Σήμερα είμαι εντελώς απελπισμένη. Έφτασα πάλι στο ποτέ. Λόγο ζήλιας. Όσο κι αν βελτιώθηκα και βρήκα τους τρόπους τουλάχιστον να εκφράζομαι και να εξωτερικεύω και να εκτονώνομαι πολιτισμένα όσο μπορώ να μοιράζομαι και να απευθύνω τα βάσανα και τους καημούς μου τις χαρές και τις λύπες μου και να κατανοώ πως κι ο άλλος μπορεί να είναι κάπως έτσι κι ότι έχω κάνει πράγματα που του πατήσαν πολύ τον κάλο. Κι αυτός είναι ο λόγος ο κύριος λόγος και το ανυπέρβλητο. Έτσι όλα κάθονται λογικά στο μυαλό μου και δικαιολογούνται. Μα κλείνει κι η αυλαία και προσαράζουν τα όνειρα. Ακόμη και που δεν θέλω τίποτε άλλο και κανέναν άλλο. Έτσι είναι. Όταν βλέπεις το ανυπέρβλητο της ζήλιας δεν θες τίποτε. Δεν θες να μοιραστείς δεν θες να απευθύνεις να απευθυνθείς. Γκρεμίζονται όλα. Κι φαίνεται μάταιο να περιμένεις από αυτόν που σε κάνει έτσι να σε μαλακώσει και να σε γλυκάνει και να σου δώσει αυτό που χρειάζεσαι για να ανασάνεις και να βρεις την ελπίδα σε αυτή τη ζωή να αγαπήσεις και να αγαπηθείς ήρεμα κι ωραία να αράξεις επιτέλους σε ένα λιμάνι. Να βγεις από την έρημο κτλ. Δεν θες έρωτες για αυτόν και μόνο τον λόγο. Παθαίνεις έρωτα και είναι σα να παθαίνεις την μεγαλύτερη καταστροφή.
(Art George Lemmen / πουαντιγισμός)
Πουαντιγισμό παθαίνω πουαντιγισμό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή