Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

βοή θεία


[Αναρωτιέμαι τα βράδια, του επαναλαμβανόμενου θεάτρου, αν γεμίζω ή αδειάζω, από εσένα. ]
Την σκοτεινή στοά θολώνει καπνός. Ο απαγορευμένος. Η ένταση της μουσικής δυνατή, είναι για να καλύπτει τις σκέψεις. Μόνο οι εμμονές επιβιώνουν σε αυτόν τον χώρο. Και χορεύουν. Παραπατούν, στροβιλίζονται δερβίσικα, θεριεύουν τη μέθη.
Οι αλλοιωμένες φιγούρες γύρω μου ξεκινούν να σου μοιάζουν. Κάποιος, κάπου, προσπαθεί κάτι να πει και η γλώσσα του κυλά στον λαβύρινθο του αυτιού μου. Στην ιδανική σου μορφή, την απεριόριστη, την ανέμελα γοητευτική, την δεκτική, την ανύπαρκτη.
Αρχίζω το παραμύθι, το διεγερτικό. Σφραγίζω το νου με την εικόνα της φαντασίας και προχωρώ στο κενό. Γυρνώ και για αγάπη σου τραγουδώ.
[Αν υπήρχε τέτοια ζυγαριά θα ήθελα να συγκρίναμε τα ψεύδη μας. Αυτά των καταστάσεων και τα άλλα των συναισθημάτων.]
Κερνώ τις ανοιχτές πληγές μου αλκοόλ. Τις πυροδοτώ με την φλόγα του κεριού της ψυχής μου. Το χύνω στα μάτια και τα αυτιά μου, στις ρόγες των δακτύλων. Εξαλείφω τις αισθήσεις. Το σπαταλώ. Μα η θύμηση τους στέκει στην είσοδο του μυαλού θαυμαστός Κολοσσός. Αναπαριστώ τις στιγμές μας με ακέφαλο παρτενέρ.
Ναι, αυτόν που πολύ με τον Χάροντα μοιάζει. Σαν στης αυγής το φως ασελγεί στου ονείρου μου το σώμα. Χαράζει, με λεπίδια την μέρα.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον έρωτα. Την γλυκιά αυτή αγκινάρα με τα αγκάθια και τη διάρκεια πεταλούδας.

(art Magritte Rene)

6 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Μου αρεσαν πολυ οι λεξεις αυτες
κι αυτή η "διάρκεια πεταλούδας"...

Καλησπέρα
Να σαι καλα

pandiony είπε...

Μαρία, ..
προσπαθώ,
(ψε-αίματα λέω, δεν προσπαθώ, αφινομαι σε εναν άνεμο καυτό και ξηρό σαν της κόλασης να με γυ-ερνάει)
πως μια τέτοια τραγική περιγραφή γίνεται ωραία! πως τέτοια κείμενα για να σταθούν στοιχιώνονται με ανθρώπινα κομμάτια πεταμένα..
τεσπα.
είναι ώρα για περισυλλογή, στόχους και αποφάσεις.
φιλιά, ευχαριζομαι που σε βλέπω εδώ, με τιμάς. καλό απόγευμα να χεις.

ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ είπε...

Πάλι με φέρνεις εδώ
σε θέατρο σκοτεινό
τότε που όλους τους θεατές
τους κράταγα
σ' έναν μονόλογο.
Τα ήθελα όλα
όλα τα έβλεπα
κι ας μη μίλαγα
μόνο τα χέρια
φτερά ανοιγμένα
πέταγαν στη σκέψη
με εμμονή
για το καταργημένο
που αυτοκαταργείται
στη διαπασών
του ψεύδους
της κραιπάλης του οινοπνεύματος.
Ντύθηκα όλα τα παραμύθια
αν και κανένα
δεν μου ταίριαζε
το προσάρμοσα όμως
σε δικά σου δεδομένα
σε Γη εξορίας
σε εφήμερους έρωτες
τότε που τη θλίψη πλάγιαζα
στα παλάτια της μοναξιάς
μια πρόσθεση μια αφαίρεση
γινόμενο που ήθελα
από αγάπη να δυναμώσει.
Λάθος συναισθήματα
λάθος παράσταση
λάθος λόγια...
Α-μνήμων εγώ ξαφνικά
που τα πάντα θυμώμουν
ιδανικά ξεγελάστηκα
από αισθήσεις μπολιασμένες
πρωτόγονες
μυρικαστικές
στην τελευταία σου πράξη...

Καλό απόγευμα μικρή μου. Οι λέξεις γεννούν την υπερβολή, ποτέ εμείς.

Ανώνυμος είπε...

είναι η ώρα για περισυλλογή, στόχους και αποφάσεις.σωστά λες

να σε δω να γελάς
να σε δω να τραγουδάς
να σε δω να πονάς
να σε δω στο φως της αυγής
για έρωτα να μιλάς

καλό σου απόγευμα
ευαίσθητη ψυχή!
filos ton Maasai

Φαιδρα Φις είπε...

Αναπαριστώ τις στιγμές μας με ακέφαλο παρτενέρ.
Ναι, αυτόν που πολύ με τον Χάροντα μοιάζει. Σαν στης αυγής το φως ασελγεί στου ονείρου μου το παραπληγικό σώμα. Χαράζει, με λεπίδια την μέρα.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον έρωτα. Την γλυκιά αυτή αγκινάρα με τα αγκάθια και τη διάρκεια πεταλούδας.


τι ποίημα είναι αυτό...
το μαρτύριο δυναμώνει
την ψυχή κι ας υποδύεται κάποτε
το ασθενές σώμα

θα μου αρκούσαν
αυτές οι 6-7 σειρές
για να σου μιλάω μέρες

ό,τι αγαπώ σε σένα εδώ
καταδεικνύεται
ο έρωτας δεν είναι ένας
τελικά
το λέω κι εγώ
κανείς δεν ακούει

ο έρωτας δεν είναι δόγμα
είναι Αίρεση

συνεχίζει το επιθυμούμενο
για μένα
να είναι το Όχι και Όχι το Ναι

pandiony είπε...

γαμώτο, χάθηκαν οι απαντήσεις..
και κάθε μια είναι ξεχωριστή!
γαμιμένο ηλεκτρικο, σαδιστή σέρβερ,
άραγε να υπάρχει μια χώρα που πάνε οι απαντήσεις που τρώς????????