Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

δεν έχετε καμία δουλειά με το έργο μου




Απογιομίζω το πηγάδι άμμο
Ως απάνω τα χείλη του 

Εκεί, ρέω, λέω

Ρέω το μέταλλο
Το πιο απαλό χρυσό
Κράμα μου

τί όμορφο!
σαν καθρέπτης
της αρχαίας φυλής μου
 Με την παλάμη τον ακουμπώ
Παίρνει το σχήμα μου
Παίζοντας μ'αυτό
όλο πιο πολύ

Να βυθιστώ


(Foto by me/ Louvre)

1 σχόλιο:

ector είπε...

Ξετυλίγονται οι γάζες η μνήμη σαν άλογο πάει πίσω όρυγμα στην άμμο του χρόνου η πυραμίδα θρυμματίστηκε στάχτη στα χέρια

"κάπελλα κέρνα μας κρασί τα λόγια είναι χαμένα"