Ποδάρια

 

Τους τελευταίους μήνες, έχουν περάσει χρόνια πια και μπορώ κι ανοίγομαι, κλαίω μπροστά στον γιατρό.  Κλαίω μπροστά σε άνθρωπο κι αυτό είναι κάτι καινούριο για μένα. Μετά θέλω να ζητήσω συγνώμη αλλά δεν ζητάω γιατί μου φαίνεται χαζό και φεύγω από το ιατρείο απλά με ένα ευχαριστώ.

 Το κλάμα μου δεν είναι από λύπη ακριβώς είναι από την συγκίνηση του αγώνα όπως κλαίω όταν διαβάζω την Ιστορία για τις Θερμοπύλες ή τα Δερβενάκια ανάλογα όπως για την Κιουτάχεια και τη Σμύρνη. Όπως κλαίω για την τακτική της καμμένης γης και για το φρούριο του Άργους ή όπως όταν διαβάζω τους ελεύθερους πολιορκημένους. Για το Μανιάκι ή για την Τροπολιτσά. Είναι μάχες που έχω ζήσει όλες αυτές στην δική μου ζωή με τον εαυτό μου και τους ανθρώπους της ζωής μου πότε δίπλα και πότε απέναντι. Και μετά δεν έχω όρεξη ούτε να φάω. 

Αλλά μια υπόκωφη θέληση μέσα μου δυναμώνει και μου δίνει δουλειές αλλά και μια έντονη γαλήνη σαν αυτή που έχουμε με σφιγμένο σώμα και τεταμένες αισθήσεις όταν στεκόμαστε σε μια επικίνδυνη κόχη ζαλιστική στην κορφή ενός βουνού και κοιτάμε κάτω και αντιλαμβανόμαστε από αυτό το σημείο όλο το εύρως της διαδρομής και των διαδρομών και συμπληρώνουμε στοιχεία που μας λείπανε ή που μας προβλημάτιζαν τέλος πάντων και κοιτάμε και πάνω τον όγκο των βουνών και βλέπουμε με ένα μέτρο πολύ μεγάλο και ο χρόνος συμπικνώνεται σε μια αφαίρεση μεγεθών. 

Ότι και να πω για την ψυχανάληση και τους άχαρους όρους της μοιάζει να είναι τέτοιες εικόνες. Εικόνες από κόχες κορυφών μόνο που αντί να σφίγγεσαι για να μην πέσεις χαλαρώνεις και κλαίς  γιατί γίνεσαι πάλι ένα μωρό και μετά παιδί κι είσαι στον μάρσιπο ή στους ώμους του ψυχιάτρου και μοιάζει αυτός να σφίγγεται και να κάθεται γραπωμένος πάνω στην κόχη. Μετά την επόμενη μέρα νιώθω κάποια εξάντληση και μια σχετική ηρεμία και ακούω τις μηχανές μου στο ρελαντί και είναι κάπως σα να ρυθμίζομαι και να με τσεκάρω ένα ένα.

Αυτό φαντάζομαι πως συμβαίνει γιατί όλες οι κατραπακιές της ζωής μου με οδηγούν σε κορυφές και ποτέ δεν σταματάω κάθε κύκλο που κάνω να κάτσω σε μέρη που νιώθω πως με πλακώνουν ή που νιώθω να απειλούμαι.  Ακόμη και στους τραυματισμούς μου και στα επισόδειά μου τυχαίνει και βρίσκω μια καλή γωνιά και  ανθρώπους να με ελαφρώσουν και συμβαίνει να οξύνεται σε τέτοιες στιγμές το πνεύμα η εφευρετικότητα και η θέλησή μου. Νιώθω  ευγνωμοσύνη που είμαι έτσι κι ας φαίνονται υπεράνθρωπα τα δεινά μου ακόμη και τα σημερινά τα τωρινά. Κι ας έχω αυτή τη στιγμή θυσιάσει τον κοσμικό εαυτό μου για να βρω έναν τέτοιο πιο καθαρό και με δικά του ποδάρια. Ποδάρια  ποδάρια. Έχω καταλάβει πως τα φτερά στον άνθρωπο είναι δευτερεύοντα. Σε ότι κάνει. Κι έχω καταλάβει ότι δεν έχει σημασία ότι έχεις αλλά σημασία έχει αυτό που έχεις κι είναι φτιαγμένο από δικά σου υλικά και πιο τολμηρά αυτό που έχεις με άλλους που είναι φτιαγμένο με δικά σας υλικά. 

Όλη η δοκιμασία είναι πάνω σε αυτό και μπορεί να είναι ευχάριστη όταν είναι από καθαρή επιλογή εμπλοκής κι ότι αυτό προϋποθέτει και συνεπάγεται. Κι είναι ευτύχημα να να νιώθω τώρα και κάποιον δίπλα μου που μπορώ έστω να εκφραστώ από μέσα μου προς μέσα μου γράφωντας. Και που τον λαχταρώ.