η κριτική είναι ωραία ασχολία αλλά όταν δεν συνοδεύεται από αυτοκριτική και από προτάσεις δεν είναι να λέγεται κριτική αλλά ξεφόρτωμα και στουρθοκαμηλισμός και τέτοια δικαιολογίες κι αποπροσανατολισμός και χάδια στο εγώ μας. Όταν κάνεις κριτική σε δεύτερο πρόσωπο και τρίτο έχει ενδιαφέρον και είναι κάτι αν κι εφόσον είναι συνειδητό. Όταν κάνουμε κριτική σε δεύτερο ή τρίτο πρόσωπο αν δεν έχουμε συνείδηση ότι μιλάμε και για τον εαυτό μας τότε είναι πρόβλημα μεγάλο. Είναι κάτι σαν δικαιολογία ας πούμε για τα δικά μας πραχθέντα και ότι έχουμε τέλος πάντων. Όταν ακούω ανθρώπους να κρίνουν λέγοντας τα χειρότερα για τον απέναντι χωρίς να έχουν πει ούτε μια κριτική για τον εαυτό τους είναι σα να τους βλέπω σε κρίση ψυχολογικού ενδιαφέροντος, έτσι. Παθαίνω κι εγώ και ξέρω. Αυτογνωσία αυτοκριτική και αυτοβελτίωση λοιπόν πάνω από όλα. Πιο εγωιστής είσαι όταν ασχολείσαι με τους άλλους παρά όταν ασχολείσαι με τον εαυτό σου. Είναι θέμα κοντραστ και ξέρω από τέτοιες παρουσιάσεις και κάδρα. Πες μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι και πες μου και τους εχθρούς σου να σου πω ακόμη πιο εύστοχα. 

Εύχομαι δύναμη και ισορροπία. Και να είναι περαστικό το επεισόδιο και συνειδητό πάνω από όλα. Η αυτοκριτική και η αυτογνωσία είναι οι άγκυρες της συνείδησης για να βλέπουμε πως και πότε και που ξεφεύγουμε ώστε να γνωρίζουμε πότε μπαίνουμε σε επεισόδιο να το καταλαβαίνουμε και με αυτά για όπλα να το παλεύουμε και να βγαίνουμε πάλι στο κεντρικό επίπεδο και την πλήρη συνείδηση και κεντρική συναίσθηση των πραγμάτων. 

Είναι φοβερό που δεν έχεις ανθρώπους να σε φρενάρουν ψυχολογικά. Κι εγώ πέρασαν κάποιες μέρες για να καταλάβω ότι ήσουν σε επεισόδιο και ήταν γι' αυτό έτσι τα λόγια σου.