Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Έπαρμα




Δίνη και παίρνει..

Ατελίωτα αποξηραίνω στίχους αυθύπαρκτους
δίχως να ξέρω πιά αυτάρκεια-ανεπάρκεια με οδήγησε εδώ
Σε υπόγεια τους στοιχίζω με κριτήριο ηχό-χωρικό

Τώρα, δε συνεχίζω 
δίχως να σ'έχω-ζω-μπορώ- συγχίζω 
Αγάπη και υπερρεαλισμό.

Σταματήστε Τώρα τον θρήνο, κάτι γεννιέται...

 
(fotoart by net /HMS Περσέας)

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

παρακείμενος διαρκείας





Α
Πως σταυρώθηκα πριν ζήσω το θαύμα;

Β
Ποιός είχε την ιδέα να ρανθούμε με ποτ πουρί;

Γ
....................................
....................................
Πεινώ, 
Σε ντύνω με πηλό
Σε ξεφλουδίζω σα σίκο
Ή το γεύομαι αποξηραμένο
Συνοδεύοντάς σε μ' απόσταγμα


Δ
Σε κάθε περίπτωση 
.............................
.............................

Ε
Ενώ είμαστε μαζί
βλέπω κάποιον που θα ήθελα 
να είναι Εσύ


Ζ
Εγώ Σκοτώσω
παρακείμενος διαρκείας


Η
Απο τότε που το σκόρπισα στο διάστημα
Χάθηκα κύριε Ζορμπά σ' ένα ξέφωτο φαγοπότι


Θ
Γκρεμίζουν τα τείχη!
Στέφθηκα Ολυμπιονίκης!


Ι
Ξενέρωτος σημαίνει να κάνεις έρωτα με ξένους;


Κ
Φιδάκια
κινέζικα ξυλάκια
φλέβες αυλάκια


Λ
..........


Μ
.......................
.....................
..................

Ν
-Τι θυμάσαι απ' τα πειράματα του Αριστοτέλη;
-Χαμογελούσα στον καθρέφτη

Ξ
Έγινε κατολίσθηση κι έπεσε βλάχος

Ο 
Το να έχω δικά μου ιδανικά σημαίνει πως στέκομαι δίχως να στηρίζομαι.
Μήπως όμως έχοντας τα η αρμονία με δικάζει Ουράνια να τρέχω προς έναν αστερισμό που μόνο ο Θάνατος είναι όμοιός του; 

Π
Μιά στιγμή σιωπή 
Ακούγονται τα σπλάχνα του σύμπαντος 

Ρ
Άτιμη Ιστορία




(fotoart A.Stefanakos)




Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Φυλακές Υπερώα






Σύνθεση στιχομυθίας
-στη μνήμη του Οίστρου 
κ' του Μπωντλέρ-



Τα νήματα που με κρατάν είναι νεύρα
Αρτηρίες που κάμπτονται 
Στου κενού τις κινήσεις
Στου κενού οργασμού την Τελετουργία

Ψάχνω τον δολοφόνο
Ψάχνω απάγγειο να ακινητοποιηθώ
Γέννεση σε ενήλικο σώμα
Παραισθήσεις Αβύσσου
Παφλάζουσες
στέπες
 
Την ώρα την δωδεκάτη σείουν κολώνες
Αρχής Μέσης και Τέλους. Είναι
o Έρωτας της απελπισίας με τη μορφή κρίνου
Στη πηγή της φυγής
Έρεβος βία αναμονής Υποταγή 

Στο νηπενθές Εργαλείο
 
Πλάνη ή Ευλογία
Πρωτοβρόχια σε χαμένους πλανήτες
Στη ζώνη του λυκόφωτος
Στον πρωκτό του θεού
Επέχειρα του
θάνατος
Δροσοσταλιές
μιας κατάρρευσης συνολικής
 
-Σε ποια άγρια χώρα έχω βρεθεί;
-Άραγε θα σωθούμε;


Κατακόρυφο κύμα να συλλάβει απ' το σύννεφο
Αιθέρας ταχυπαλμία πλάθει ιδεόγραμμα ατμό
Καταχτυπά
ο συρμός τις ράγες  

Καλπάζουμε τα άλογα
Γυμνά τα τραβάμε απ' τις χαίτες
Αλλόκοτα αφοπλισμένοι
Με υπόκωφα βογγητά ονείρωξης
Αγνών παρθένων πλατωνικών εξοριών
 
Ξυπνάν κανιβαλικά ένστικτα
Συνουσίες
σε παρκαρισμένα ασθενοφόρα
Βαλκυρίες της κολάσεως - Αιώνιες οδαλίσκες
Στα σώψυχα του χάους ξυπνάς
Με καυτές ανάσες γλάρων στο προσκεφάλι
Με μάτια διεσταλμένα παράφορα  

Αίματα του ανέμου ανοίγουν το νούφαρο 
Αστέρι Αφροδίσιου ουρανού σπίρτο καμένο
 

Κρεμασμένοι στο χείλος της λήθης 
Κορμιά διασπαθισμένα
Χλομά απ' την βαθιά αλήθεια 

Ως τα μύχια το απευθυσμένο
Τις τελευταίες ίνες που θροϊζουν στο κάλεσμα
 
Λερναίες Ύδρες απειλούν με ολοκαύτωμα 
Την δοσμένη στον Έρωτα Ψυχή 
Όλες οι συντεταγμένες οδηγούν πάλι Εδώ
Προσμένοντας έλευση 
Προσμένοντας Απελευθέρωση
 
Ξυπνάς ή κοιμάσαι ...Δεν ξέρω 
...μόνο να νιώσω θέλω 
Κοιμάσαι ή ξυπνάς
 
Στα πόδια ανάμεσα έχει ριζώσει διψασμένο κεφάλι
Κόκκινος Νάνος - Γαλάζιος Γίγαντας

Έρρωσο
...



Του Μυστικού μου
Ξωτικού κ' Εμού



(foto by net)

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

"θρήνος για την πικρή γνώση ότι δεν γεννηθήκαμε σε ένα σώμα."




...όταν μπήκα σε κείνο το σπίτι, τον πίνακα στον διάδρομο κάπου τον είχα ξαναδεί. δεν θυμόμουν όμως σε ποια έκθεση, σε κάποια γκαλερί. έφερε τον τίτλο "συνωμοσία" .
(περνάν οι ώρες περίεργα μαγεμένα γεμάτες παραισθήσεις μέσα σε αυτό το παραθαλάσσιο εξοχικό, που είχα την αίσθηση πως και παλιότερα εκει είχε παιχτεί ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία)
τους άκουγα να πηδιούνται μονότονα αλλά και θολομένα. στο δίπλα δωμάτιο. περισότερο ακούγονταν οι ήχοι απ' την τριβή παρά αυτοί, οι ανάσες τους, σα νεκρή μηχανή.
..............................................
....τους άκουγα σα να είχα καρφωθεί, κι ήταν στο δίπλα δωμάτιο...


 (....συνεχίζεται;)

Ζωντανό κουμπάκι




Χείλη κυματίζουν σα θάλασσα
Τα σκίζει πειρατικό φαντασμάτων

Πόλη κουρσεμένη στα αμπάρια του 
Αντανακλά τον ήλιο
Ως των άκρων τους γαλαξίες

Ρώγες, λόγχες, σύνορα, δόρατα
πλεγμένα με φροϊδικά συμπλέγματα 

...να τα σκίσω θέλω.


(foto by Alex G.)

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Όλοι οι καθρέφτες






Δε λένε τίποτα, απλώς κοιτάζονται
μες στου καθρέφτη τ' ωραίο σώμα.
Σκιές στον πάγο του, κομματιάζονται
οι χίλιες νύχτες και μία ακόμα.

Μοιάζουν τα μάτια του ακατάβλητα,
σέρνονται πάνω τους σαν οχιές.
Απ' τις ρωγμές του ρέουν ανάλυτα 
σκυλιά και αγγέλοι κι ενοχές.

Κάπου στο βάθος του, χάραγμα εγκάρσιο
το πιο φρικτό του άλγους κομμάτι.
Αχχίλεια φλέβα στο μετατάρσιο...
βήμα δεν κάνεις με βέλος στην πλάτη.

Μες στους καθρέφτες χρόνια κοιτάζονται.
Στεριές οι θάλασσες, άβατες χώρες.
Τα ιδεογράμματα που αφουγκράζονται,
δεν είναι κώδικες "για μια Ντολόρες"

Όλοι οι καθρέφτες μάς τεμαχίζουνε.
Στα δυο, στα τέσσερα, δήμιοι-ικέτες.
Σιγά κι αθόρυβα όμως ορίζουνε
ποιούς θα ξυπνήσουν οι δραπέτες.

Όσο επιτρέπουμε Βλέμματα αλλήθωρα,
όσο προβάρουμε την αυταπάτη,
κανένα κάτοπτρο δεν μας χάριζε
ποτέ ενωμένο-το Ένα του μάτι.



της Φαίδρας Φις  

 από τη συλλογή:         
τακούνια καίγονται στο Φούρνο




(fotoart Franz von Stuck)

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Απ' τις πατούσες να ξεκινήσω




Το κορμί έχει κατάρτι
Το κορμί είν' όλο το σκαρί
Πως θα φεύγαμε λέγαμε Μάρτη
Περπατούσαμε στην βροχή `Α Paris

Είναι χειρότερα πια δίχως τραγούδι..
"μόνο γιατί μ' αγάπησες"
μόνο γιατί σ' αγάπησα..


Η σιωπή μες τη βουή είναι η κραυγή των κραυγών!






Πνίγομαι κ' όμως χαϊδεύω 
τρυφερά τα μαλλιά σου 

Μπλεγμένα ακροδάκτηλα

Τούφες διαδρομές
Σε κρανίου τόπο









(foto by net)










.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

"Στον Κήπο του Προφήτη"

 Uninstalling Democracy in Greece
Please wait... ████████████████░ 99%
 
"Το έθνος να λυπάστε, αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ'τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι απ'το
πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή, παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται, παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί, παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε, που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις για τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε, που έχει σοφούς από χρόνια
βουβαμένους."

                                                                                                                           Χαλίλ Γκιμπράν

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

μια μέρα θα μίνουμε απ' έξω ή πολύ~μέσα





Τώρα; Ο ΧείμαροΣ, σύμφωνα με έναν παράνομο νόμο που υπέγραψε κι η χώρα μας, είναι επικηρυγμένος!  Που να τον κρύψω...

Ανταλάζονταςθλίψεις




θα μπορούσα να ζώ
Μεταετοιμάζοντας τον αιώνιο
Ερχομό σου. 

Κέντρο` άφησέ με
Δαρβίνικα αυγατίζω το χώμα
Μεγαλώνω τη λεμονιά που βαστά τη πλαγιά

Τα πουλιά μας κοροηδεύουν
Χτυπούν το τζάμι ξημέρωμα
Να βγούμε να ελέγξουμε τα πετρώματα
Πριν πάμε στα ζώα που μας ταϊζουν μέρες πολέμου

Έβρεχε στον Ισημερινό 
Λησμονιμένες μέρες μέχρι που τώρα
Χαράζει στο Νοτιά ξέφωτο

Του Αγίου αύριο...
Η καμπάνα λυσομανά σβύνοντας το
Παιδικό μουσικό κουτί του
Καρουζέλ το Άλογο το γητεύουμε`  
Εννοήται. Εν κινήση. Νοκ άουτ
Μετρώ ως το εκατό

Έκτακτο Μεταιωρολογικό δελτίο
Απαλή φωνή. Καθαρό αίμα δυνατό




(fotoart Frida Carhlo)

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Κι αν θα έκανα μια ερώτηση αυτή θα ήταν τι να ρωτήσω





Ήθε και πιάστηκα απ' το σύννεφό
Η τρύπα του καδράρει μου τη γεύση
που νιώθεται σα στέψη
νύμφευσις με παρθένο

Ιχνηλατώ τον πλού

Απ' τα ηλεκτροφόρα σήματα
Κάποιας ζωής σε φάση
Όπως χαϊδεύει η πάχνη`
Μαγνάδι από τροχιές


Αιθέρα το τρυγώ τελείως συμπαγές


(fotoart Gustave Moreau)

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Επέκεινα





Σπασμένοι κωδικοί 
Έδωσαν εικονική 
Αθανασία 


Nα παίζω φλίπερ με ωάρια 
Στα σπάργανα της μοναξιάς 


Επέκεινα 
Ηδύποτα γρανίτες
Αλήτες που σεργιάνισαν  
Στριμώχνοντας 
Τη ζωή στη μάντρα


Για ένα πήδημα
Για πένα πήδημα 


Μα τι μαλάκας είμαι!
-Μα τι μαλάκας είσαι!


(fotoart Drougas Achilleas)

συγκεκρυμένα




Είμαι σε αυτό το αρχοντικό, 
κρυώνω και πεινώ
Πως τον έρωτά μου να τραγουδήσω;


Φορτωθήκαμε τόσα βάρη 
που πηγαίνουμε όλο και πιο αργά
Κι αν θελήσαμε να ανατρέψουμε τη κατάσταση
Αυτό που έγινε είναι πως αντιστρέψαμε 
τον ανήφορο σε κατηφόρα
Τώρα, δίχως βουνό, δίχως σπηλιά, όπως παλιά
Που άραγε να πάω να κρυφτώ 
ώσπου να βρω τη λύση;


Η λύση! Γύρω μου 
τα στοιχεία απιθωμένα 
Και δυστυχώς τόσο 
μα τόσο συγκεκριμένα.


(fotoart Maxfield Parrish/ Κάδμος)