Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

ΟΞΕΙΑ


Αν μπορούσα να ελέγξω την πίεση της 
ατμόσφαιρας θα έφτιαχνα έναν χορό με
περισπωμένες που θα' διχναν στο χρόνο
τα μονοπάτια που βγάζουν στη δημοσιά
αλφάδι. πλαγιάζει στο ρεύμα η καθετή

Αν μπορούσα να πλέξω τον θόλο, τα
πέντε έξ'επτά επί τρία δια ραδιοκύματα
σήματα σα μάτια για να σε δω στο χορό
των περισπωμένων, οξεία σπαθί!

Μας ξελεπίζουν, μας αφήνουν μέρα στο ψυγείο
και συνεχίζει η καρδιά να χτυπά -πάντα τώρα-
κι απλά γινόματσε νοστιμιά όσων βαράνε αντί να
βαριούνται. Ναι, με καλείς απ' τον Μαραθώνα
στη Σπάρτη. Απ' την Ιθάκη στο 
Αλκανταρ να γυαλοχαρτάρουμε κέρατα 

Με τεχνίτη την πνοήη που σκαλίζει λαβές 
για την αίσθηση του άλογού μας  
καλπάζοντως χείλια του φαραγγιού 
γύρω στο - μέσα στο - πέρα απ' τη σύσπαση

Ως γλυπτών απολίθωμα
Ως έκπτωτος θεός
Ως τώρα..

(fotoart Andrew Wyeth)

6 σχόλια:

spitha είπε...

μια αισθηση απορημενης αναμονης;

pandiony είπε...

..να μη σε χάσω ποτέ!

spitha είπε...

ποτε... κι ας πονω...

salvador είπε...

γαμάτε γιατι χανώμαστε

salvador είπε...

μην αγχώνεστε, γαμάτε

ector είπε...

Χείλη φαραγγιού Γερακίνας οξεία κραυγή Τρέμουν στις σχιματιές των βράχων ερπετά.
Έκτακτη φωνή Ποιήτρια χαίρε!