Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

ψυχοθήρες


Τρύπες στα θεωρία του θεάτρου ’τα κίβδηλα όνειρα κι η όρνιθα’.
σκηνοθεσίας σύννεφα στο κατώγι στεγνώνουν εκεί που οι πόρτες σε ρόλο σχεδίας επιπλέουν με επιπλέον κομπάρσους φορτωμένες κομπάζουν την κότα που απροσδιόριστα τους κοιτά.
(ενώ ο οίστρος συμπροταγωνιστεί και καθώς σκαρφαλώνει αποκαθηλώνεται από κατσαρή πυροσβεστική.)
με διάθεση αισθηματικά ασθματική.
τύπου ‘πεθαίνω για σένα’ και σε θέλω Ινδή.
να καούμε. κάπου εκεί φυτρώνει ένα λουλούδι ποτισμένο με ιδρώτα από το σκοτεινιασμένο μέτωπο της αυλαίας.

καμπύλες φεγγίζουν αιωρούμενες που διασταυρώνονται πολεμώντας να ενωθούν, για να συνεχίσουν τον κύκλο σε σφαίρα έστω φανταστική ή φανατική έως θανατική.
γιατί είναι άσπλαχνος Αύγουστος κροκί.
κι ένας κόρακας αδιαφορεί για τη θέα πεινασμένος για τα σπλάχνα του Προμηθέα .
αφού η φωτιά φωτίζει ενθύμια σε αντανακλάσεις εδρών που θα αλλάξουν το ρουν των αγνώστων ωρών.

όπως το κύμα το ορμώμενο από παλινδρομήσεις και συγκρούσεις χιλιάδων διαφορετικών ομοειδών κινεί τη θάλασσα.
έτσι εκδηλώθηκε στο κέντρο του να σκάνε ατέλειωτα προς στιγμήν πυροτεχνήματα κι οι υδρατμοί νεφέλωμα στον ορίζοντα.

στο τώρα με το κερασμένο κερασάκι της τούρτας που κέρατα έβγαλε και οπλές.
καθώς με τα όπλα απασφαλισμένα και φορώντας το μπλουζάκι των ’ghost-busters’ ψυχοθήρες σε ψυχοθύρες κινηγά πετώντας τα ξύλινα αυγά της.


(foto by xristinart /Venezia, Bienale)

21 σχόλια:

HELIASTER είπε...

Έτσι ακριβώς είναι η τέχνη του σήμερα,ποτέ δεν αποφεύγεις τον κομπασμό και την έπαρση, που θα σου δώσουν σαν αταβιστική εκδίκηση για να σε υποσκάψειοι παροικούντες της δορυφορικής σου υπόστασης, αλλά δρας με τα δήθεν ανώτερα κίνιτρα για να ικανοποιήσεις τα κατώτερα ένστικτα,και μέσα στο κυνήγητό αυτό σκοπεύει καλύτερα ο λιγότερο αλλοίθωρος...

pandiony είπε...

χαχαχαχαχαχαχαχχαααα!!!!!!

το είδες το αρκουδάκι που έπεσε απο την ψυχοθύρα;;;
σκόπευσες και έριξες πίσω απ το κέντρο!!!!!!!!!!

είσαι φοβερός!

HELIASTER είπε...

Με πόσα αρκουδάκια κερδίζεις το μπουκάλι με το κρασί?

pandiony είπε...

με ένα αρκουδάκι πάντα κερδίζεις τα πάντα..

παυσατε πυρ μεσιε

κι επιστρέφω πάλι στο πρώτο μέρος..
(σαν σωστή δολωφόνος)
αυτά τα ’’τα δήθεν ανώτερα κίνιτρα για να ικανοποιήσει τα κατώτερα ένστικτα’’ που λές είναι προφανός για ’ακατοίκητους’ ή για κάποιους που δεν εκτιμούν σωστά ή δεν έχουν τις αντοχές να υπάρξουν πνευματικά και ως υλιστες παρακμάζουν ή πειστρέφουν απο κει που’ρθαν..
ελπίζω να μην με βάζεις σε αυτήν την κατηγορία, για σενα δηλαδή μιλώντας μου..

pandiony είπε...

μάλλον μιλάς για τους κομπάρσους της πόρτας..

HELIASTER είπε...

Kαλά,δηλαδή πόσοι απ`τους καλλιτέχνες του σήμερα κάνουν αυτό που κάνουν χωρίς να προσδοκούν την αναγνώριση,χωρίς να παίξουν (και αυτό είναι θέλεις δεν θέλεις)το παιχνίδι τονίζωντας ταπεινά και με προσεκτικές κινήσεις που κρύβουν το "Υπερεγώ" τους ,την αυθεντία της οπτικής τους και την υπεροχή της αισθητικής αντίληψης που δυστυχώς κανένας ακόμα ηλίθιος κριτικός δεν την αναγνωρίζει και τι κρίμα στα αλήθεια ,γιατί αν με είχαν ήδη αναγνωρίσει θα μου καθόταν και η Σούλα που είναι καλλιτέχνης στο περμανάντ και στο βάψιμο των ποδονύχων με εντυπωσιακά χρώματα της Ίριδας που θυμίζουν το TO Gran circo Medrano στις καλές του εποχές..
Καλά εσύ πιστεύεις ότι η Ελλάδα κατοικείται?
Η τέχνη είναι αλλού,τέχνη είναι μόνο αυτό που ανακαλύπτεις από τύχη,ξεκινάει δίχως άλλο σκοπό εκτός απ`την ίδια του την ύπαρξη.
Τέχνη είναι αυτό που σου αφήνει μισοξεχασμένες εσάνς να έρπουν στον υπόφυσή σου και να γιγαντώνουν ξαφνικά σαν καλοκαίρινά μπουρίνια χωρίς προειδοποίηση,τέχνη είναι να σιωπάς όταν δεν έχεις τίποτα να πεις,και όχι να διαγουμίζεις τα μυαλά των άλλων με τις δικές σου παρακρούσεις,τέχνη είναι ένας οχετός υπολημάτων το λη με ητα που σου μαγκώνει το μυαλό σαν μέγκενη και σε κρατά ακίνητο εκεί σ`αυτό που νομίζεις και ας είναι κάτι άλλο,τέχνη είναι ότι θες να καταλάβεις και σου θυμιζει ακριβώς αυτή την αίσθηση που θυμάσαι από κάπου αλλά που σίγουρα δεν την έζησες ποτέ..
Τέχνη είσαι εσύ που με τόσο κόπο κρατιέσαι ενωμένη όταν όλο το σύμπαν σε διασχίζει..
Τέχνη είναι μια στιγμή δύναμης που σε αγγίξει απροσδόκητα όταν όλα τριγύρου σε κοιμίζουν..
Γιαυτό και εγώ είμαι ψαράς...

HELIASTER είπε...

Μπα για μένα το λέω...
Μια φορά μου άρεσε μια ηθοποιός και την κυνήγαγα για κάνα χρόνο,εκεί να δεις τέχνη έγραψα στο πιάνο καμμιά δεκαπενταριά συνθέσεις,125 ποιήματα και ραψωδίες,είδα όλον τον Tarkofski,ζωγράφισα 4 πίνακες με κάρβουνο,έγραψα δυο σενάρια,προσπάθησα να χρηματοδοτήσω μια παραγωγή κινηματογράφου,μετά είμαστε μαζί για τρείς μήνες και αποφάσισα στην επόμενη σχέση να βρώ μια καλή φωτογράφο που είναι συνήθως πιο εικαστικές και μένει και καμμιά καλή φωτογραφία...
Νομίζω πάντως ότι η πρώτη επαφή με την τέχνη είναι πάντα σεξουαλικής φύσεως..Αν δεχτούμε ότι ο παράγων την τέχνη έχει ανάγκη επικοινωνίας με τους άλλους...

pandiony είπε...

..

HELIASTER είπε...

Τι ήταν αυτό?
Μήπως ήθελες να πείς ...---...?

HELIASTER είπε...

Μαλλον με παρεξήγησες??
Είδες ρε γαμώτο?

pandiony είπε...

έλα τώρα..!!
απλα μόλις γύρισα και έχω πήξει
..οτι διαφωνώ σε κάποια σημεία εννοήται..
θα σου πω..

pandiony είπε...

Heliaster,
τυχαίο υπερεγώ λοιπόν στις δικές μου παρακρούσεις.. πόσες πατάτες όμως πρέπει κάποιος να κάνει μέχρι να φτάσει σε κάτι τυχαίο!
στο ντεζαβού του κοινού..
όμως τι μπορεί να δώσει αυτό στην κατεξοχή μοναχική έκφραση ενός ανθρώπου που ασχολήται με λέξεις?

pandiony είπε...

κι ''Αν δεχτούμε ότι ο παράγων την τέχνη έχει ανάγκη επικοινωνίας με τους άλλους...''
σε αυτήν την ψευδαίσθηση ώρες ώρες δευτερεύοντες πιστεύω κι εγώ.
αλλα ευτυχώς ξέρω κατα βάθος πόσο ουτοπικό είναι.
το ξέρω γιατί με τσακώνομαι για την ποίηση μου, γιατι αυτή με δυσκολεύει στην επικοινωνία..
τροφή της τα ανεκπλήρωτα οι αποστάσεις η έλειψη επικοινωνίας και η σιωπή..

τι λές

pandiony είπε...

θα πάμε για καλαμάρια σε πάρτυ με ούζα?

Ανώνυμος είπε...

ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ

ΕΧΩ ΦΟΒΗΘΕΙ ΠΟΛΥ

Στειλε μου ενα εμαιλ
απο το ονομα ΣΟΥ να το δω

ΔΕΝ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ
ΣΤΟ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ

HELIASTER είπε...

Tα βλογημένα βλογ καλύπτουν αυτή ακριβώς την αταβιστική ανάγκη του διανοητικού θηλαστικού που λέγεται άνθρωπος για την επικοινωνία,αλλά ποιά επικοινωνία, για την σχετικά μη υποκριτική κοινωνία ιδεών και αντιλήψεων,για την ανάγκη αυθεντικότητας και προβολής ενός ονειρικού η περιθωριοποιημένου η καταπιεσμένου Εγώ που κουβαλάει ο καθένας και δεν μπορεί να το κοινοποιήσει στους γύρω του λόγω των πολύπλοκών κοινωνικών συμβάσεων που έχουν επιβληθεί μέσω των σήριαλ και του politically correct κανονιστικού πλαισίου των ανθρώπινων συμβάσεων..,
Η ποίηση είναι και αυτή μια μορφή έκφρασης και επικοινωνίας και μπρος στον όλεθρο του ανθρώπου του σήμερα που μιλάει με προειπωμένες φόρμες η ποίηση καταλήγει σε ένα αδιέξοδο φραγμένο από τον φόβο της επανάληψης και της αναζήτησης μιάς καινούργιας φόρμας.Έτσι θαυμάζω τους απέλπιδες που προσπαθούν να αρθρώσουν φωνή στην έρημο και να πράξουν αυτό που βαθιοί γνωστές δεν τολμούν σε μια εποχή που η ποίηση δεν μπορεί να σταθεί παρά σαν πόλεμος της ανάμνησης του χθές με το ρομποτικό αύριο..
Τα de ja vu είναι σχετικά εύκολα όταν οι αποδέκτες είναι εκπαιδευμένοι(γιατί εστιάζουμε στους αποδέκτες)

HELIASTER είπε...

αλλά τι γίνετε στο απαίδευτο κοινό?
Η τέχνη πρέπει να επικοινωνεί η απλώς αν συμβαίνει είναι τέχνη?
Απλώς η τέχνη των περισσότερων χρησιμοποοιείται σαν φιλτρο επικοινωνίας γιατί μέσα από αυτή βρίσκεις τον συνάνθρωπό σου που την κατανοεί και συγχρονίζετε με τον κωδικά σου,άρα η τέχνη του σήμερα είναι περισσότερο μια ανάγκη επικοινωνιακού εγωισμού και αντίστασης στην μοναξιά.Είμαι μόνος γιατί δεν με καταλαβαίνουνε και μέσα από την κατανόηση του δημιουργήματός μου φιλτράρω και βρίσκω αυτούς που με κατανοούμε με τους κανόνες που θέτω εγώ,και τομέσω του δικού μου αξιακού συστήματος,άρα όχι μόνο δεν είμαι μόνος αλλά η αντιλιψιακή μου ιδιοσυγκρασία λαμβάνειν κατανόηση και αξία...
Τώρα λοίπουν και κάμποσα άλλα κρατούμενα αλλά αυτό βλέπω πολλές φορές πίσω απ`τις γραμματοσειρές και τα τεχνουργήματα..Τώρα απ την στιγμή που κάτι το κάνουμε για επικοινωνία είναι στο χέρι μας να σηκώνουμε τα εμπόδια όσο ψηλά θέλουμε γαι να περάσουν τα καλύτερα άλογα και αν όχι τα καλύτερα τα ανάλαογα των εμποδίων που τους θέτουμε,γιατί το πρόβλημα δεν είναι η επικοινωνία αλλά το να επικοινωνίσουμε όπως στο κάτρω κ'άτω της γραφής γουστάρουμε...
Τώρα για το τελευταίο δεν ξέρω αλλά όσο μεγαλώνω γίνομαι πιο ρομαντικός...Θα έχει και κεριά?

pandiony είπε...

ανώνημο, στο έστειλα

pandiony είπε...

αστέρι του ήλιου,
να σου πω, κεριά θα έχει
αλλα μου βγαίνει να σε βασανίζω γιατι με βασανίζεις κι εσύ ..
η ψυχολογία πάντως δεν είναι τέχνη.
όπως την ενοώ, η τέχνη είναι άχρηστη κατα βάση , αυτό ακόμα δεν το έχω ολοκληρώσει για να στο πω ακριβώς..
πάντως έχω φίλους και ερωτεύτηκα ανθρώπους που δεν διαβάζαν ποίηση
τι να σου πω, παίζει Χαρούλα το ράδιο και αποσπάμε..

με τα κεριά μετα το δείπνο θα σου κάνω χαλάουα..
χαχ

pandiony είπε...

..με το μινοράκι της Χαρούλας..

pandiony είπε...

σε αυτούς που περιγράφεις πάντως δεν θα δωθεί ποτέ η τέχνη, γιατι την χρησιμοποιούν, δεν την αγαπούν..
καταλαβείνεις??