Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

Ο Δικός μου εαυτός

Η ψυχή μου ξεράθηκε , βλέπω τον πάτο
με είχε γεμίσει της αγάπης σου η καταιγίδα....
Η ψυχή μου άδεια μα το μυαλό μου γεμάτο
γεμάτο τέρατα στων ξωτικών τη παγίδα .

Βρήκαν φωλιά στ’ άδειο σώμα θεριά να οικήσουν
παραμυθιού νεραιδένια νερά στον πνιγμό μ’ οδηγούν
...
κάποτε μέσα μου εσύ μόνο ήσουν...
τώρα τα τέρατα εντώς μου θα ζούν .

Αυτό το τέρας της λύπης , του πόνου
είναι η κόλαση , αέρας καυτός
μα όσο περνώ μονοπάτια του χρόνου
βλέπω πως είναι ο δικός μου εαυτός .

1 σχόλιο:

kostas_patra είπε...

τα υλικά της παραδείσου και της κόλασης είναι τα ίδια,
στα πρώτα ανεβαίνεις σκαλοπάτια, τα δεύτερα σε πλακώνουν

αν ζείς όπως γράφεις, να ξέρεις οτι γράφεις χαρακτικά