Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

το ποστίζ της Μέδουσας




ας γελάσουμε λίγο...
χα χα χαχαχαχα αχα. ναι.

α όχι, δεν ταιριάζει και τόσο πολύ στα συναισθήματα που τρέφω γι' αυτήν αυτός ο τίτλος.
Η ελπίδα που τρέφω γι' αυτούς τους βοστρύχους, να σμίξουμε στο βαρύ ξύλινο τραπέζι των ηλιοβασιλεμάτων. Και οι αναπάντεχες πνιγερές αγκαλιές που με χάλκεψαν και πάγωσαν τον χρόνο στον χρόνο. Ωραία που ήσαν! Ωραία που αστράφτουν στο διηνεκές. Ωραία Ω έαρ αγνότης.
κτλ.

-τέλος χρόνου-
μπιπ


Φωτοαρτ Πικάσο


 

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

χτιστάδες




καρτέρι κι αγκυλώθηκα
είπε ο χείμαρος..

για κάποια "κυριακή" μυστήρια
όπου με πιάσανε στον ύπνο
και ξύπνησαν στ'΄όνειρο
ιδρωμένοι κατάκοποι
από σφυργές που σχίζουν
 νοτίζοντας .

είπες πολλά για κείνη τη μεταφορά..
κατεβήκαμε στον ανεφοδιασμό να πάρουμε αέρα

αέρα να δεις !!!

να τονε δεις και να τον διοχετεύσεις
στο πνευστό με τη γεωμετρία.
να αφήνεις το θαύμα σου.
Α ααααα να λες
μες την ικανοποίηση.




 

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

Philip Lamantia






ΈΝΑΣ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Σ' ένα λεπτό τα πρόσωπά τους θα ' ναι ορατά.
Θα δεις τισ γυναίκες που περπατούν μέσα σε μια νύχτα χυδαίου ηλιόφωτου που κόβει στα δυό τα χαρτονένια μπούτια τους.
Όπως οι δρόμοι έχουν καθαριστεί από τους προέδρους του έθνους, διακρίνω τους στραβοκάνιδες άντρες να κινούνται πρός τους μανιακούς για να συνουσιαστούν.
Όπως ένα τριαντάφυλλο κατρακυλά στην αλέα, ένα πορφυρό ψήγμα χρυσού, αιμορραγώντας λίγο, αιωρείται στον αέρα.
Τα παιδιά, δέκα πόδια ψηλά είναι βρεγμένα.
Τα πρόσωπά τους τσουρουφλισμένα, τα μάτια τους από γυαλία κομμένα.
Παίζουν τα παιχνίδια τους, ενώ καταρρέει το κωδονοστάσιο και το γέλιο ενός κλόουν ακούγεται στην εκκλησία.
Σιωπηλά οι μανάδες σκοτώνουν τους γιούς τους. σιωπηλά οι πατεράδες βιάζουν τις κόρες τους.
Αλλά οι γυναίκες.
Το μάτι πλανιέται σ' έναν κήπο στη μέση του δρόμου.
Υπάρχουν ποιητές που βουτούν τα διαμαντένια τους κεφάλια στη φωτεινή πηγή. Γιαγιάδες που παίζουν με τα λεπτεπίλεπτα παιχνίδια της χίμαιρας. Αρώματα που σκορπίζονται στα σκουπίδια. Και μιά μεθυσμένη καλόγρια που βγαίνει πετώντας από ένα μπορντέλο.
Οι γυναίκες είναι όλο χρώματα.
Τα στήθη τους  ανοίγουν σαν λουλούδια, η σάρκα τους απλώνεται πάνω απ' το πάρκο σαν κουβέρτα. Τα μαλλιά τους είναι μουσκεμένα στο αίμα των εραστών τους, αυτών που είναι οι καθρέφτες αυτής της νύχτας.

Α! Οι γυμνοί εραστές! Όλοι τους δεκαπέντε χρόνων! Μπορείς να δεις τις τρίχες τους να μεγαλώνουν! Έρχονται απ' τα όρη κι απ' τ' αστέρι ακόμη με τα λίθινα μάτια τους τα ωραία.        
           Α αυτοί οι
υπνοβάτες εραστές με τις κοιλιές τους γεμάτες βέλη!
Όταν πια ο δρόμος έχει αιχμαλωτίσει ξανά τη μοναξιά του, μια πολύτιμη πέτρα ρίχνει το φως της στο καροτσάκι που θα μπώ. Ένα καροτσάκι μωρού στο κέντρο του κόσμου. Ένας ποιητής -μακριά στα βουνά- ακούγεται που ψάλλει σαν μαϊμού. Αναρωτιέμαι, πότε θα σταματήσει;



ΞΥΠΝΩΝΤΑΣ ΑΠ' ΤΟΝ ΥΠΝΟ

Σαρωμένοι από τα σύννεφα
είμαστε ανάμεσα σε κήπους κάτω από τη θάλασσα.
Φλεγόμενα λευκά παράθυρα
απ' όπου τ'αηδόνια επιδεικνύονται στον ήλιο.

Έχουμε άραγε έρθει από τις πολιτείες της πεδιάδας
ή από τη λίμνη των δαιμόνων της σελίνης;

Ολόκληρο το σώμα σου είναι μια φτερούγα
θυγατέρα των μισοειδομένων κόσμων.
μαζί πετάμε πρός τους βράχους της σάρκας
κάτω από τις στάχτες αρχαίων εραστών.

Νόμος δεν υπάρχει εδώ
ουτ' εποχές αυτ' αθλιότητα.
υπάρχουν μόνο οι πόθοι μας
που αποκαλύπτονται στην πάχνη.
Εδώ τα φαντάσματα ξαναγεννιούνται κάθε στιγμή
στ' αραχνιασμένο πρόσωπό σου.

Στα μαλλιά σου είναι μπλεγμένα μικρά παιδιά
που γελάνε στο φεγγάρι.
πεταλούδες έρχονται ν' αναπαυτούν στα χείλη σου
που οι λέξεις τους ντύνουν τα χορευτικά αστέρια
όταν πέφτουν μαλακά στη γή.
Έχεις γίνει τόσο μνημειώδης
κι εγώ τόσο νυστάζω.
Αυλάκι ρέει το νερό στα διάφανά σου στήθη.
Σ' ένα λεπτό εσύ θα είσαι μια σκιά
κι εγώ μια φλόγα σε ύπνο.
Θα συναντηθούμε,
διάδρομοι θ' ανοίξουν,
θα μπεί μέσα η βροχή,
 η ζεστή δαγκανιά των σκύλων θα 'ναι απάνω μας.
Και παρασυρμένοι απ' το εξαίσιο άγγιγμα
όλων των φεγγαριών της πλάσης
θα 'μαστε οι εραστές
που σκορπίζουν το αίμα τους
στα μυστικά περάσματα της καρδιάς.


ΜΙΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΜΕΡΑ

Μέσα στο ρόδο που γλιστράει στον πύργο των εξοριών
όταν ο μπουφές είναι φορτωμένος μπιζού
όταν η νύχτα έχει γεμίσει μίσος
όταν η μήτρα της Αγάπης ερημώνει
όταν οι κοιμησμένοι άντρες ξυπνούν
όταν οι παλιοί εραστές δεν φοβούνται πιά
-καρδιά μου-

Οι γριές γυναίκες κατεβαίνουν να παίξουν στις πελούζες
των άυλων δολοφόνων
οι γυναίκες είναι δικές μου
Το μάτι σου είναι τόσο μαλακό στο λιόφωτο
δεν είσαι πιά παιδί
είσαι γριά
αράχνη των τυφλών
θρασύτατη μητέρα
Νοιάζεσαι για τα νεαρά μου τα μαλλιά άραγε
Θέλω ν' απλώσω τις ίνες της καρδιάς μου στο πρόσωπό σου

Είναι μια παράξενη στιγμή
όπως σπαραχτικά ξεσκιζόμαστε στη σιωπή
αυτού του τοπίου
του κόσμου τούτου
που ολόκληρος μοιάζει να πηγαίνει πέρα
      από την ίδια του την ύπαρξη
............................................................................................
Ωραία που κυλάς πάνω απ' τα κόκαλά μου
που αποτίναξαν τη σάρκα της νιότης τους
Η γυμνότητά μου ποτέ δεν πανικοβάλει
έτσι σε λατρεύω εγώ.

Τα χέρια σου με κρύσταλλα που λάμπουν μές στη νύχτα
περνούν μέσα από το αίμα μου
κι αποκεφαλίζουν τα χέρια των ματιών μου

Φτάσαμε σ' ένα τόπο που τ' αηδόνια κοιμούνται
Γιομίζουμε τους ωκεανούς και τους κάμπους
με εικόνες παλιές απ' τα φωσφορίζοντα κόκαλά μας




(φώτοαρτ Παύλος Σάμιος)

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Ατενίζοντας τη ροή του χρόνου





«Υψού τον χρόνον πατείν»
(Πίνδαρος)

Μάλιστα έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε το χρόνο. Να διαβαίνουμε περήφανα μέσα στο χρόνο γιατί η ζωή του ανθρώπου καταστρέφεται αν ζήσει μέσα στο χρόνο, όπως κολυμπώντας σ' ένα τέλμα. Ο πανδαμάτωρ χρόνος τα πάντα βλέπει και τα ακούει όλα - όπως είπε στην αρχαιότητα ο Σοφοκλής - σβήνει τα δυσάρεστα, απαλύνει τον πόνο, αποκαλύπτει την αλήθεια, αμβλύνει τις οξύτητες, θεραπεύει τις πληγές και τελικά σκορπίζει την εικόνα της λήθης. Ο άνθρωπος όμως είναι αυτός που κομίζει την ανάμνηση της αιωνιότητας. Και συγκεκριμένα «δεν ζει ο άνθρωπος, το έργο του ζει» όπως διευκρινίζει ο Ιωάννης Καποδίστριας.
Παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι μέσα μας, στην ενέργεια μας. Μόνο η δημιουργία σταματάει τον χρόνο, μόνο όταν έχεις να δώσεις κάτι. Όχι να δανείζεσαι αλλά να δημιουργείς και να προσφέρεις. Ο άνθρωπος είναι δημιουργός, αρκεί να θέλει και να δίνεται σ’ αυτόν, γεμίζοντας τη ζωή του με κάτι. Με την προσφορά της δημιουργίας και της αγάπης.
Κάθε αρχή του χρόνου ξανοιγόμαστε στο ιστορικό πέλαγος, το άγνωστο, στη δίνη του κυκλοδίωκτου χρόνου, ξεκουκίζοντας το μύθο για την αιωνιότητα. Ο άνθρωπος είναι αυτός που κομίζει το άγγελμα της αιωνιότητας. Η πρόσκληση του Θεού στο επίγειο ταξίδι του ανθρώπου.
Η περιφορά του χρόνου έχει νόημα όταν σε κάθε στροφή του ανεβαίνει και σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Ο χρόνος διαλύει τον άνθρωπο αλλά και ο άνθρωπος τον διαλύει. Αν θέλεις χρόνο πρέπει να τον δημιουργήσεις. «Ο χρόνος είναι πράγματι χρήμα. Αγοράζεις μ' αυτόν ή την κόλαση ή τον παράδεισο» τονίζει ο Πωλ Κλωντέλ.
Η αξία του χρόνου ζωής εκτιμάται όχι από το μήκος αλλά από τον τρόπο ζωής. Σωστή εκμετάλλευση του χρόνου, ποιοτικό γέμισμα του χρόνου και όχι φόνος του χρόνου. Ο χρόνος είναι λαστιχένιος. Μεγαλώνει και μικραίνει ανάλογα με το πως τον χρησιμοποιείς. Και όπως υπενθυμίζει ο Ντοστογιέφσκυ: Ο χρόνος της ζωής μας, είναι σύντομος. Τον συντομεύουμε ακόμη περισσότερο όταν τον σπαταλάμε - ενώ εάν αγαπάς τη ζωή, έλεγε ο Φραγκλίνος, δεν πρέπει να σπαταλάς το χρόνο σου, διότι είναι το ύφασμα από το οποίο αυτή είναι φτιαγμένη.
Άλλωστε είναι πολύτιμη η περιουσία των ημερών μας στον κόσμο τούτο, που δεν εξαργυρώνεται με τίποτε. Όπως λένε, η ζωή μας είναι ένα οικονομικό κεφάλαιο και ο χρόνος μια προθεσμία. Μεταξύ γεννήσεως και θανάτου, μεταξύ μηδενός και παντός, μεταξύ παρελθόντος και
μέλλοντος.
Μάλιστα ο άνθρωπος για να κρύψει τη θέα του εφήμερου τεμάχισε τον χρόνο για να αφομοιώσει τη μνήμη του και τον διαίρεσε σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Αλλά το μεν παρελθόν δεν υπάρχει, το μέλλον είναι απροσδιόριστο και το παρόν είναι μια ασύλληπτη στιγμή, που φεύγει με μεγάλη ταχύτητα για να γίνει παρελθόν.

Οι αγαπητές του μέλλοντος μας μέρες
ωσάν κεράκια στέκονται εμπροστά μας...
Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν
μια θλιβερή σειρά κεριά σβησμένα
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμα...

τονίζει ο αξέχαστος ποιητής Κ. Καβάφης.
Ο μεγάλος Αριστοτέλης θεωρεί τον χρόνο ενιαίο: «ο πρότερος, ο νυν και ο ύστερος χρόνος». Το ίδιο και οι Ινδοί θεωρούν. Δεν κομματιάζουν τον χρόνο με τον σχολαστικισμό του δυτικού κόσμου. Τον αφήνουν να τρέχει καθώς τα μεγάλα ποτάμια τους, καθώς ο ιερός Γάγγης, που ξεκινούν από την αιωνιότητα των νεφών για να σμίξουν με την αιωνιότητα της θάλασσας, το ρεύμα των ωκεανών και όχι τη γαλήνη των λιμανιών.
Μια θάλασσα είναι ο χρόνος, το ένα κύμα αποσύρεται, το άλλο έρχεται να σπάσει στην ακροθαλασσιά αφήνοντας «ευκολόσβηστον αφρόν». Ένα τέρμα γεμάτο γόνιμη μνήμη. Ένα ξεκίνημα γεμάτο προσδοκία. Τα αλλεπάλληλα παρόντα είναι σύντομα. Ο χρόνος όμως που χαρίζει την δικαίωση είναι άπειρος. Αλλά αιωνιότητα δεν είναι σ άπειρος χρόνος. Είναι η απειροπληθής, η πλήθουσα ζωή, η πεπληρωμένη ζωή, η ζωή η αιώνιος. «Επήν δη το γε λίπη ψυχή τε και αιών» τονίζει ο μεγάλος Όμηρος για την οντολογικώς αυθεντική ποιότητα της ζωής, την οποία εμείς εχάσαμε. Καθότι τον χρόνο του «πολιτισμένου» ανθρώπου την μετρούν τα ρολόγια του άγχους. Περιφρονούμε το χρόνο, τον «καλύτερο σύμβουλο» κατά τον χαρακτηρισμό του Περικλή και αδιαφορούμε για την παρουσία του χωρίς να αξιοποιούμε τις ευκαιρίες που απλόχερα μας δίνει την διάρκεια της πορείας του.
Ο χρόνος είναι όμως και υπέροχος δάσκαλος. «Ο γαρ χρόνος μάθησιν αντί του τάχους κρείσσω δίδωσι» τονίζει ο Ευριπίδης στις Ικέτιδες. Και ο Διογένης Λαέρτιος λέγει ότι ο χρόνος είναι μορφή της αιωνιότητας. Έτσι συναντάται ο χρόνος με την αιωνιότητα. Είναι η εικόνα του αιώνιου χρόνου της αιωνιότητας, κατά τον Πλάτωνα. Αλλά και ισθμός στενός και σκοτεινός μεταξύ δύο αιωνιοτήτων, όπως συμπληρώνει ο Βίκτωρ Ουγκώ.
Όταν γνωρίζουμε να ενώνουμε τον χρόνο με την αιωνιότητα τότε η εμβίωση του χρόνου γίνεται μια προπαρασκευή στη συνάντηση με τον θάνατο, που είναι η ποινή του ανθρώπου. Καθότι ο χρόνος έγινε ισόβιος πόνος του με το άγχος, αφού βυθίστηκε στον «άχρονο χρόνο» και ζει συνεχώς με το ρολόι στο χέρι...χωρίς λύτρωση.
Ο σοφός όμως είναι λυτρωμένος από το πέρασμα του χρόνου και κομίζει την ανάμνηση της αιωνιότητας. Όπως και οι γονείς που βλέπουν να καθρεφτίζονται στα μάτια των παιδιών τους, είναι λυτρωμένοι από το πέρασμα του χρόνου. Καθότι για τα Νιάτα ο χρόνος είναι ταυτόσημος με την ελπίδα, που είναι η ρίζα της ζωής. Όταν όμως προσέχουν τη ζωή που είναι πολύτιμο αγαθό. Γι’ αυτό πρέπει να την αξιοποιήσουν σωστά με ανθρωπιστική παιδεία στον τεχνικό πολιτισμό, πλουτισμένη με αξίες και ιδανικά, οράματα δημιουργίας, ποιότητα ζωής. Είναι η καλύτερη επένδυση της πολιτείας όταν αξιολογείται σωστά στο ν αστερισμό της δημιουργίας.
Και όπως συμβουλεύει ο Απόστολος Παύλος «Προσέχετε καλά πώς ζείτε: μη ζείτε ως ασύνετοι αλλά ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν». Γι’ αυτό «Φείδου χρόνου», Νεότητα, γεμίζοντας τον ελεύθερο χρόνο σας ποιοτικά, δίνοντας ομορφιά στη ζωή σας και βελτιώνοντας την κοινωνία. Γιατί η αξία του ανθρώπου μετριέται με πόση αλήθεια μπορεί να βαστάζει. Την βαρύτητα του χρόνου προσδιορίζει η βαρύτητα των πράξεων που τον γεμίζουν με την ενεργητική συμμετοχή σας στα πράγματα της ζωής κι όχι ανέμελα, ανεύθυνα και άσκοπα χωρίς ιδανικά.
Ας αξιοποιήσετε σωστά το χάρισμα του χρόνου της ζωής δίνοντας νόημα στη ζωή δημιουργικά με ευθύνη και ήθος.
Καλή Χρονιά με προοπτική χωρίς ηττοπάθεια αλλά με αισιοδοξία στα προβλήματα της ζωής. Μια αλλαγή νοοτροπίας. Μια αισιόδοξη στάση ζωής. Και τότε χαμογελάστε στον καινούργιο χρόνο αν θέλετε να σας χαμογελάσει κι αυτός, φρενάροντας την βαρυχειμωνιά της κοινωνίας μας - που έχει αφύλακτες τις σκοπιές... Αρκεί μια εθνική αφύπνιση με ιδανικά για την αξιοποίηση του χρόνου της ζωής, με αγάπη για τη ζωή και την πατρίδα.

            Νίκος Ι. Κωστάρας
εφημερίδα ΑΡΤεμείς

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

πίδακας






Μύρο της κυήσεως

Αγέννητο πρόσωπο της σελήνης


Στα σύβαθα της λίμνης 

Των σωθικών μου πλατάγισμα




(φώτοart Georgia O'Keeffe)


Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

λα λαλα




Ήμασταν σε μια βάρκα, λέει, και περνούσαμε
νησιά με θαλάσσια συντριβάνια, σπηλιές..
από ένα λιμάνι του άυριο και του χθές

Τι είναι ρε
να σκοτώσεις
-έναν- άνθρωπο,
τόσο εύκολο,
μια κλοτσιά στο σαγώνι,
μια γροθιά στο δόξα πατρί,
τι άλλο θες,
να ξεκολλήσει το κεφάλι

...



Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Ελευθερία Έκφρασης


 




Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε
και κλέβουν ένα λουλούδι
από τον κήπο μας
και δε λέμε τίποτα.


Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον
περπατούνε στα λουλούδια,
σκοτώνουν το σκυλί μας
και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα
-τη πιο διάφανη απ' όλες-
μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας
ληστεύουν το φεγγάρι μας
γιατί ξέρουνε το φόβο μας
που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας.

Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα
πλέον δε μπορούμε να πούμε τίποτα


Μαγιακόβσκι



(φotoart Καρλ Σμιτ Ρότλουφ)

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Παράνοια






Για σένα δε μιλά ούτ' ένας στίχος,
κι αυτό σου λέει πόσο σ'αγαπώ.
Στην τέχνη, διαδίδεται ο ήχος
μονάχα στο κενό - τι να σου πω;

Στους στίχους μου δεν θέλω να διαβάσω
πως όσοι ζούσαν χάθηκαν κι αυτοί.
Τις νύχτες που φοβάμαι μη σε χάσω
κοιτάζω εμπρός μου τ' άγραφο χαρτί.



Γ.Κοροπούλης 



(φotoart Gary Stewart)

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

μη και χάσουμε απ' τα μάτια μας τη δυνατή ζωή







Να σεργιανίσουμε τα ημίφωτα,
να κατεβάσουμε το θεό και να τον αναθεματίσουμε με όλη την ύπαρξη

Με βλένες γράφονται τα σύστιχα του μυστηρίου;

Λιώσαμε κοθόρνους στις πλατείες που κεντράρουν το χάος 
..κι ένα ξημέρωμα όπως κοιτάζουμε το θόλό ταβάνι, 
στο ύστερο της ύστατης στιγμής, 
αντί για φως κρεμεται η δυνατή ιδέα όπως η νυχτερίδα, 
έτοιμη για τον χθόνιο αιθέρα 
και τόσο ευχαριστημένη στο κουρνιαχτό. 

Ατενίζοντας τη δυική τελιώτητα, 
την όμορη αντίχηση, 

Πνίγονται οι χαρακιές της ψυχής, με κατακάθια.
Λυένονται στις διατρυβές. 

Στάση εν νεφέλαις, 
δευετερολέπτων πρωτόνια στίγματα, 
διαπερνάμε ο ένας τον έναν και όλοι άλλοι. 
γωνία που τρυπάμε, βαγόνι του άχθους, 
παράγγελμα πληρωμής. 
Έναντί. 

Βγάλε τα γάντια και υπέγραψε.

Αυτό το μέρος, σαν θες, μοιάζει με κολυμπήθρα
κι έπητα τι αν με ένα έλασμα έμοιαζε πάντα, σπείρας.
Γι' αυτό μέσα του όταν είσαι είναι εξαίρετη φυλακή.
Άθλος για αναρύχηση.  

Πέρνα κατά τις πέντε το απόγευμα
, στις επτά θα έχω δουλειά, ...

Κάθε νύχτα ο πρίγκηπας φτύνει τα μπούτια της σταχτομπούτας να σβήσουνε 
Κάθε νύχτα τα μάγια τελιώνουν.

Κάποιο πρωί ξυπνάμε μαζί.
Τα σώματά μας ενωμένα σαν λεπτοδείκτες.
Ήλιον μνήμες μας ανεβάζουν στη Στάση εν νεφέλαις, φρέαρ, στοά, 
η Στάση στέκει μπροστά, κίονες στη σειρά, αγορά,
κρατήσου γερά...

-1. 

Απ ,  
το έπιασα κι έκανα να το προσγειώσω
το είχα αγγαλιά μέχρι τα σύννεφα
όταν έφτασα είχε γίνει σύννεφα
γείσο, κουρτίνα, χαλί, χάρτης
Χάρτης! -χα χα Χα-

Χάρτης...........




(φotoart Vera Rockline)