Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2008

Θεά μου

Μάταια προσπάθεια να λύσω τον κόμπο
του στομαχιού μου το γόρδιο δεσμό
ξύπνησε μέσα μου πάλι το τέρας
γυρεύει να δώσει νέα πνοή στο χρησμό.

Θεά, μου κατατρώγεις τα σπλάχνα
κι αν τότε σε πίστεψα, σου αφιερώθηκα,
με δίψα να γενώ ιέρεια αποζητούσα
στου έρωτα το βωμό για χάρη σου δόθηκα
..και ξεσκίστηκα..

Μου είπες θα σωθώ μα δε σώθηκα
πιο βαθιά στα έγκατα χώθηκα

και να’ σαι, προστάζεις πάλι να δεις
τη συνέχεια, πόσο πιο κάτω?

Λύτρωσε με εσύ, στο κρεβάτι σου
πέφτω με λύσσα
κάθε οργασμός και ένα βήμα
αργό, βασανιστικό
Η φωνή σου, ψιθυρίζει στ’ αφτί μου,
έλα, μου λέει,
πνίγοντας με γλυκά
στα γαλάζια νερά

1 σχόλιο:

pandiony είπε...

Ναι, είναι αυτο ακριβώς,
το ποίημα που έχει μια δεύτερη κρυφή ανάγνωση,κάτω απο τις λέξεις, τα στοιχεία που κατοικούν βαθιά, τα τοσο πολύμορφα.