ΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΙ Ο ΘΕΟΣ

 

Προσπαθώ να καταλάβω τι σε έπιασε τις δυο φορές που σου είπα πως θέλω να  εγκατασταθώ στην Αθήνα. Γιατί αντέδρασες τόσο .. ανάποδα. Θα κράταγες κρυφά πράγματα και σχέση κανονική να είχαμε θα σκοτωνόμασταν γιατί θα με άφηνες στην απέξω σε πράγματα που θα έκανες θα προτιμούσες άλλους πιο κοντά σου δλδ στην καρδιά σου και δεν θα με έβαζες στο δωμάτιο σου και θα ένιωθα κομπάρσος. Κι εσύ θα ένιωθες κομπάρσος που θα τύχαινε κάποιον φίλο να αφήσω να μου χώσει την γλώσσα του στο στόμα μου και να με χουφτώσει ή και να πήγαινα με άλλους για να μην νιώθω κομπάρσος ή από φιλευσπλαχνία ή κι επειδή είναι ωραίες κάποιες δονήσεις. κι εσύ κάπως έτσι. αλλά πάντα το σεξ είναι κάτι δισεκατομμύρια σκαλιά κάτω από τον έρωτα. Και δεν είναι κανείς να ζηλεύει το σεξ αλλά εννοείται πως το ζηλεύουμε αν το κάνει ο άνθρωπος που είμαστε ερωτευμένοι ζηλεύουμε τον άλλο που πάει μαζί του γιατί θα θέλαμε να είμαστε εμείς στην θέση του και ζηλεύουμε και τους άλλους τις καρδιάς του αν έχουν κάποια θέση πάνω από εμάς κάποια ώρα ή και συνέχεια. Ζηλεύουμε μέχρι και τους πεθαμένους. Εγώ είμαι πολύ συγκεντρωτικός χαρακτήρας και στον έρωτα ειδικά μου κορυφώνεται η πάθηση. Θα πρέπει να τους αγαπήσω όλους και να τους εμπιστευτώ και πάλι χρειάζομαι όλα τα κλειδιά στα χέρια μου και να παίρνω ανταπόκριση και σημασία. Ξεχνάω εύκολα αλλά και όταν θυμάμαι τα θυμάμαι όλα μαζί και δεν θέλω να τα θυμάμαι. Η οργή μου δημιουργεί μικροκλίμα, όλα τα έντονα συναισθήματά μου σε ξεσπάσματα επηρεάζουν τον καιρό σε μια κάποια ακτίνα. αυτό το έχουν δει άνθρωποι κι όσοι το έχουν δει δεν μπορούν να το ξεχάσουν γιατί είναι κάτι εντελώς μεταφυσικό. Και για να μην τρελαθώ το έχω εξηγήσει ότι απλά προαισθάνομαι ένα τέτοιο τοπικό φαινόμενο και μου βγαίνει να μπαίνω κι εγώ μαζί του έτσι κι όχι ότι το προκαλώ εγώ. Γι’ αυτό εκεί που λέει ο ποιητής, τι θα πούμε στον θεό για αυτή την νύχτα που δεν είμαστε μαζί τώρα θα ξέρει πως πιο καλά θα το έγραφε, τι θα μας πει ο θεός για αυτήν την νύχτα που δεν είμαστε μαζί. Κατάλαβες, μην τρελαθούμε κι όλας ότι λέμε εμείς στον θεό κάτι. Τι να του πούμε εμείς του θεού, καμιά προσευχή μόνο. Τα βλέπει, τι να του πούμε εμείς, να τα πούμε για να τα ακούσουμε εμείς δλδ όπως θα τα λέγαμε στον θεό, ωραία. Λοιπόν, θέλω να έρθω Αθήνα για σένα και μπορώ. Κι έχω φάει δυο πορτάρες στην μούρη. Μάλλον, μια πόρτα και μια ταφόπλακα. Εγώ, ένα από τα καλύτερα και τα πιο άξια παιδιά της οικουμένης, με έρωτα βαρύ και αγάπη Ιερή κι αδιαπραγμάτευτη. Τι να υποθέσω, ότι δεν με γουστάρεις ή ότι δεν με γουστάρεις δια ζώσης ή ότι είσαι θεόμουρλη και ανίκανη να το διαχειριστείς. Λες και είναι καμιά επιστήμη. Ή ότι φοβάσαι μη σκοτωθούμε και να είναι τίποτα καταραμένο αυτό και τέτοια ποιητικά μοιραία κι αιώνια. Να προσέχεις τι λες τι γράφεις και τις ημερομηνίες και τους κύκλους και τις τροχιές στον ουρανό. Κι εγώ το ίδιο. Δεν υπάρχει γόμα στο σύμπαν στο έχω πει ούτε επανεκδώσεις και διορθώσεις. Ούτε λογοτεχνικά κόλπα και μπερδέματα με αφιερώσεις και άλλα έξω κι άλλα μέσα και φαντασία μου πλανεύτρα. Μόνο αλήθεια υπάρχει στο σύμπαν και ακούει και βλέπει και ξέρει και δεν παίζει. Ενημερώνουμε, τα πράγματα όλα στην θέση τους. Καλούμε. Ρωτάμε. Τελετουργούμε αγνοί και πεντακάθαροι. Ξηγιόμαστε στους που δεν γνωρίζουν. Τους πάμε μέχρι εκεί που μπορούν και τους επιστρέφουμε αν πρέπει. Δεν τους αφήνουμε όπου μας έρθει, δεν τους πετάμε, δεν τους διώχνουμε στο πουθενά. Δεν τους κοροηδεύουμε με παπάτζες για να τους ξεφορτωθούμε. Δεν τους αδειάζουμε στο πουθενά. Ξηγιόμαστε όταν δεν μπορούμε, λέμε δεν μπορώ, δεν λέμε χίλιες δυο μαλακίες, παίρνουμε την ευθύνη της ανημπόριας μας. Μιλάμε, λέμε συγνώμη, νόμιζα αλλά τελικά δεν. Λέμε, θέλω απλά να φύγω γιατί έτσι το νιώθω. Δεν υπάρχει σήμερα μόνο σε αγαπώ και αύριο μόνο σε μισώ. Ή σήμερα σε αγαπώ και αύριο αγαπώ κάποιον άλλο, αυτά είναι ούτε για παιδάκια.      Λέμε, θέλω να σε φιλήσω. Γαμώτο. ΛΕΜΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΦΙΛΗΣΩ. Λέμε, σε θέλω. ΛΕΜΕ ΣΕ ΘΕΛΩ. Λέμε, σε έχω ερωτευτεί. ΣΕ ΕΧΩ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ. Εσένα.  Ώριμα πράγματα. Ψημένα .. αχ    Σα την μάνα μου ακούγομαι την μουρμούρα της όταν με γιατροπορεύει, είδες πόσο έχω ωριμάσει!