Εμείς κι ο Σαίξπηρ πάλι.
Είμαι στο λεωφορείο για Αθήνα και παίζει μοντέρνα σκυλάδικα. Ξέρω τι θέλω να κάνω, παλατζάρω λίγο στο πως. Κάτι στιγμές λέω τι βλαμένο κολλημένο τραυματισμένο που είμαι και δεν βγαίνω να πάρω κεφάλια. Μετά λέω πως δεν είμαι βλαμένο αλλά είναι η άποψη μου και η κοσμοθεωρία που μου απορήπτουν τους υπάρχοντες τρόπους για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων μου στα πρότζεκτ που εξετάζω. Εντομεταξύ οι εδώ προσπάθιές μου έχουν προβλήματα, γκανκστερικά με πετάξαν έξω από την έρευνα με τα υποτροπικά και έγινε και πειρατία στο κόμμα. Είναι θρίλερ η φάση και για γερά νεύρα. Σίγουρα δεν θέλω να συνδιαλέγομαι άλλο με αχιράνθρωπους, δημοσιογράφους και μαφίες. Θέλω κάπου καλά να δώσω την ενέργια μου. Έχω ένα πρότζεκτ για εταιρία αλλά δεν ξέρω αν θέλω να μπω κεφάλι. Θα το φτιάξω και θα το δώσω να το τρέχουν άλλοι να κρατήσω ένα μικρό ποσοστό. Χρειάζομαι ένα σπίτι με τα βασικά στην Αθήνα. Να μπορώ να είμαι συγκεντρωμένη μια ώρα το πρωί και όλο το απόγευμα στα παιδιά. Η μικρή είναι υπερκινητική και αντιδραστική. Είναι υπέροχο πλάσμα, της τα λέω, κάνει του κόσμου τις σκανταλιές αλλά κάνει και πολύ γλυκές χειρονομίες και δεν μπορώ να είμαι αυστηρή μαζί της παρά να της μιλάω όσο μπορώ και να της μαθαίνω ότι ξέρω. Είμαστε τρείς πολύ ιδιαίτεροι άνθρωποι και θέλουμε να δοκιμάσουμε τη ζωή στην πόλη. Θυμάμαι τη ζωή στη πόλη, είναι πιεστική και καταπιεστική και ανθρωποφάγα. Κι η επαρχία πιο σκατά είναι. Η ερημιά είναι το καλύτερο και στην πόλη μόνο για επίσκεψη και για λίγο. Κάνω όνειρα ότι θα σε βρίσκω το πρωί στο κρεβάτι μου. Προσωπικά θα αντάλλαζα όλα όσα κάνω με αυτό. Δεν ξέρω αν θα σ' άρεσε, πραγματικά δεν έχω βγάλει καμία άκρη μαζί σου και ώρες ώρες βλέπω κάποια πράγματα που με κάνουν να λέω πως δεν σε ξέρω καθόλου, πράγματα που είμαι συνειδητά απέναντί τους, αν είναι αυτά τα πράγματα και δεν είναι άλλα που δεν πάει το μυαλό μου. Όχι λέω, δε μπορεί να είναι έτσι κάτι άλλο θα συμβαίνει. Αλλά περνάει ο καιρός και φαίνεται τι είναι ο καθένας.
.. τα πρωινά μαζί στο κρεβάτι.
μεσημέρι διάβασμα
απόγευμα μαγείρεμα
και τη νύχτα δουλειά.
Σήμερα είμαι πολύ καλύτερα. Όσο προχωράω ερευνώντας και αποκλείοντας ιδέες μένει η πιο παλιά και παντοτινή μου ιδέα, το εφηβικό μου όνειρο, η πιο ευχάριστη μνήμη της παιδικής μου ηλικίας, το πήλινο χωριό. Σπαρτιάτικα. Γαία και περιπλάνηση. Πες μου ότι σ' αρέσει!
Γη και ύδωρ βρέθηκαν. Μια ώρα από το κέντρο, πέντε λεπτά με τα πόδια από την θάλασσα σε πανέμορφο μέρος με αρχαιολογικό χώρο δίπλα. Και ο Ήλιος να βγαίνει από την θάλασσα. Θα τα καταφέρουμε μωρό μου. Έχω πολύ όρεξη!
Ωστόσο σκέφτομαι να προσπαθήσω να σε προσεγγίσω για μια συνάντηση μέσο του Νίκου. Για ένα φιλί κι ότι γίνει ρε πούστη. Το αποκλείω να μην είναι ωραία. Έχουμε εμάς, έχουμε τα πάντα.
Ένα ορμητήριο το βρίσκω παντού, μια φωλιά, δεν είναι τίποτε δύσκολο. Έχω δοκιμαστεί σε όλες τις συνθήκες, τις φτιάχνω. Κανόνας νούμερο ένα, δεν πατάμε σε δυο βάρκες. Για τα εδώ ξέρω βήμα βήμα τι χρειάζεται να κάνω, δεν είναι δύσκολο. Είναι αναγκαίο να βρουν διέξοδο η δυνατότητές μας. Η μικρή είναι για σκηνή, χρειάζεται καλούς δασκάλους. Ο Ηρακλής παρόλη τη φυσική ρώμη του είναι τραγικά λεπτοφυής και εύστροφος και δημιουργικός και σε γενικές γραμμές καίγεται κι αυτός εδώ πέρα. Η μέρα του μόχθου στο χωράφι με κάνει να νιώθω καλά, μου διατηρεί την διαχρονικότητα στον στοχασμό και τρέφει τη λογική μου, ξεκουράζει την τρέλα μου καίει τον έρωτά μου. Μεταφέρομαι εκεί και στο μόνο χωράφι που θα ήθελα πραγματικά να μοχθήσω είναι το κορμί σου μωρό μου, δεν βλέπω κάτι άλλο να αξίζει έτσι όσα κι αν φανταστώ με τις απεριόριστες δυνατότητες και υπερδυνάμεις της φαντασίας και του σουρεαλισμού ακόμη δεν υπάρχει άλλο που να με τραβάει να κάνω κάτι. Και φαντάσου τώρα είμαι εκεί, το χωράφι να είναι απ’ έξω εκεί και ποιος ο τρόπος να μπω μέσα. Εδώ καίγεται όλο μου το μυαλό. Ωραία. Εσύ πώς είσαι; Αλήθεια πήρα ζεστασιά και αγάπη αυτές τις μέρες από εσένα. Και που –μου- τα χώνεις στα ζόρια καλό μου κάνει. Συνέχεια δλδ, όσο Σε Θέλω. Καίγεται το μυαλό μου, γίνομαι λιώμα. Δεν αντέχεται. Δεν το χωράει το μυαλό μου τι συμβαίνει τόσο καιρό. Τέλος κι Αρχή ένα. Φέρτε ρεγουλατόρο. Ή έλα για ένα μπαμ κι ότι γίνει. Τώρα! Πώς αντέχεις; Όταν πάω να απαντήσω αυτή την ερώτηση …………………………………. εκεί είναι που βρίσκω τον διάολο μου.
Ξέρω ότι δεν είναι το τσιγγάνικο ή το λαϊκό ή το αστικό ή οποιοδήποτε όνειρο που μας χωρίζει. Δεν είναι λιγοψυχιά. Είναι η έρευνα που έχει δείξει τι περπατάει και τι όχι κι αν τελικά περπατάει και αν είναι θέμα να περπατήσει κάπως έτσι αφού για μένα το λαϊκό και το αστικό όνειρο είναι δρόμοι που με κλείνουν και με μαυρίζουν. Και σε σένα το ίδιο σου κάνουν και το ξέρεις. Σου λέω διαφωνώ. Και όπως σου λέω διαφωνώ και μου την δίνεις και πιάνω τις γωνίες μου να στο δείχνω τι βλέπω, πιάνω το κλαρίνο και βρήκα σήμερα έναν δρόμο στο σι μπε μολ που συμβαδίζει με το ντο! Δεν φαντάζεσαι τι είναι αυτό. Μου χαμογέλασε ο Πυθαγόρας. Σήμερα που με θύμωσε η διαφωνία μας το κατέκτησα και γέμισα ελπίδα. Διότι σε αυτή την κλίμακα μπορεί να παίξει το σι με το ντο παρέα! Δεν ξέρω αν το κάνει κανείς αυτό, δεν το έχω ξανακούσει αλλά εγώ το έκανα σήμερα και μπορώ να το κάνω πια γιατί το ξεκλείδωσα κι έσπασα κάθε θεωρητικό φράγμα. Κι ας έρθει όποιος θέλει να μου πει ότι διδάχτηκε πως δεν γίνεται κάτι τέτοιο να του το παίξω. Και μουδιάσαν τα χείλη μου, όπως θέλουν να σε νιώσουν γαμώτο. Πιο πολύ από όλα μου την δίνει που δεν γαμιόμαστε. Είναι ο μοναδικός λόγος που μας χωρίζει.
Εμάς
.. και παρερμήνευέ το όσο θες. Ένα θα μένει.
Με έχεις προβληματίσει γιατί και αν έρχεσαι από τον κολωσούρτη. Για τα διόδια; Ή που πας ρε παιδάκι μου. Και ποιος ο ρόλος μου τέλος πάντων.
Εύχομαι σήμερα, σε όλο τον κόσμο υγεία κι έναν άνθρωπο που να μας καυλώνει και να μας κάνει να γελάμε. Κι είναι αρκετά.
Κοιτώ σύννεφα που τρέχουν πάνω σε σύννεφα κι είναι σαν σκέψεις πάνω σε σκέψεις... σκέφτομαι, πάω μια βόλτα με την μνήμη της καρδιάς μου, που μπορεί να κινήται σε όλους τους χρόνους και να φτιάχνει ότι θέλει από πολύ συγκεκριμένα πραγματικά υλικά. Ξαναγεννιέται λευκό χαρτί στην απεραντοσύνη του ορίζοντα. Ανασαίνω απλωσιά. Ανασαίνω. Ανασαίνω
Την αυτοκριτική μας εμείς. Άστους άλλους.
Το τι της καρδιάς να ακούσουμε. Κι όταν ακούμε εκείνο το τι άστο γιατί του εγκεφάλου.
Κλείσε την τηλεόραση άμα σε χαλάει. Κλείσε ότι σε χαλάει. Και άνοιξε και κάνε ότι σε φτιάχνει.
Ανεξάρτητο κράτος εμείς. Κι ότι αγαπάμε μόνο.
Όταν αγαπάς τον άλλο σ' αρέσουν όλα του, αυτό ξέρω 'γω. Βρίσκεις τρόπο και κάνεις και τα ελατώματα προτερήματα. Και τα λάθη του τα βλέπεις χαριτωμένα. Κι όταν σε φρικάρει φρικάρεις με όλα τα άλλα εκτός από εκείνον.
ζήλιες νεύρα παράπονα
και ερωτική χαρμάνα
μόνο να σε είχα μπροστά μου
αγάπη μου γλυκιά
δεν θέλω να δω άνθρωπο
ούτε και να πάω πουθενά
Πάμε κάπου πριβέ να ξεπουπουλιαστούμε;
στην καρδιά σε κοιτάω μάτια μου
Μας πρέπει η απλότητα
Όχι γιατί
Φοβόμαστε απεχθανόμαστε
Τα σύνθετα
Αλλά γιατί αυτό απαιτεί η αλήθεια.
Απλή είναι η αλήθεια
Απλή και αφτιασίδωτη
Χωρίς πλουμίδια
χωρίς στολίδια
Σε αντίθεση με το ψέμα.
Αλήθεια
Αφετηρία κινημάτων
Αλήθεια
Θεμέλιο απελευθέρωσης
ψυχών και σωμάτων.
Φτάσαμε επιτέλους στο ακίνδυνο,
Είναι με ειδικό βάρος οι απαντήσεις
και μικτό κι απόβαρο.
για το τι χωράν οι αισθήσεις.
κανένα σημείο σταθερό
σταθερό όσο το πρόσωπο ,
τα ροκ ζεϊμπέκικα, μπλουζ πανκ
με όσο τζαζ χρειάζεται ως το λόουμπαπ τσιφτετέλι,
φάδος ρεμπέτικα
όλα τα κλείνω
όλα να τα ακούσω στον αέρα.
Αγάπη μου, σου εύχομαι πρώτα από όλα
να ακολουθείς αυτό που ζητάει η καρδιά σου
Υγεία Ειρήνη Ευτυχία
Και πέρα από τα καθιερωμένα
Με ταπείνωση
Αγάπη μου
Σου εύχομαι
Να συναντηθούμε
Αγάπη μου
Να προσέχεις
Συναγερμός, άγνωστο σύμβολο σφουγγαρίστρα.
Το κοντράστ προβληματίζει. Και που φάγανε τα σκυλιά τη σφουγγαρίστρα. Και Θέλουνε ταξίδι
Πρώτα Συγύρισμα.
Πω πω τι γίνεται .. τι γίνεται;
Η συμβίωση είναι αρχιτεκτόνημα. Προϋποθέτει πολύ καλή αντίληψη στην σχέση. Προσωπικούς χρόνους, χώρους και κοινές συνήθειες. Λειτουργία μερών σε σύνολο. Να συμβαίνει. Προορισμένο στις ανάγκες. Ναι αλλά όταν το σκέφτομαι με ανακατεύει το αυγολέμονο .. Στο τσακ είμαι να επιτάξω τη φιλοσοφία. Κι έχουμε και δουλειές. Εσύ είσαι με κλειστές παλάμες στις δώδεκα και καλά κάνεις, αριστοτελικά που ζεις τις μοίρες σου. Κέρνα δύο όπως σ' αρέσει, να πάμε να βγάλουμε τα ματάκια μας .. όπου, ζωή μου , γοργόνα μου
Ζεϊμπεκιά τζαζ με φλαμένγκο γυρίσματα
Στο διαταύτα πιστεύω
Καρφώνομαι.
Πνίγομαι
Ζητιανεύω .
Νύχτα αγάπη μου πόνος. Μια νύχτα πόνος.αγάπη μου μαζί σκοτεινοί
Τη ζωή σχίζω δρόμο
να με βρεις να σε βρω
Νύχτα αγάπη μου πόνος
Έβγαλα το σακάκι μου και ξάπλωσα
Μόνος.
Νύχτα αγάπη μου πόνος. Όλα. Μια νύχτα πόνος.αγάπη μου μαζί σκοτεινή μου ζωή
Νύχτα αγάπη μου πόνος. Σε θέλω. Μόνος
Έβγαλα το σακάκι μου και ξάπλωσα
Νύχτα Σε θέλω Αγάπη μου πόνος
Σχίζω δρόμο να σε βρω να με βρεις.
Αγάπη μου μαζί σκοτεινοί νύχτα πόνος
Δίπλα σου μάτωσα
Έβγαλα το σακάκι μου και ξάπλωσα
Αγάπη μου νύχτα πόνος. Μια νύχτα πόνος.αγάπη μου μαζί σκοτεινοί η ζωή
Νύχτα αγάπη μου πόνος
Έβγαλα το σακάκι μου και ξάπλωσα
Σχίζω δρόμο να σε βρω. Σε θέλω
Σε θέλω και σχίζω δρόμο να σε βρώ
Μόνος. Νύχτα η αγάπη μαζί σκοτεινοί.
Η ερωτική αγάπη, όπως κάθε αγάπη, είναι πράξεις. Ακολουθείς τον δρόμο της καρδιάς σου. Της προσφοράς και της αφιέρωσης, με κάθε δυνατό τρόπο. Αγαπάς κάποιον, αγαπάς αυτό που είναι, όλη την ζωή του, τον ουρανό και τη γη του. Τίποτε δε μπορεί να σε κρατήσει μακριά του. Μπορείς να δώσεις τα πάντα γι' αυτόν χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Τα ρίχνεις όλα στα πόδια του, ακόμα κι αν σε έχει διαβεβαιώσει πως πρόκειται να τα τσολοπατήσει. Ακόμα κι αν τα έχει ήδη τσολοπατήσει. Εσύ ζεις για να τα ξαναμαζέψεις και να του τα ξαναρίξεις, πιο δυνατά, όλα στα πόδια του. Γιατί αυτή είναι η αξία της ζωής και των πραγμάτων της. Η λύτρωση και η απελευθέρωση. Η ύστατη στιγμή και η θέωση.
Την ημέρα που θα πιστέψω ότι τελείωσε
Θα βγω να σε χορέψω
Με καταιγίδα μεγάλη στην παραλία,
να με φτάσεις στον ουρανό, με μια αστραπή.
Θα πάρω το καπελάκι μου και θα φύγω.
Θα είναι ένα σιδερένιο καπέλο,
με ένα κέρατο σα φαλλό στη κορυφή.
ΑΣΤΡΑΠΗ
Την ημέρα που θα πιστέψω ότι τελείωσε
, θα πάρω το καπελάκι μου και θα φύγω.
Θα είναι ένα σιδερένιο καπέλο,
με ένα κέρατο σα φαλλό στην κορφή.
Θα βγω για να σε χορέψω.
Με καταιγίδα μεγάλη στην παραλία.
Να με φτάσεις ως τον ουρανό
, με μιαν αστραπή.
Δεν ξέρω τι μπορεί να ορίζει τις αφετηρίες και τα τέρματα. Τις αλλαγές στις καταστάσεις, τα προαπαιτούμενα και τα συναφή. Πέρα από τις δικές μας προσπάθειες και τις δισεκατομμύρια παραμέτρους, τα άστρα και τα ζώδια, το τα πάντα ρει και ουδέν μένει. Μα όπως κι εσύ ξέρεις, φαντάζομαι θα έχεις κάνει λίγο γεωλογία, η ουσιαστική γενική αλλαγή είναι τόσο αργή που οτιδήποτε συντελείται ραγδαία είναι φαινόμενο περαστικό κι επηρεάζει μια επιφάνεια, μια συγκεκριμένη συνθήκη, όσο κι αν μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει κάτι. Τα σημαντικά από την διάσταση που συνηθίζουμε να αντιλαμβανόμαστε ως κυρίαρχη στις αισθήσεις μας, ξέρουν να επιζούν, να λάμπουν και να την φωτίζουν, να βλέπουμε τις βλακείες. Έχω περάσει τόσες ώρες ατέλειωτες μέσα σε ονειροφαντασίες, σε μεταφορές και ποιήσεις που ο κόσμος μου αυτός είναι πιο ισχυρός από την αηδία που λέγεται πραγματικότητα και με θλίβει και με περιορίζει γιατί με θέλει κάπως συγκεκριμένα, με κατηγοριοποιεί και με συγκρίνει, μου απαγορεύει και μου επιτρέπει, με σβήνει, με κλειδώνει και μου ζητάει κλειδιά, τα κλειδιά που καταπίνει. Την ναυαρχίδα μου μέσα στην υφαλοκρηπίδα, τα στρατεύματά μου προωθημένα. Ότι πολυτιμότερο έχω είναι η καύλα μου η τόσο εγκεφαλική που έχω για σένα. Και σε προτιμώ αχτένιστη από το αλάφιασμα μέσα στην αγκαλιά μου. Αλλά λίγοι μπορούν να ξέρουν πόσο σημαντική πράξη είναι το ατένισμα, όταν πρόκειται για έναν ποιητικό νου. Το πόσο κοπιαστικό μπορεί να είναι. Κι αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε ξεκούραση και ξαλάφρωμα στο άγγιγμα το συγκαταβατικό που είναι από προσμονή και προσευχή χτισμένο, τόσο βαθιά που τίποτε, κανένας σεισμός, δεν μπορεί να το γκρεμίσει. Κι ας έμεινε από τους βάρβαρους μόνο η βάση εκεί. Υπάρχουνε πράγματα καθημερινά που θα μπορούσαν να μας δώσουν χαρά και δύναμη επίγεια, με επίγεια πράγματα. Όχι απαραίτητα λογική. Όμως έναν εμπλουτισμό των αισθήσεων, μια μεταφορά. Ομόνοια-Νέα Ιωνία, δεν ξέρω τι είναι αυτό, τι μπορεί να εννοεί αυτό. Κάθε μέρα στις δώδεκα βασανίζομαι αν όντως σε έχω χάσει, από μέσα σου και τι έχεις γίνει. Μα δεν βλέπω τίποτε ανίκητο που να εμποδίζει. Τους δυό. Η σιωπή και τα σκοτάδια που με βουτάν από τα αρχίδια και μου τα δίνουνε και τα τρώω και δυναμώνω γιατί πεθαίνω απ΄ την πείνα. Θα μπορούσαμε όμως να ξεκουραστούμε κάπου, να μιλήσουμε τις σκέψεις μας για το πώς μαζί. Κι είναι ώρα που τρέχουν αλλαγέ,ς με την φαντασία πάλι να καλείται να κάνει κουμάντο σε πράγματα πρακτικά. Και θα ήταν ωραίο να έβγαινε μια κοινή απόφαση από μια στιχομυθία, έτσι πιο λαϊκιά και αχτένιστα από αλάφιασμα. Θα ήταν ωραία και ας έβαζα όλα τα υλικά μου, τί να τα κάνω, πόσες πασιέντσες να τα ρίξω. Κάνω ένα βήμα τυφλό και κουφό στα νερά. Τραίνα που πήρα. Συγνώμη αν βρήκα την ώρα. Ξέρω ότι είσαι σε θλίψη. Δυσκολεύομαι με τόσο συναίσθημα να βγαίνω από το είναι και να γίνομαι ο τρίτος. Δε μπορώ για πολύ ώρα, χωρίς τον έρωτα μου τελειώνει γρήγορα η αναπνοή. Δεν βρίσκω νόημα να φτιάξω το οτιδήποτε. Ξέρω τι είμαι και τι χρειάζομαι και νομίζω ότι νιώθω τι είσαι και τι χρειάζεσαι, τις μεγάλες και τις μικρές ώρες που σε νιώθω κοντά μου, κόντρα σε όλα τα δολοφονικά γεγονότα και τις οπτικές από το πάτωμα και τις οπτικές τις πάνω από τη σκεπή. Με ότι τελικά έγινε σηκώθηκα όρθια και βάρεσα προσοχή. Γι’ αυτό θέλω να αγκαλιαστούμε στα όρθια πρώτη φορά. Να το κάνουμε έτσι στον τοίχο, να τον γκρεμίσουμε. Για να ενωθούμε χωρίς άλλες προϋποθέσεις πέρα από αυτά που μπορούμε κι αντέχουμε. Έχω κάνει τόση ασκητική και αφαίρεση στην φαντασία που έχουμε μείνει μόνο εμείς. Και ευτυχία είναι ο ένας πλάι στον άλλο κι ο βόμβος από τις καρδιές μας, μόνο, τίποτε άλλο. Να είμαι δίπλα σου όποτε με ζητάς.
Ακόμη κάτω
Οι αληθινά πολύ πονεμένοι δεν γράφουν. Όπως και οι αληθινά πολύ ερωτευμένοι δε γαμούν.
Θα ήθελα απλά μόνο να σ' αγκαλιάσω όπως στον έρωτα. Θέλω απλά μόνο να σ' αγκαλιάσω όπως στον έρωτα.
Σε θέλω και μου λείπεις και αμφιβάλω περισότερο αυτές τις μέρες. Η πραγματικότητα θάνατος
Η ματαιότητα ουρλιάζει κι η στέριση. Μου βάζει για σένα ερωτήσεις η Ελίζα. Δεν ξέρω τίποτε και είμαι ΟΚ που δεν θα μάθω.
Να νιώσω θέλω. Το εμείς. Να το νιώσουμε. Έλα να βρεθούμε,
Έχει τρομερή ησυχία. Ξαπλώνω στο κρεβάτι μας, κοιτάζω το μαξιλάρι δίπλα μου και η σκέψη μου βρίσκει αγαλλίαση κι η φαντασία μου ανακούφιση σε πολύ μικρά κι απλά πραγματάκια. Απλά, λίγο πιο κοντά, πιο κοντά. Είναι πολύ εσωτερική η κίνηση που θέλω να μοιραστούμε.
Ανοίγω την καταπακτή, βγαίνω και καπνίζω στην σκεπή. Είναι κρύσταλλο η νύχτα. Μου στοιχίζει τώρα πιο πολύ που δεν είμαι εκεί αλλά δεν πρέπει να το σκέφτομαι έτσι. Προσπαθώ να βλέπω τι μπορώ και να το κάνω. Να είμαι βράχος αν θες, να είμαι νερό.
Να κινούμαι όσο ζω με την επιθυμία να σ΄ αγκαλιάσω. Να σου χαρίζομαι μες τη μέρα. Να είμαι κοντά σου, να αφήνομαι στο είναι μας. Έστω κάπου λίγες μέρες, πάμε. Στύβω το μυαλό μου να βρω κάτι να ταιριάζει και δεν βρίσκω τίποτε άλλο εκτός από την παρουσία. Μια ευκαιρία στο όσο είναι τώρα εφικτό.
Κεφάλι μου πεντάμορφο και μεγάλο, μάτια μου, μάτια μου, μάτια μου ρουφηχτά και όλα τα παραπάνω και τα παρακάτω. Προσεύχομαι να παίρνεις αγάπη, να έχεις δύναμη, με φόρα για τη ζωή.
Να προσέχεις να ξεκουράζεσαι. Σ΄ αγαπώ και μου λείπεις. Πάρα πολύ. Εδώ. Πάω να καπνίσω άλλο ένα στην σκεπή. Με ανοιγμένα γραπτά και βιβλία. Πόνος ζωοποιός. Τί να μιλήσω ..
Έψαχνα να βρω μια μεταφορά,
για να φύγουμε,
Μια μεταφορά, για την ευτοπία να φύγουμε.
Για σένα πονώ με λιτανείες από παλιά μεθεόρτια τραύματα.
Κι όπως σε είδα ομορφιά μου με τα μαύρα στις αγκαλιές, ηλεκτρίστηκα.
γιατί ανησυχώ που δε σε έχω ακόμα αγαπήσει.
Τι περίεργο, έρχεται το γεράκι όταν τόσο ζητώ να δω μακριά,
έρχεται και πετάει κοντά μου.
Δείχνει το δρόμο στο μαραμπού και το άλμπαντρος.
Η κουτουλιά που θέλω να σου δόσω όλη
ένα φιλί με κολλημένα αγκαλιά τα κρανία, πλοκάμια τα σώματα.
Να σου πω σ' αγαπώ, σε νοιάζομαι, είμαι μαζί σου, σκοτώνω για σένα.
Φτάνω σε κάτι που δεν έχει διάσταση, δεν είναι εικόνα.
Ταξιδεύουμε.
Χαρτάκια από events που μέσα σε μια νύχτα στις τσέπες φθείρονται. Απ' το γύρεμα, στου δρόμου το κοίταγμα. Τη στιγμή που σε πίστεψα. Στιγμή τη στιγμή. Της μοναξιάς του πουθενά οι σκέψεις. Τα φωτάκια μακριά. Να σου λέω ότι θέλω.
Ένα αυτοκίνητο που ανεβαίνει το βουνό και φωτίζει σα πορτατίφ το φεγγάρι. Τα λίγα μέτρα που περπατήσαμε. Τις γραμμές σου στο χέρι μου. Το χέρι σου στο χέρι μου. Κι αν σου λέω ότι θέλω, πάμε όπου θες.
Κάνει τόσο ψύχρα, γυαλιστερή. Κάποια πράγματα είναι που δεν τα διαλέγουμε. Τραυλό μυαλό κάθε φορά θυμάται τον σεισμό.
Μια λεκάνη χωρίς τοίχο, ένα καλοριφέρ που κρέμεται στο κενό. Την πόλη χωρίς φώτα, το γεμάτο φεγγάρι, την αγωνία στα σύννεφα. Από παντού κραυγές. Να φύγουμε από δω μέσα. Ησύχασε, θα φύγουμε από δω μέσα.
Πάρε με αγκαλιά. Αγκαλιά. Μητρική αγκαλιά. Δε ξέρω. Δεν ξέρει κανείς τίποτα. Εντάξει; Είναι εντάξει αυτή η καρέκλα; Θα έπινες κάτι ζεστό; Θες να ντυθούμε καλά και να πάμε να περπατήσουμε προς το βουνό;
Σε χαϊδεύω πόση ώρα και το δέρμα σου κρύο. Μπάζει από την πόρτα του κενού το φέρνει. Σε κάμποσο θα αλλάξει ο αέρας. Ο Αέρας μπορεί ότι σκεφτεί. Και θα ξέρει τί είναι ζωή. Τα δύσκολα κομμάτια είναι για να τα αναλαμβάνουν οι έμπειροι.
Ξεκούραση σε αγκαλιά. Νιώθεις τη χλόη και ελαφροπατάς. Συνομιλείς με το κελάρυσμα. Κύμα το κύμα, Άνοιξη με Άνοιξη. Φεγγάρι το φεγγάρι. Η Αλήθεια σκοτώνει τη Δύση. Και Τέρμα.
Μια αγκαλιά, ζεστή αγκαλιά, σκέτη αγάπη. Νιώθεις παράξενα, αν είσαι «παιδί του σωλήνα». Πώς είναι να δέχεσαι μια ζεστή τρυφερή προστατευτική αγκαλιά; Δεν ξέρω πως είναι αυτό που λείπει. Είναι μια απόφαση της φαντασίας κι αυτό. Αν είναι καλύτερα ή χειρότερα έτσι. Και κατά που να γυρίσουμε να βρούμε να φάμε το περίεργο φρούτο που λέγετε ευτυχία και βαθιά ριζωμένη χαρά.
Ζεστασιά και ασφάλεια σε μια αγκαλιά. Απόλυτη οικειότητα.
Ψάχνω για ωραίες μνήμες και δυσκολεύομαι. Είναι αναλαμπής γελοίο το πώς αλλάζει η συμπεριφορά μπροστά στους συγγενείς και στην γειτονιά. Οι άνθρωποι συνήθως δείχνουν καλύτεροι μπρος στον κόσμο. 'Ετσι κι εγώ από μικρό ήθελα το δωμάτιο μου στην πλατεία. Κι αν είναι ένα κακοποιημένο σκυλί που δαγκώνει, Θα το τακτοποιήσουν καταλλήλως εκεί.
Τούφες έπεφτε το χιόνι στην παραλία. Η θάλασσα αναριγούσε κι άχνιζε. Μέσα στα αυτιά μου ανάσαινε. Κι ήταν η κίνησή της λες αναστεναγμοί από μια απέραντη κοιλιά.
Ανοίγεται πολύ αισθησιακά το τοπίο στην καύλα της μοναξιάς. Ώσπου παχνιάζει τελείως η εικόνα, γίνεται ατμόσφαιρα εσωτερική. Μουνιά ξυρισμένα πόρτες ξεκλείδωτες. Με τον ρομαντισμό του δοσίματος που μόνο οι ωραίοι αλήτες καταλαβαίνουν.
Πώς πιάνεται ο χρόνος. Τούφες απ' τα μαλλιά της γλιστρούν ανάμεσα στ' ανοιγμένα μου δάκτυλα. Πρόσωπα αλλάζοντας όπως ο τόπος.