Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

"αυτομάτως"



Αυτομάτως
τό να χέρι πλακώνει ένα άλλο
σάν ηλιοφώς πού βγαίνει πάντα από πάνω.
Δυό χέρια
από δυό σώματα διαφορετικά
δίχως καμώματα
Σηκώνουν τό σεντόνι και τρυπώνουν απο κάτω.
Τά γόνατα λειτουργούν σάν έμβολα
στο σκοτάδι
Τά σώματα κολυμπούν σε μια θάλασσα
από λάδι,
κι η σιωπή σάν ρόδι ραγίζει και σπάζει
τα σώματα
ώσπου σπίθες χόβολη και χρώματα
ανοίγουν τρύπες πού καπνίζουν
στό σεντόνι...


ποίημα του ΝΙΚΟΥ ΣΠΑΝΙΑ
(mixed fotos by me)

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

η Εξέγερση στη φυλακή της ελευθερίας


φίλοι μου, εδώ θα δείτε δημοσιευμένο το ποίημα μου, ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.
η ΔΡΑΧΜΗ είναι ένα ελληνογερμανικό έντυπο της πόλης του Μονάχου. ευχαρίζομαι στην Ιωάννα Παναγιώτου-Μάμαλη, Εκδότρια-Αρχισυντάκτρια του περιοδικού, που με εμπιστεύτηκε και με στηρίζει με την αγάπη της τόσα χρόνια.

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

κινηματογραφικά



Να πιαστούμε απ' το χέρι
όχι πως το είδαμε στον κινηματογράφο
αλλά, για ν' ανεβούμε τον βράχο

να γίνουμε μια αγκαλιά
όχι όπως είναι να προταγωνιστήσουμε
αλλά, στην αιχμή της κορφής του
για να ισορροπίσουμε

(fotoart Magritte)

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

σταγόνα




φουρτουνιασμένο είν' το στομάχι μου
στην αγκαλιά μου -νόμισα- σ'είχα
μα πόσο απείχα! πόσο απείχα;

βαριανασαίνοντας κόμπους, εσένανε
στην αγκαλιά μου -νόμισα- σ'είχα
μα πόσο απείχα; πόσο απείχα!

...
σύρε σταγόνα μου λευκή
και τρέξε την πληγή μου..


(fotoart Frans von Stuck)

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

γιατί σε έχω επιλέξη..



θέλω να ξεκαθαρίσω.
Τώρα που με λάδι αλείφω το σώμα μου και κοιτώ το κενό,
θέλω να βρω ποιος μας έριξε στην αρένα.
...


Παλεύω για την ελευθερία μας σάμπως να είν' το σώμα μας ρούχο.
να το γυρίσουμε ανάποδα, να το τινάξουμε, να το πλύνουμε 
και να μας φορέσουμε απ' την αρχή τα στοιχεία.

Δενόμαστε σφικτά απ' τα καρφιά της αναρρίχησης.
Μπρος στον ερωτικό καθρέφτη, πάνω σε βράχο που δέρνεται από θάλασσα κι ήλιο.

Στον δρόμο προς την ελευθερία.
 Φαντάσματα που ζητάν ανταλλαγές με αισθήσεις.

Έτσι να ξεκοιλιάσουμε το χαλασμένο ραδιοφωνάκι, με ευδαιμονία!
Να παίξει. 
Δω μέσα στο κουφάρι μας, στο ζεστό παλαιοπωλείο.

 Σε διάλεξα λοιπόν,
καθώς ονειρευόμουν νοσταλγικά
στο μέρος μιας στιλπνής δολοφονίας.

Το σιρματάκι της λάμπας στο κομοδίνο μου ξέρει καλά τι εννοώ.
τα βράδια που με φιλοσοφικό στοχασμό προσωποποιώ έννοιες
Δύστροπα άλογα αφήνω να με ταξιδεύουν σε τόπους γέννεσις

Τα λυτά χαλινάρια τους σχηματίζουν τις ιστορίες
χάρτες παραχαράζοντας σε μια νέα εποχή πειρατείας

Ας μη μακρηγορίσω άλλο, ώσπου να φτάσω στο ακίνδυνο.
Το ακραίο ακέραιο σφυροκοπά τις εκκρεμότητές μου
το ακραίο ακέραιο χτυπά και χτυπά την πύλη

χορεύοντας να ακουστεί το κλειδί που την ανοίγει
η καντάδα που διασπά κι εξανεμίζει την ύλη
Εκεί σε βρήκα. 
..και περπατούμε πάνω στα τείχη

έχεις κρατήσει τη μορφή σου! 
για φαντάσου! 
σε ένα μεταίχμιο ιδεογραμματικό.
ρευστό. κι έτσι πέφτουμε με φόρα πάνω στα πράγματα,
στα κομμάτια των θνητών συγκινήσεων.

αλήθεια, είμ' εδώ και παλεύω να οργανώσω
τη νέα επουράνια αρματοδρομία.

θα ήθελα να ξεκινά ρομαντικά.
με την περιφορά του νεκρού κορμιού μου
αναβιούμενη μέσα σε κάποιο-σου- όνειρο.

(fotoart Miro)

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

το στιχιερό



Καταμεσής της θύελλας στέκω. 
Ανεμοδούρι να σου χορεύω, στο πρεβάζι του παραλόγου.
Ταχυδρομικό πουλί.


Xορεύω αφρικάνικα ξόρκια.
Χτυπιέμαι καταγής με στήθια γυμνά που ζητάν κεραυνό.


Είμαι ο προστάτης της φαντασίας.

Μια εικόνα ξεκάθαρη. 
 
Γιαταγάνια, σουράβλια ο δρόμος.. 
να σε βρω στο κέρατο του Μινώταυρου. 



(art P. Tetsis)

στον ιστό..έστω


κι έβγαινε το χρυσάφι από μια φτυσιά τόπο
-υποθέτω, είπα, είναι το στόμα μου-

είπα, 
σαν το βάθος να μας τρέφει
η επιφάνεια να μας ταξιδεύει

κι εκεί σκεφτόμουν πάλι
πως να σπάσω τον κανόνα. κοινή εμμονή, έντευξη,
αλλιώτικος χάρακας, με αλλιώτικες διαδρομές στην παλάμη

κι άλλα γαμώτο..

το τρεχαντήρι, το άτι του φευγιού
η αλυσίδα που είναι να δέσουμε στα πόδια μας
αν είναι να κρατηθούμε

και σε έβριζα τρυφερά γιατί ήθελα 
να κολλήσουμε φυσικά σε ένα γαμήσι σα σκύλοι

να γίνω η βασίλισσα που θα αποκολλήσει το πέος σου 
να το θηλάσω με χείλη ιππόκαμπου

η μαύρη χήρα σου στον ιστό..έστω

είπα, εδώ θα χαθούμε._
κι έγιναν πυροτεχνήματα όλοι οι δορυφόροι 
πάνω, πάνω απ' τα κεφάλια μας..

(art Robert Rore)

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

"Το Δικό Μας Απόψε"


Απόψε που πέθανα. 
Μην ασθενείς, μη θρηνείς.
Αναπαύσου

Χωλαίνουν τα δάκρυα.
Μηδαμινά μάτια, δεν ορίζουν
Συγκεχυμένα κι απροσάρμοστα στο φως

Πώς να κλάψεις τις σκιές -;-

Κι έβρεξα νύχτα απόψε που πέθανα. 
Αφού τότε θυμήθηκα τα πάντα:
Πώς γνέφουν, πώς βυζαίνουν τα χείλη,
πώς κρεμιέται το όναρ

Σκηνικό των δρώμενων -;- 

Πώς τρυγάς (;) θυμήθηκα
Να περιμένω κι άλλο θάνατο. 
Δίχως κλοπή της σωρού μου

Σωρός αποτσίγαρα, τσιμέντο κι αποσιωπητικά διαδικασίας 
Ακριβούς απόδοσης της χροιάς μου

Η χροιά σου -ερωτεύσιμη. 
Μπάντα δειλινού όταν λείπει το χάδι

Όταν η επανάσταση μαίνεται μέσα στα θολωμένα μυαλά
Στις καντίνες με τα λουκάνικα 
και πέρα στις αγορές τις αντιλαϊκές
Που σέρνουν καρότσια άδεια τα κοπάδια των λιποθυμισμένων
Ορδών όχλου και επαιτών..

Καλλιγραφίες αρνήθηκα κι αρνούμαι ντροπή 
στις ατσαλάκωτες μέριμνες και στα φρεσκοπλυμένα πουκάμισα

Τώρα που πέθανα. Ορώ. 

Φορώ μακό μαύρο και μαύρο τζιν με μυρωδιά ονείρωξης
Στην ξενιτιά του περιθωρίου μου 
που φυτά ρίζωσα τα φριχτά καρφιά σου

Κι όμως, θρηνείς -!- Και ασθενείς. 
Ανισορροπείς στα πταίσματα
Και λες, θριαμβεύεις στα εγκόσμια. 
Γλύφεις - Πάλι γλύφεις –
Πτερύγια αεροπλάνων που αιμορραγούν τους ανέμους..

Σ’ αγαπώ, σου λέω ξανά. 
Και ξανά προαυλίζεσαι με φτηνούς προστάτες

Απόψε που πέθανα μωρό μου

άσε να σου δείξω πώς κάνουν έρωτα οι αθάνατοι
Και πώς αρπάζουν το πάτωμά σου 
οι φλόγινες γλώσσες των κεριών – Φιλιών 
που απόψε νοστάλγησες
και έσκισες την αθανασία..

Εγώ επαναστατώ -!- 

της Ευαγγελιάς Πατεράκη 
..που ελπίζω να με συγχωρέσει για την επέμβαση μου στην ροη των στίχων.

(fotoart Emerson Williams)