Εκτός Ελέγχου

..

πάλι!

..

Πόλεμος

για όσα βράδια απόμειναν
να σώσουμε την ψυχή μας
απ' τον καθρεπτισμό
του καθωσπρεπισμού
αυτών που μπερδεύουν
την αγάπη με την ευγένεια

φυλακίζονται οι αναμνήσεις?

..καλά είσαι?
φυλάκισες τις αναμνήσεις μου!
- γιατι είναι όλα κλειστά!
- είναι για τα δικά μου.
- έχω γρίπη με πυρετό.
που ειν'τα σεντούκια ΜΑΣ?
είναι όλα κλειστά, ασύλληπτα
και ήθελα κάτι να δω,
πήγα να θυμηθώ.. να θυμηθώ..
να γευτώ.. λίγο απ'τον ειρμό
μα ανώμαλα διαπιστώνω σε σοκ
! σοκ ! ότι δεν έχω πρόσβαση !
κι έγιναν όλα άτοπα τίποτα
ένα κλικ έγιναν ένα κλικ έγινα
κλικ όλα έγιναν κλικ κλειδωμένα
απάτητα κλικ απατηλά κλικ..
ανεκτίμητα κλικ κλειδωμένα
-ορκίζομαι να προετοιμάσω εξέγερση-
[για τους αναρχικούς που φυλακίστηκαν
παιδία μου.. ανελέητα κάφτε τα όλα!]

(art Miro/still life)

''all that i feal is a fight ..
all i can get is to selebrate..
pull me under pull me under
i am not afraid''

εμφύλιος

υπήρξα το διαβεβαιώ τετράποδο και θέλω ανασφαλός να παραμίνω ον που ζούσε άγρια εις την φύση. πρώτον! γιατι τότε κανένα συναίσθημα στην καρδιά δεν μ'είχε αφήσει. ακολουθώντας απλός τις κλίσεις μου χωρίς περαιτέρω κρίση, μέχρι που
ο φόβος ως δόξα ντύθηκε σε πέτρες παιδείας που σέρνανε δούλοι. κι οι ευγενείς γράφοντας για αναίσθητα επινοήσεις προϋπόθεση υποκείμενα αρετής επίπονη διαμάχη και θυσία -!- διύλιζαν πετόντας την ουσία ως μίασμα στο βωμό του νου

(art Bansky)

ον σπασμένον

(ή απάλλαξον με τα κανATIA τούτα!)

αποτύπωσαν αυλάκια το πέρασμα
στην αρχή η δόξα του Έρωτα και
έτρεξε ιδέα άναρχης αρμονίας νερά
στα κενά της κίνησης
τροχιές στενά εναύσματα
άναψαν φλόγες απο Γη σε ουρανό

συνοικώ σε τοίχους ηχητικών γραμμών
μορφές διάνοιας-μεταναστευτική ανάσα
νανούρισμα στα φιλιατρά των αυτιών
του Μορφέα σαν να ονειρεύεται
πως χαϊδεύει μιάν έναστρη
θέα σε ύπνωσις σφαίρα
υπερόλου - αδιάφορο
θ α ν α τ ι κ ά

θα να τι κα -σπασμένο/κολλάει- κάτι να θα

φεγγαροβολίματα βούληση ποδοβολητά
σπείρα φως στη σκιά της στοάς
στο χάος, κάτι, στο διάστημα
στημένοι δια στόματος πειστικού
πίεση δλδ, υπάρχει μίξη, νόμος, διάλυμα
τότε σέβονται το συναίσθημα, πλιζ, παρακαλώ
μην τρώτε φιστίκια την ώρα που σας δείχνω
τον καινούριον δαιμόνιο τρόπο για
να σκοτώνεται ο ήρωάς -μου-!

[καθόλου δεν κοροϊδεύω, γελώ που ευφραίνομαι ισορροπώ δίνοντας κρεμάμενη γλώσσα και χείλη στην α λ ή θ ε ι α]

(art Mantegna Andrea/ samson)

''Νοείν''

''νόησις νοήσεως νόησις"

''..αυτό εαυτό νοείν και αυτοδιανοείσθαι η νόησις της νοήσεως του εαυτού μας: σύμπτωση δλδ., συναίρεση και αποταύτιση του νοούντος και του νοούμενου, του γνωστικού αντικειμένου του, ως διανοητού ή νοητού υπ'αυτού του ιδίου φιλοσοφικού αντικειμένου..''

(art ο no on no ήτο)

''θάτερον''

(ή αδερφή Καρμαζώφως τρέλα Νο1 Κασμοίρες κατεβαίνουν μίριες)

έξω έχει ήλιο, καιρόν σχεδόν ανοιξιάτικων. κι αυτό το συνειδητοποίησα πριν λίγο που βγήκα να πάρω μια ρέγκα για τις μεσημεριανές φακές. δυό πράγματα κίνησαν την σκέψη μου χθές. για μια κατάθεση λευκή, ή μια μαύρη ποιητική αυταρέσκεια αναλόγως των δυνάμεων στο διάστημα της κρίσης. πρώτον, ένας άνθρωπος, που δεκαετία τώρα φαντασιώνομαι μέχρι και σε επίπεδο πορτοκαλιού που κουρδίζεται, -όπως οι πιο στενοί μου ξέρουν την αδυναμία μου σε αυτό το άτοπο Κουρδιστάν-, μου πρότεινε να κοιμηθούμε μαζί ... κι άρχισα να μιλω να μιλώ για τη σπηλιά τη σαρξ(shark's) και την ουσία ως νοητό στη μέθεξη με τα κατ αίσθηση -υπερ ευ η αυτό- το τσιφό νερό του ρου στην κίνηση ερωτικόν, άρα το ον θέλγει το μη ον ως χρήμα αναφερόμενη στη Διοτίμα σε όριμο ορισμό και πως δρά η χαρά καταλήγοντας στην χαράδρα της γνώσης... μου είπε πως θα μπώ στο δωμάτιο, το κόλπο της πόρτας και που θα το βρώ.

τότε φιληθήκαμε, με φίλησε μάλλον με το πάθος των είκοσι, πήρα το αυτοκίνητο κι έφυγα για το σπίτι με τα βιβλία αποφασισμένη ξυπνώντας να ξεκινήσω ψυχολογία.. στον δρόμο χτύπησα ένα σκυλί και σκέφτηκα ενώ το σκότωσα πως το λύτρωσα και του έδειξα την πραγματική αλήθεια. σκέφτηκα ταυτόχρονα τις σφαίρες των προσωκρατικών, σφαίρες σφαίρες σφαίρες άτομα άτομα άτομα περνώντας το φαρμακείο, τους μπάτσους, το δημαρχείο, τον πύργο του Άιφελ, κι εκεί πως μια σφαίρα αν καρφωνόταν στο κεφάλι μου τώρα θα δοξαζόμουν. χαμογέλασα, ήμουν άνθρωπος, ναι ήμουν άνθρωπος, είμαι άνθρωπος, βούρκωσα για το σκυλί μα καθώς το δάκρυ πηγε να ξεχειλίσει με έπιασαν χασμουρητά και δεν ελεγε να ξεκολλήσει απο τα μάτια τα γεμάτα λέξεις δεμάτια και άτια υπερσελήνια αριστοτελικά, ..τελικά και πιο λαίμαργα... speed, σπίτι λέμε είναι αργά, κι ήλιος στο άλλο ημισφαίριο πέφτει για να σηκωθεί, κυκλικά σε άλλη σπηλιά, σ'αυτή του αντιήρωα κύκλωπα ψάχνοντας τον ένα ''κανένα'' πόρισμα: η πολλή φιλοσοφία σε κάνει αναίσθητο!

(art Kadinsky)

συνουσία ή μέθεξη

παρεμβολές εμβόλων
βέλτιστη η πολικότητα
για ένα είναι που είναι
οντότητα κι απτότητα
εως το εν των όλων

έτσι στέκεται από μόνο του
σαν φυσική ευτυχισμένη ανεξαρτησία
στο κάθε ρητό ρητορικό "τόδε τι"
όπως έχει κι αντικατοπτρισμό
στην κάθε καθόλου θεωρία

και τώρα τι αυτό είναι θεός
ή νέα-παλιά απορείας απορία

μποΡΟΥΝ να συνεχίζουν
να ψάχΝΟΥν την άυλη ουσία
όμως άμα κι ωμά στην ξαστεριά
σε άτι πΆΝΩ, το ότι το μπορώ

-ποιο το αυτό?-
-η ύλη!-

..φιλώ τα χείλη..

(ή ακόμα και την τζαμαρία!!!)
[ή -λάθος- λίθους και βιβλία]

σε ένα παμπαν που η Γή,
είναι μικρή κι οβάλ,

δεν περιβάλλεται με τόση σημασία
τρίτη και υδρωμένη ρέει, καταρρέει
-"τα πάντα ρει"- η κλιματική αλλαγή


(χάλασα σε πέτρες τα στυλό,
πάγωσα αγκαλιάζοντας στύλους
με άοπλο απλό "αηζων πύρ"

ζώντας μια ευήμερη εφήμερη αμερία
τύπου αμερικάνικο όνειρο)

π.χ. π.Χ.-
ο πήχης - δρόμος
κι ελ ευ
θερ ία
.

φιλοσοφία αλέκου μσαλαμ

-θανατική μελέτη και υπερσελίνιοι αιθέρες θεοί αθέατοι! [δεν ξανακάνω φυλακή με τον οιακιζάκη..ωχ]-
..και το φεγγαράκι το κοφτερό, το χάρτινο, το αγαπησιάρικο, πως θα το βλέπουμε απο κει πάνω, κι αν δεν υπάρχει μια ταραχή και είναι αρμονικά όλα ποιά η γλύκα της ζωής.. κι αυτός ο θεός, φαντάσου την ανοία του που τα ξέρει όλα, και δεν έχει και κανέναν της προκοπής και του σιναφιού του να κάνει παρέα, άσε που δεν ξέρει καν απο που έρχεται, ούτε τις ρίζες του δεν ξέρει.. δεν έχει αρχές που λέμε, ούτε ιδανικά πέρα απο αυτόν και να πάλι το φιλοσοφικό ερώτημα, αφού δεν υπάρχει κριτήριο γιαυτόν ούτε αρετή έχει.. και θέλω να γίνω σαν αυτόν! δεν σφάξανε, στα αισθητά λέω να μείνω και στις αισθήσεις στις γιορτές και στις λιτανίες τις ανθρωπόμορφες παγανίες και τα παγκάκια. δεν θέλω έδρες, δεν θέλω να υποχρυσοθώ σου λέω, κάτι σε ζαχαρωτό σε σοκολατένιο με γέμιση αμύγδαλο αλμύρας θέλω να γίνω σαν φάρσα φάση ηλεκτρική!

''φαέος και νυκτός''

το τίποτα στο τίποτα
το είναι του νοείν
-ο Έρως ω!- στον Έρωτα
στου όλου την αρχήν

(art Vakalo/νεφέλες)

το έβδομο βιβλίο

πόσο το φως στη στοά της σπηλιάς? -μέσα σου απλώνεται- προχωράς, σώπαινε κι άσκοπα μη μιλάς.-η φιλαυτία στο καθρέπτισμα τώρα πια ξέρεις πως αλήθεια δεν είναι, παρά ένας θολός αντικατοπτρισμός του ηλίου, μια τύφλωση το ύψος της ευθείας, ένα άδειασμα του κρανίου. μάθε να κατανοείς, να συγκρίνεις μάθε τη γνώση να φυλάς στην μνήμη σου και τι κουβαλάς ξετυλίγοντας τον μίτο της σκιάς για την επιστροφή στον τοίχο κι όσων επίπονων εκεί πίσω σε περιμένουν

(art Tsarouchis/Dionysus drunk)

όχι ναυάγιο..όχι!

οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο..οοοοοοοοοομμμμμ..
η βυσσινάδα αγκαλιάζει τα παγάκια με μια αύρα ωχρή, /(-[{που είσαι εσύ_εσύ είσαι εσύ εσύ!}]-)/
την πίνω, αραιωμένη με -κάτι μυστικό-.
-οι αγκαλιές με φοβίζουν, φοβάμαι τι να θυμάμαι μετά-
σαν αγάπη που ξεχειλίζει -όταν δεν την ρουφάει κανείς πέφτει στο πάτωμα και στραπατσάρεται [σε χαρτί απορροφητικό για τα απορήματα] .
Έχουν υπάρξει στιγμές που ένιωσα αυτό το ρούφηγμα, όπως νιώθω τις στιγμές που προκαλώ πόνο, είναι αμφίδρομη αυτή η κίνηση σε όσους έχουν ακόμα αισθήματα. Αυτά όμως είναι χάδια, χάδια είναι ναι. και την πίεση νιώθω, πραγματική, στα μηνίγγια με ιλιγγιώδης ταχύτητες σκέψεων που προσπαθούν να φτάσουν στο σημείο που περνά το υποσυνείδητο.
{τώρα που γράφω το γόνατό μου, το χτυπημένο ακουμπά στο πλυντήριο πίσω απ την μπάρα και ζεσταίνεται στην μηχανή του πλυντηρίου..}
κάποια στιγμή ψώνιστικα σε μανάβικο, αλλά δεν ήμουν εσπέριο μήλο ή κάποιο εσπεριδοειδές λάθος. το τελάρο ήμουν με ένα λιωμένο ακτινίδιο και χαλίκια και ξερά φύλλα [ιτιάς ?] .[-γαμώτο, τι τέλεια που ήταν! να το ξανακάνεις..-]
Λοιπόν, πρίν απο αυτό, πριν εξ αρχής δεν είχα αναπνευστήρα και βούτηξα και βρήκα ένα χρυσό καράβι που ναυπηγήθηκε μυθικά εκεί στον βυθό. όχι ναυάγιο, μη σε ξεγελάν τα φαινόμενα, τα αισθητά..
-απο πάντα ονειρευόμουν ένα καράβι, αυτό το καράβι που σε μια άλλη ζωή σχίζει ''τη θολή γραμμή των οριζόντων''.-
δεν ξέρω-είσαι κι εσύ εκεί, μια βυσσινάδα με βότκα δλδ και τα παγάκια. περιτριγυρισμένοι από σκελετούς και θησαυρούς και μ' αρέσει μόνο να κάθομαι δίπλα τους, να γεννιέμαι από τις ηλιαχτίδες που ξιφίζουν την θάλασσα και φτάνουν ως εκεί και τους λαμπυρίζουν να φωτίζομαι, να βλέπω καθαρά στα μαύρα νερά για να γράφω. με αυτή την αίσθηση. σαν αρμονική τρικυμία, για τα ιδανικά που βρίσκονται και χάνονται [lost and found, συμπληρώστε την φόρμα παρακαλώ, την φόρμα, απο την άλλη μερια κυρία μου όχι στο άδειο, εκεί με τα κουτάκια, ..-καλά χαζή είναι αυτή!βαρεμένη-].
στύβω το μυαλό μου και βγαίνουν στημόνες, προσπαθώντας να καταλάβω και μπήκα εκεί, εκεί που δεν.. που δεν θέλω να βγω, με κλωτσάν και δεν λέω να βγω,.. αναπνέω τις φούσκες με τραβάνε οι φουσκωτοί και δεν θέλω ,σας λέω, να βγω, αφήστε με εδώ δίπλα απ' τη νεκροκεφαλή μου να γράφω τα ξόρκια που θα την αναστήσουν και το καράβι της θα γεμίσουν πανιά..
έη, εη, κάποιος μέσα μου ψιθυρίζει, [-έη μαλάκα μου,-] έγινε αυτό. στο κατάστρωμα είσαι το καράβι σε ταξιδεύει και εσύ διαβάζεις και γράφεις!