Τρίτη, 8 Ιουλίου 2008

Στο βουνό

Σε προσκάλεσα απο την πόλη του Κάδμου να ρθείς να με πας κάπου κοντά βόλτα.
Δε μου χαλάς χατίρι ποτέ γιατί μ’αρέσει το ΝΑΙ.
Είχαμε πάρει τα βούνα και τα όρη. Πότε περνούσαμε μέσα απο τις στοές των ελάτων και πότε το τοπίο ανοίγονταν άγριο στους απόκριμνους βράχους.
Ξεκίνησα με διάθεση να χαθώ στους στενούς δρόμους. Ήθελα να τραβήξουμε πρώτα Βόρεια και μετά Ανατολικά, μα λίγο πιο πάνω και θα φτάναμε Καρπενήσι!
Στη Χόμορη ρώτησα, ο παππούς έδειχνε κολλημένος στο ανοιχτό μπουστο μου.
- γειά χαρά θείο, χαθήκαμε. Πάμε στην Άνω Χώρα.
- Έχετε ανέβ πλύ, θα γυρστε πίσ στου πουταμ δυου φρές αριστρά
...
Μπήκαμε στον χωματόδρομο, το χέρι μου γλύστρισε στα κουμπιά του παντελονιού σου και το εσώρουχό σου έσταζε, υδρώτα και υγρά.
- Σταμάτα, πώς μπορείς και οδηγάς;
- Δε με ξέρεις, τρελή.
Ο δρόμος είχε πέτρες και κάτω ξεχύνονταν ο γκρεμός.
- Πώς όδηγας;
Φτάσαμε στα πρώτα σπίτια , πέντε ήταν όλα όλα, στον Πόδο, πάνω στην αποκορύφωση του έρωτα, βογγούσα με τα παράθυρα ανοιχτά, κι εσύ συνέχιζες να οδηγάς και να τραβάς την κλειτορίδα μου. Το κεφάλι μου ήταν ανάμεσα στα δύο καθήσματα και κοιτούσα την οροφή του αυτοκινήτου και τα έλατα, πότε πότε, καθώς χανόμουν-επανερχόμουν και ξαναέρρεες μέσα μου.
Πολύ μου άρεσε η ορινή Ναυπακτία!

3 σχόλια:

cropper είπε...

νόμιζα
θα πήγαινες στην Τεύθιδα
και
σ' έψαξα στον Λούσιο

σε είδα θαρρώ
γυμνό μωρό
που έλουζαν νύμφες

κι ανύμφευτος
χωρίς εσώψυχα
κολύμπησα κοντά σου

νόμιζα
ήμουν ο Δίας
νόμιζα
ήσουν εσύ ...

δεν ήμουν
δεν ήσουν
... ...

μα κάτι μου λέει
πως πλησιάζουμε
κάτι μου λέει
θα συναντηθούμε

στο χείλος του γκρεμού
θα ισορροπούμε

κι αν όχι

μέσα στο ίδιο τον γκρεμό
του ονείρου
της παρεξήγησης
των άλλων φασμάτων

του ονείρου
της παρεξήγησης
των δικών μας πταισμάτων
θα βυθιστούμε

στην
ορεινή Αρκαδία
στην
ορεινή Ναυπακτία
στην
ορεινή φαντασία

δεν μπορεί,
κάπου θα διπλωθούμε

cropper είπε...

κατά το συνήθειο
ένα τραγούδι

που
για μένα τραγούδησε
εκείνη απ' τη Σιένα

pandiony είπε...

cropper 8a mafisete ki emena na dokimasw stis dokimes????