Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011


"Κοίταζες την τρύπα που άφησε το καρφί στον τοίχο συγκεντρώθηκες στο διαμέτρημά της έπειτα έσκισες το τηλεγράφημα και το πέταξες στον νεροχύτη…σέρνονται φήμες είπες…δεν αντέχω… κάπνιζες… μετά θυμήθηκες τη Λένα το πτυχίο που δεν πρόλαβε να πάρει τις βόλτες με τα ποδήλατα δίπλα στο ποτάμι πώς τρέχαμε που παίρναμε τα πρώτα παγωτά κάθε 25 Μαρτίου κάπνιζες στις γωνίες και περίμενες την Κάλλη να τελειώσει το φροντιστήριο Βαλτετσίου είχες το μηχανάκι χαλασμένο με τρύπια εξάτμιση όλους τους θυμήθηκες εκείνη τη νύχτα που καίγονταν η Αραχώβης καθήσαμε στο μπαλκόνι ο Μίμης έπαιζε κιθάρα εγώ τραγούδαγα Στέλλα Χασκήλ κουβεντιάζαμε με τα πουλιά στη Στουρνάρη κάηκαν τα δάχτυλά σου έφτασε η καύτρα στο δέρμα και τώρα είναι χρυσά για τους ραψωδούς στην Ύδρα ναι υπήρξαμε σατιριστές κάποτε και ίσως να θυμώναμε αλλά δεν φθονούσαμε κανέναν ήταν όμορφα στην Αρχαία Αγορά και στο Ερεχθείο εν τούτω νίκα λέγαμε αλλά ξεχνούσαμε την πείνα και τους νεοπεινασμένους~τσακάλια που μας την έστηναν μεθοδικά στις γωνίες με σχιζοηχητικά τέμπο εμείς αφελείς μοιράζαμε τα φλάινγκ Καλλιδρομίου για τις συναυλίες μας και γκουντμπάι Λένιν
πληθωρικά αρνούμαι βουλιμικά έτρωγες το σπασμένο γυαλί τους κάκτους τα φέρετρα που σκέπαζαν κάποτε με στοργή τα παλιά όνειρα για να μην τα θάψουμε κάτω από το χώμα τότε δεν γνωρίζαμε τη δυστυχία να είσαι αγάμητος είχαμε τον νου μας στα εκμαγεία~και τώρα είναι ευπώλητα όπως ο θάνατος παραβατικά θέματα~ας μην τα κουβεντιάσουμε άλλο είπες έστριβες κι άλλο τσιγάρο και τα αγγεία στις κόρες σου ακτινωτά σαν ρόδες ποδηλάτου έλαμπαν φώσφορος~φλοράλ και βοξ και διαμελίζονται οι άγγελοι μάνα μου τα κλεφτόπουλα είναι λαμπιόνια στη σειρά σαν πάλκο σ’ένα καράβι που φεύγει πάντα και λιμάνι δεν έχει γαμώ τα πέριξ διευκρίνιση λιμάνια εννοούσα είπες
αλλά και ποια η διαφορά και τι σημασία έχει στα σφαιριστήρια κοιμούνται τώρα μισθοφόροι άγγελοι οι επίμετροι θεοί παίζουν στα τρανζιστοράκια κι εμείς στο Κασμίρ ψάχνουμε ανθρώπους να μας μοιάζουν να τους μοιάζουμε ρώτησες για τη Μαρία προκειμένου να δει το όνομά της σε μαρκίζα πρώτο φιλούσε κατουρημένες ποδιές και μετά από το χολερικό γράμμα του Πέτρου σχεδίαζε κόμικς~εσύ χλωμός κι αμίλητος πια zero point τσιγγέλι~είπα κάτι να γελάσεις ένα χαζό αστείο~ρεγγίνα ρόζας άματ χιονάτη σταχτοπούτα ινδιάνοι ντραγκ εντ ντροπ στα ρόκ εν ρολ άσυλα στο κοινόβιο πρόδρομος του αβίωτου προάγγελος έξι φεγγάρια σύνολο πώς κλαίει τη νύχτα καίγονταν τα δάχτυλά σου και τα νύχια σου έγειρες στο πλάι έτρεμες να πετάξουμε απ’το παράθυρο επαναλάμβανες αυτιστικά γίναμε βρικόλακες~μας εξόρισε η αγοραία κουλτούρα~ψυχωσικό επεισόδιο μετά τη νεύρωση θηλαία και πρόωρη ήρθε η εκσπερμάτωση από τον εγκέφαλο έκαψες τα χέρια σου ως τους καρπούς έφτασε η καύτρα στο στήθος~είναι η συνέπεια αυτή της θεωρητικής σκέψης 
της καταπιεσμένης επιθυμίας παράρτημα~ένα μικρό τρισάγιο
έπειτα που έφυγες έμεινα τελείως μόνη έδεσα μια μαύρη κορδέλα στα μάτια ~άρχισα να θυμάμαι το ψωμί που κλέβαμε απ’το φούρνο ακόμη κι ελβιέλες απ’τα ανοιχτά στη Θεμιστοκλέους
βιβλία απ’τα υπόγεια ροδάκινα απ’τα καφάσια και τυλίγαμε το μωρό μ’εφημερίδες να μην κρυώνει τις άνοιξες σουρώναμε με μαυροδάφνη και απ’τις νεραντζιές έκοβες τα λουλούδια τα’ριχνες στα μαλλιά μου σου άρεσε που σκαλώνανε~έβλεπες αστέρια θυμήθηκα κι ήταν αργά για όλες τις μνήμες που σε φέρνανε πίσω γιατί είναι ανυπόφορο να θυμάσαι όταν θες να ζήσεις"

της Φαίδρας Φις

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

τι παίζεται στη Λιβύη?



για όσους ανησυχούμε για το τι έπαθε ο Καντάφι, αν έχει τα λογικά του κτλ.
μετά από τα γελοία βίντεο που παίξανε χθες στην τηλεόραση τα νέα είναι δυσάρεστα.
ο Καντάφι που σκοτώνει τον λαό(?) για τον οποίο κάποτε αγωνίστηκε δεν είναι ο ίδιος, αλλά μια κούκλα. μια μαριονέτα των Άγγλων κυβερνητικών εγκληματιών, ή κάποιου ζάμπλουτου κτήνους τέλος πάντων.
αλλά τότε, που είναι άραγε ο πραγματικός Καντάφι? πως μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτό το  παράλογο? αφού στο διάγγελμά του δήθεν Καντάφι φρόντισαν να σπείρουν και τον φόβο της τρομοκρατίας στον κοσμάκη της δύσης.
όπως και να το κάνουμε, η απραξία είναι συνενοχή. για να σκεφτούμε λίγο..

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

βλέγμα πανός

 άκου..να σου πωωω, με έχει κουβαριάσει η μέση μου, ητάλικ, σπασίματα πα μαγκιές άου, μέχρι που έχει αλλάξει η γεύση. άλλα φάρμακα σοκ λουμίνια δε γουστάρω να πάρω. παυσίπονα είναι, να 'ταν γιατρικά να τα έπαιρνα. κρασί-σι-έτσι! προτιμώ να πονώ μα να ξέρω τι μου γίνεται και για όσο να άντέ εξω.
εσύ καρτεράς ένα συνηρμικό παραμιλητό. απο αυτά που τραγουδού χοροπηδηχτά μπαλάκι σε λαβιρύνθους. ή ίσως κάποιο ταξίδι στο σώμα ςου, απο αυτά που ξετομαριάζουν την ψυχή τραβόντας τη όπως απ' το κομμένο λαρίγγι το δέρμα.
εγώ γυρνώ την ιδέα για ένα σενάριο απο σημαντικά γεγονότα. τη καλή χρονιά που περίμεναν κάθε χρόνο οι παλιοί στα αλώνια. στις καλοσύνες του καιρού. ενώ η επικοινωνία αναπτύσει ταχύτητα εντός του συσορευτή για να εκτοξευθεί μια ελεύθερη ώρα..
-ο οίστρος, έχει αδυνατίσει πολύ, τώρα τονε λές κανονικό! είναι η εποχή του, τα νεύρα μου, είμαστε σε πόλεμον, προς ευοχήν, ήρθε με σχισμένο αφτί... τελικά πόδι τίμπανο εγίνανε ε έγιανε μπ[αομ μπαμμμμ!-
ΠΩΛΕΙΤΑΙ 
οικόπεδο, σκήλος, γατί-για επιβήτορας-, και η αγάπη μας μωρλό μου..
"κι αν αντι για το τραινο, εκτροχιαστουμε εμεεειιιιςςς θα πουμε πως ακομη για μας ηταν νωριιιιιιςςςς Ισως να'ρθουν αλλα παιδια με ματια λειζερ και μαλλια τυρκουαζ και θα κανουνε ΣΑΜΠΟΤΑΖΖΖ!!!"
 μπανάανα σου του αλού το λιοπύρι πεινάγαμε να μη σώμαστε κι άμα τρόγαμε χαϊδευόστατο._
(foto by me,/αμυγδαλιά τώρα, me..&U.)

..tillt ..

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

"μια δέσμη αχτίδες στο νερό"


Ραγίσματα πάγων σε πολική ατέλειωτη μοναξιά
φλόγα του κίτρινου κερένιου ρόδου-
πάθος που ξέρει να μεταπλάθεται
τεφρή ουσία μυστική
πηλός στα χέρια του τεχνίτη.

Ειν΄ η σκιά σου καθώς σπαράζει
όμοια με τη ζεστή φτερούγα του πουλιού
σα μάτωσε το τρυφερό απάτητο χιόνι-
ομορφιά ευκίνητη σπασμωδική και σαν απο κοράλλι.

Ειν' η σκιά σου
φωνή του ενδόμυχου δοκιμασμένου κόσμου
το αστάθμητο η απόχρωση
ο λυγμός των αποσιωπήσεων
η τομή που ξεχωρίζει
η αιχμή που θανατώνει.

Η ευγένεια η καλωσύνη χρωματίζουν τη μορφή σου
η αιθρία του χιονιού του κύκνου συμπληρώνει το μυστήριο
      της-
ένα με την ύλη του γλαυκού σαν ξημερώνει
ένα με το κόκκινο τριαντάφυλλο
στη μοναξιά του χειμωνιάτικου κήπου.

Α. Δρίβας
(foto by me)

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

ΔΙΠΛΟΠΕΛΕΚΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ


Σε καιρούς που οι λύκαινες βυζαίνουν τα μελλοντικά θύματα τους,
τετράγωνα κυκλώνει το φάντασμα του στρατού, η ψυχή του κράτους.
σα βολοδέρνει το ηλιοβασίλεμα από μια χαραμάδα του ανθρώπου,
αυτός κείται στου μοντέλου την κλίνη, με ονείρατα μεταφράσεων.
Ο δαίμονας είναι ανδρείκελο. αέρας που περιφέρει κουρέλια ραμμένα
κι είναι αυτά ραμμένα με προσευχές, όπως το κομποσκοίνι. 

Ένα όχημα δίχως πόρτες, το άλογο καβαλώ κι αγκαλιάζω.
γίνομαι φτερά. γίνομαι διάφορα απελευθερωτικά. γίνομαι Ελιά
κι όλα γη, γίνονται πέτρες και χώμα.

Στου δαίμονα τον αέρα τρόμος απ' το κενό.
στου δαίμονα τα κλειστά μάτια αγαλλίαση η αγκαλιά
είμαι ελιά κι ερωτεύομαι ήλιο
κάνω έρωτα το νερό. 
ριζώνω και ζώ, στου ανέμου το ανεβατό.

Κρύσταλλοι ηλίου το μύρο τριγύρω στου ανθρακίτη τον τρύγο 
σουραύλια κέρατα κι η ελιά είναι πλοίο που για τα πέρατα ξεκινά.
για μια σημαία, για ένα άδειο ρούχο, για τον δαίμονα, για τη ζωγραφιά.
φωνάζει η καμπύλη της: ασχοληθείτε με τα λοιπά.
Η τάση του τύπου έχει φτάσει να τραντάζει. τρέχω 
και κουδουνίζουν οι παγίδες μου, είμαι Ελιά.

Εδώ που όλα ησυχάζουν και περιφέρεσαι παρατηρητής εντός σου
και ενώνεσαι και σφυροκοπούνται οι αιχμές σου ταξιδεύεις διαμέσου προορισμών.
μ' αυτό το φτεροκόπημα του περιστεριού, το σκίρτημα, τον ηλεκτρισμό στον αέρα
που κάνει τα κεριά να μιλάν από πνεύματα που γυρνάν αέναα
στα σαλόνια ή τα σοκάκια μήπως βρουν κάτι το ενδιαφέρον 
και χαίρονται με το αίμα που βάφει τον δρόμο, 
το αίμα που σημαδεύει το κρυφτό μονοπάτι του ήλιου.

Μα πως γίνεται να ζώ έξω απο το μαγνητισμό, μια ζαλάδα απο έλλειψη ορίζοντα.
τι να το κάνω το φιλί που είναι χείλη και γλώσσα. 
τι να την κάνω την αγκαλιά που μυρίζει παστερίωση της ιστορίας!

Το μονοπάτι σαν στρώσω με πλάκες, φάκες για βλάκες θανάσιμα αμαρτωλούς..
humulus, για όλα τα διαβόλια humulus..

(art Renato Guttuso)

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

νταμάρια

 
πορώντας την ογκυρότητα του χρώματος
στων νευρώνων την σύνθεση μια ιδέα
για την απόδραση-παράδοση στα μοιραία
του σώματος έργα με ειδικά εφέ ώστε  
 να προσεγγίσουν την φυσικότητα
μητρικού τοπίου αντανακλάσεις
 ..βιομηχανία έννοιας
συνυφασμένο σύννεφο κουρτίνα
 κάλυκες φωτός
εξοστρακισμένες ελπίδες
της αποκάλυψης
 ψυχροπολεμικού έρωτα
...

(fotos by me/ έκθεση αποφοίτων ΑΣΚΤ 08-09, Αθήνα 2011)

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

ο καλλιτεχνικός χρησμός



ο καλλιτεχνικός χρησμός για να διατηρήσει την ιδιότητα του ως σύμβολο και ώς αισθητικό ερέθισμα και για να μπορεί να θίξει όλες τις χορδές της ψυχής μας, πρέπει να μείνει άλυτος, διφορούμενος, προβληματικός. έτσι για όποιον παρατηρεί την Αφροδίτη της Μήλου, το να ξεπεράσει το θαυμασμό του ωραίου γυναικείου σώματος, υψούμενος στην ιδέα της θεάς του Έρωτος, δεν σημαίνει ότι σκίζει το πέπλο της Μαγίας που καλύπτει το όν αυτό της ομορφιάς. το άγαλμα μένει πάντοτε ένας χρησμός, διφορούμενο και ακατάληπτο ως προς τους τελικούς του σκοπούς, τις απέραντες προοπτικές του. αλλά το να διαμορφωθεί ο χρησμός  με ρυθμό, αρμονία και ύψος, αυτό αποτελεί τη δημιουργική πράξη του καλλιτέχνη. κι αυτό φέρνει τη χαρά στο θεατή που αναδημιουργεί κατά τη θεώρηση του.
Π.Μιχελής

Υ.Γ. ήδη ο Όμηρος διακρίνει τη λειτουργία του ποιητή απο το μάντη.


(art Αγήσανδρος)