Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

σταγόνα




φουρτουνιασμένο είν' το στομάχι μου
στην αγκαλιά μου -νόμισα- σ'είχα
μα πόσο απείχα! πόσο απείχα;

βαριανασαίνοντας κόμπους, εσένανε
στην αγκαλιά μου -νόμισα- σ'είχα
μα πόσο απείχα; πόσο απείχα!

...
σύρε σταγόνα μου λευκή
και τρέξε την πληγή μου..


(fotoart Frans von Stuck)

3 σχόλια:

spitha είπε...

αν με αφηνες σαν παναλαφρη πεταλουδα να ριξω την προβοσκιδα μου μεσα σου..

pandiony είπε...

ούτε μύγα στο σπαθί μου!

spitha είπε...

χυλοπιτα...