Έπαρμα

Δίνη και παίρνει..

Ατελίωτα αποξηραίνω στίχους αυθύπαρκτους

δίχως να ξέρω πιά αυτάρκεια-ανεπάρκεια με οδήγησε εδώ

Σε υπόγεια τους στοιχίζω με κριτήριο ηχό-χωρικό

Τώρα, δε συνεχίζω 

δίχως να σ'έχω-ζω-μπορώ- συγχίζω 

Αγάπη και υπερρεαλισμό.

Σταματήστε Τώρα τον θρήνο, κάτι γεννιέται...

 

(fotoart by net /HMS Περσέας)

παρακείμενος διαρκείας

Α

Πως σταυρώθηκα πριν ζήσω το θαύμα;

Β

Ποιός είχε την ιδέα να ρανθούμε με ποτ πουρί;

Γ

....................................

....................................

Πεινώ, 
Σε ντύνω με πηλό

Σε ξεφλουδίζω σα σίκο

Ή το γεύομαι αποξηραμένο

Συνοδεύοντάς σε μ' απόσταγμα

Δ
Σε κάθε περίπτωση 

.............................

.............................

Ε

Ενώ είμαστε μαζί

βλέπω κάποιον που θα ήθελα 

να είναι Εσύ


Ζ

Εγώ Σκοτώσω
παρακείμενος διαρκείας


Η
Απο τότε που το σκόρπισα στο διάστημα
Χάθηκα κύριε Ζορμπά σ' ένα ξέφωτο φαγοπότι


Θ
Γκρεμίζουν τα τείχη!
Στέφθηκα Ολυμπιονίκης!


Ι
Ξενέρωτος σημαίνει να κάνεις έρωτα με ξένους;


Κ
Φιδάκια
κινέζικα ξυλάκια
φλέβες αυλάκια


Λ
..........


Μ
.......................

.....................

..................

Ν

-Τι θυμάσαι απ' τα πειράματα του Αριστοτέλη;
-Χαμογελούσα στον καθρέφτη

Ξ

Έγινε κατολίσθηση κι έπεσε βλάχος

Ο 

Το να έχω δικά μου ιδανικά σημαίνει πως στέκομαι δίχως να στηρίζομαι.

Μήπως όμως έχοντας τα η αρμονία με δικάζει Ουράνια να τρέχω προς έναν αστερισμό που μόνο ο Θάνατος είναι όμοιός του; 

Π

Μιά στιγμή σιωπή 

Ακούγονται τα σπλάχνα του σύμπαντος 

Ρ

Άτιμη Ιστορία

(fotoart A.Stefanakos)

Φυλακές Υπερώα

Σύνθεση στιχομυθίας

-στη μνήμη του Οίστρου 
κ' του Μπωντλέρ-

Τα νήματα που με κρατάν είναι νεύρα

Αρτηρίες που κάμπτονται 

Στου κενού τις κινήσεις
Στου κενού οργασμού την Τελετουργία

Ψάχνω τον δολοφόνο
Ψάχνω απάγγειο να ακινητοποιηθώ
Γέννεση σε ενήλικο σώμα
Παραισθήσεις Αβύσσου
Παφλάζουσες στέπες
 

Την ώρα την δωδεκάτη σείουν κολώνες
Αρχής Μέσης και Τέλους. Είναι
o Έρωτας της απελπισίας με τη μορφή κρίνου
Στη πηγή της φυγής
Έρεβος βία αναμονής Υποταγή 
Στο νηπενθές Εργαλείο
 

Πλάνη ή Ευλογία
Πρωτοβρόχια σε χαμένους πλανήτες
Στη ζώνη του λυκόφωτος
Στον πρωκτό του θεού
Επέχειρα του θάνατος
Δροσοσταλιές μιας κατάρρευσης συνολικής
 

-Σε ποια άγρια χώρα έχω βρεθεί;
-Άραγε θα σωθούμε;

Κατακόρυφο κύμα να συλλάβει απ' το σύννεφο
Αιθέρας ταχυπαλμία πλάθει ιδεόγραμμα ατμό
Καταχτυπά ο συρμός τις ράγες  
Καλπάζουμε τα άλογα
Γυμνά τα τραβάμε απ' τις χαίτες
Αλλόκοτα αφοπλισμένοι
Με υπόκωφα βογγητά ονείρωξης
Αγνών παρθένων πλατωνικών εξοριών
 

Ξυπνάν κανιβαλικά ένστικτα
Συνουσίες σε παρκαρισμένα ασθενοφόρα
Βαλκυρίες της κολάσεως - Αιώνιες οδαλίσκες
Στα σώψυχα του χάους ξυπνάς
Με καυτές ανάσες γλάρων στο προσκεφάλι
Με μάτια διεσταλμένα παράφορα  
Αίματα του ανέμου ανοίγουν το νούφαρο 

Αστέρι Αφροδίσιου ουρανού σπίρτο καμένο
 
Κρεμασμένοι στο χείλος της λήθης 

Κορμιά διασπαθισμένα
Χλομά απ' την βαθιά αλήθεια 
Ως τα μύχια το απευθυσμένο
Τις τελευταίες ίνες που θροϊζουν στο κάλεσμα
 

Λερναίες Ύδρες απειλούν με ολοκαύτωμα 

Την δοσμένη στον Έρωτα Ψυχή 

Όλες οι συντεταγμένες οδηγούν πάλι Εδώ
Προσμένοντας έλευση 

Προσμένοντας Απελευθέρωση
 

Ξυπνάς ή κοιμάσαι ...Δεν ξέρω 

...μόνο να νιώσω θέλω 

Κοιμάσαι ή ξυπνάς
 

Στα πόδια ανάμεσα έχει ριζώσει διψασμένο κεφάλι
Κόκκινος Νάνος - Γαλάζιος Γίγαντας
Έρρωσο
...

Του Μυστικού μου
Ξωτικού κ' Εμού

(foto by net)

"θρήνος για την πικρή γνώση ότι δεν γεννηθήκαμε σε ένα σώμα."

...όταν μπήκα σε κείνο το σπίτι, τον πίνακα στον διάδρομο κάπου τον είχα ξαναδεί. δεν θυμόμουν όμως σε ποια έκθεση, σε κάποια γκαλερί. έφερε τον τίτλο "συνωμοσία" .
(περνάν οι ώρες περίεργα μαγεμένα γεμάτες παραισθήσεις μέσα σε αυτό το παραθαλάσσιο εξοχικό, που είχα την αίσθηση πως και παλιότερα εκει είχε παιχτεί ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία)
τους άκουγα να πηδιούνται μονότονα αλλά και θολομένα. στο δίπλα δωμάτιο. περισότερο ακούγονταν οι ήχοι απ' την τριβή παρά αυτοί, οι ανάσες τους, σα νεκρή μηχανή.
..............................................
....τους άκουγα σα να είχα καρφωθεί, κι ήταν στο δίπλα δωμάτιο...

 (....συνεχίζεται;)

Ζωντανό κουμπάκι

Χείλη κυματίζουν σα θάλασσα

Τα σκίζει πειρατικό φαντασμάτων

Πόλη κουρσεμένη στα αμπάρια του 

Αντανακλά τον ήλιο

Ως των άκρων τους γαλαξίες

Ρώγες, λόγχες, σύνορα, δόρατα

πλεγμένα με φροϊδικά συμπλέγματα 

...να τα σκίσω θέλω.

(foto by Alex G.)

Όλοι οι καθρέφτες

Δε λένε τίποτα, απλώς κοιτάζονται

μες στου καθρέφτη τ' ωραίο σώμα.

Σκιές στον πάγο του, κομματιάζονται

οι χίλιες νύχτες και μία ακόμα.

Μοιάζουν τα μάτια του ακατάβλητα,

σέρνονται πάνω τους σαν οχιές.

Απ' τις ρωγμές του ρέουν ανάλυτα 

σκυλιά και αγγέλοι κι ενοχές.

Κάπου στο βάθος του, χάραγμα εγκάρσιο

το πιο φρικτό του άλγους κομμάτι.

Αχχίλεια φλέβα στο μετατάρσιο...

βήμα δεν κάνεις με βέλος στην πλάτη.

Μες στους καθρέφτες χρόνια κοιτάζονται.

Στεριές οι θάλασσες, άβατες χώρες.

Τα ιδεογράμματα που αφουγκράζονται,

δεν είναι κώδικες "για μια Ντολόρες"

Όλοι οι καθρέφτες μάς τεμαχίζουνε.

Στα δυο, στα τέσσερα, δήμιοι-ικέτες.

Σιγά κι αθόρυβα όμως ορίζουνε

ποιούς θα ξυπνήσουν οι δραπέτες.

Όσο επιτρέπουμε Βλέμματα αλλήθωρα,

όσο προβάρουμε την αυταπάτη,

κανένα κάτοπτρο δεν μας χάριζε

ποτέ ενωμένο-το Ένα του μάτι.

της Φαίδρας Φις  

 από τη συλλογή:         

τακούνια καίγονται στο Φούρνο

(fotoart Franz von Stuck)

Απ' τις πατούσες να ξεκινήσω

Το κορμί έχει κατάρτι

Το κορμί είν' όλο το σκαρί

Πως θα φεύγαμε λέγαμε Μάρτη

Περπατούσαμε στην βροχή `Α Paris

Είναι χειρότερα πια δίχως τραγούδι..
"μόνο γιατί μ' αγάπησες"

μόνο γιατί σ' αγάπησα..

Η σιωπή μες τη βουή είναι η κραυγή των κραυγών!

Πνίγομαι κ' όμως χαϊδεύω 

τρυφερά τα μαλλιά σου 

Μπλεγμένα ακροδάκτηλα

Τούφες διαδρομές
Σε κρανίου τόπο

(foto by net)

.

Που πας Κεραυνέ κ' πέφτεις; Ξέρεις Εσύ...

...

"Στον Κήπο του Προφήτη"

 Uninstalling Democracy in Greece
Please wait... ████████████████░ 99%

 

"Το έθνος να λυπάστε, αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ'τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι απ'το
πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή, παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται, παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί, παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε, που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις για τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε, που έχει σοφούς από χρόνια
βουβαμένους."
                                                                                                                           Χαλίλ Γκιμπράν

μια μέρα θα μίνουμε απ' έξω ή πολύ~μέσα

Τώρα; Ο ΧείμαροΣ, σύμφωνα με έναν παράνομο νόμο που υπέγραψε κι η χώρα μας, είναι επικηρυγμένος!  Που να τον κρύψω...

Ανταλάζονταςθλίψεις

θα μπορούσα να ζώ

Μεταετοιμάζοντας τον αιώνιο

Ερχομό σου. 

Κέντρο` άφησέ με

Δαρβίνικα αυγατίζω το χώμα

Μεγαλώνω τη λεμονιά που βαστά τη πλαγιά

Τα πουλιά μας κοροηδεύουν

Χτυπούν το τζάμι ξημέρωμα

Να βγούμε να ελέγξουμε τα πετρώματα

Πριν πάμε στα ζώα που μας ταϊζουν μέρες πολέμου

Έβρεχε στον Ισημερινό 

Λησμονιμένες μέρες μέχρι που τώρα

Χαράζει στο Νοτιά ξέφωτο

Του Αγίου αύριο...

Η καμπάνα λυσομανά σβύνοντας το

Παιδικό μουσικό κουτί του

Καρουζέλ το Άλογο το γητεύουμε`  

Εννοήται. Εν κινήση. Νοκ άουτ

Μετρώ ως το εκατό

Έκτακτο Μεταιωρολογικό δελτίο

Απαλή φωνή. Καθαρό αίμα δυνατό

(fotoart Frida Carhlo)

Κι αν θα έκανα μια ερώτηση αυτή θα ήταν τι να ρωτήσω

Ήθε και πιάστηκα απ' το σύννεφό

Η τρύπα του καδράρει μου τη γεύση

που νιώθεται σα στέψη

νύμφευσις με παρθένο

Ιχνηλατώ τον πλού

Απ' τα ηλεκτροφόρα σήματα

Κάποιας ζωής σε φάση

Όπως χαϊδεύει η πάχνη`

Μαγνάδι από τροχιές

Αιθέρα το τρυγώ τελείως συμπαγές

(fotoart Gustave Moreau)

Βαθυθάλασσα

Επέκεινα

Σπασμένοι κωδικοί 
Έδωσαν εικονική 
Αθανασία 


Nα παίζω φλίπερ με ωάρια 
Στα σπάργανα της μοναξιάς 


Επέκεινα 
Ηδύποτα γρανίτες
Αλήτες που σεργιάνισαν  
Στριμώχνοντας 
Τη ζωή στη μάντρα


Για ένα πήδημα
Για πένα πήδημα 


Μα τι μαλάκας είμαι!
-Μα τι μαλάκας είσαι!


(fotoart Drougas Achilleas)

συγκεκρυμένα

Είμαι σε αυτό το αρχοντικό, 
κρυώνω και πεινώ
Πως τον έρωτά μου να τραγουδήσω;


Φορτωθήκαμε τόσα βάρη 
που πηγαίνουμε όλο και πιο αργά
Κι αν θελήσαμε να ανατρέψουμε τη κατάσταση
Αυτό που έγινε είναι πως αντιστρέψαμε 
τον ανήφορο σε κατηφόρα
Τώρα, δίχως βουνό, δίχως σπηλιά, όπως παλιά
Που άραγε να πάω να κρυφτώ 
ώσπου να βρω τη λύση;


Η λύση! Γύρω μου 
τα στοιχεία απιθωμένα 
Και δυστυχώς τόσο 
μα τόσο συγκεκριμένα.


(fotoart Maxfield Parrish/ Κάδμος)

Tο αίμα των ονείρων μας

Είναι ο ειρμός χειρολαβές  

στο χείλος του γκρεμού

αυτές απο πάνω μας γυρνάνε

Άλλες μεγάλες, άλλες μικρές 

κάποιες σιρμάτινες 

κι άλλες καναπές..

Μα όλες, όλες ..  για να βαστίξουμε,

το αίμα των ονείρων μας ρουφάνε

Όταν εκεί πιαστείς 

για να μεταφερθείς,

τι αν είσαι κύριος της στιγμής

,όπου γουστάρουνε σε πάνε

Στη ρίζα του γκρεμού

σε θάβουνε κι ωραία τραγουδάνε

(fotoart P.Aggelidis)

Η κατρακύλα

Κι έτρεξε, να χτίσει τοίχους
Ψηλά, παράθυρα με διπλά και τριπλά τζάμια

Να μην ακούγεται,
Το σιδερένιο σύρσιμο

Η κατρακύλα

Απ' το ξεθεμελίωμα του.

Έφτιαξε τοίχους, γύρω απ' τα μπάζα του

Να τα στεγάσει

Μη τα δει το αστέρι του

Μη κι ακούσουν τα πνεύματα

Το ξεθεμελίωμα του.

Τι τοίχους δηλαδή, απ' τη βιασύνη του,

Τεντόπανα έστησε για προβολές

Στα πέντε σημεία των οριζόντων.

Και μέσα του,

Μ' αυτά τα μπάζα αρχίνισε

Να χτίζει τον Λαβύρινθο.

Κάπως, βρε παιδί μου

Να επιβεβαιωθεί ο ήρωας του.

(Fotoart Γ. Γαϊτης /Η μουσική)

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ - Le Jeu de construction

Ο Άνδρας δραπετεύει, το άλογο του πέφτει,

Η πόρτα δεν μπορεί ν' ανοίξει, τό πουλί

Σιγά ~ τον τάφο του σιγά γι' ανοίχτε! Ξέφτι η

Σιωπή το κάνει να πεθαίνει, να λαλεί

Αλλού. Σ' ένα κλαδί μια πεταλούδα αγρικά

Μέ επιμονή τα λόγια του χειμώνα, κι η

Καρδιά της είν' βαριά, μα το κλαδί απο πίκα

Διπλώθηκε σάν το σκουλίκι παρακεί.

Γιατί θρηνεί το ξεραμένο το άνθος πάλι

Κι οι πασχαλιές γιατί κι αυτές ξανά θρηνούν ;

Γιατί να κλαίνε τα κεχριμπαρένια ρόδα ;

Γιατί να κλαίει η σκέψη που ολοτρύφερη ευώδα ;

Πως ψάχνουμε στο άνθος 'κείνο, που δεν θάλλει,

    Αφού τα κέρδη πιά εδώ δέν μας κινούν ;

-- Τί τί, και τί γιατί και πώς ;

    Γι' αυτό, γι' αυτό, μα και γι' αυτό ακριβώς.

Πωλ Ελυάρ

(fotoart Van Gogh)

Μ' ένα πλονζόν κάτω απ'τη μπλούζα βαστώ την καρδιά μου στη θέση της

Παρακολουθούσαμε τη χορογραφία των άστρων όταν η νέα σελήνη τρύπησε τον ουρανό. 
Το μονοπάτι αυτό οδηγεί στα μαλλιά σου. Τα μαλλιά σου τη μύτη μου 
Κι είμαι το λαγωνικό που σκάβει για τρούφες στις τούφες. 

(fotoart Troy Gua)

Σύνοψις εορτολογίου

..πέρα, στα ταξίδια, μικρές και μεγάλες νοθείες, κεκαρμένα ελιξήρια,
κυβισμός, κομμάτια.. κρεμασμένα στο βεστιάριο.
πάρε 'συ αυτό, εσύ το άλλο, ... να, τώρα θα σας στήσω όλους στην σκηνή με το σκήνωμα, ...και μη τολμήσει κανείς να σκεφτεί πως είναι μόνος!

-Λοιπόν? θα 'ρθεται*?
-Εδώ σας είπα, μη με αφήσετε μόνη, έρχονται αυτοί..
-Θυμάσται? Το απόβαρο στις συγκεκριμένες πτήσεις πάντα θεωρήται λαθραίο.
-Το γνωρίζω, στο δάσος μπαίνεις γυμνός, αλλιώς είσαι εσύ και το δάσος.
...Έρχονται αυτοί!
- Είστε πολλή αστεία δεσποινίς, τόσο αφηρημένη που θα σας τρόμαζε κι ένα μικρό παιδί!
Παρακαλώ, αφήστε τα πράγματά σας, θα τα μοιράσουμε εμείς, είμαστε επαγγελματίες, μην ανησυχήται.
-Η μάσκα σας, ξέρετε, με προβληματίζει κάπως. Σκέφτομαι να τα κάψω καλύτερα ή να τα πάρω στον τάφο μου, μυστικό.
Ξέρετε, η ανυπαρξία είναι το μυστήριο, το να υπάρχει κανείς είναι τόσο απλό! Πας και τρυπώνεις πάνω απ' ταδιάφορα και νομίζεις πως βρήκες χώρο. Έπειτα, αυτά σε γονατίζουν, ξαπλώνεις πάνω τους να ξεκουραστείς και ξάφνου είσαι αγκαλιά τους.
Έρχονται αυτοί..
-Θα 'ρθήται? Ελάτε παρακαλώ, μετά την είσοδο, όπως φαντάζεσται, βγαίνουν βέβαια όλες οι μάσκες. Μα πως κάνεται έτσι για λίγο λευκό χαρτί κι ένα στιλό!
-Έχετε δίκιο, να προλάβαινα τάχα πριν μπω να γράψω ένα ποίημα σε αυτό το χαρτί?
-Τι άλλο να σας πω. Μόνο να σας θυμήσω, έτσι χάσαται και την προηγούμενη πτήση.
- ...θ'αρθώ. Ναι, με αυτό το χαζό χαμόγελο.

(my foto by spitha)

  *μιλάω στον πληθιντικό γράφοντας κατάληξη ρήματος ενικού για να τονίσω πως είναι ένας πληθιντικός ευγενείας όπου με τον τρόπο που προφέρεται θα μπορούσε να ήταν ξεκάθαρα ενικός. παρόμοιες ορθογραφικές ποιήσεις επιχειρώ συχνά, πράγμα για το οποίο θέλω κατανόηση.