Η απάντηση του μπάτλερ

 

Η απάντηση του μπάτλερ.

Λυπάμαι, σχίζεται η ψυχή μου που σας βλέπω έτσι. Και κοντεύετε να μου διαλύσετε τα νεύρα. Αλλά δεν μπορώ να τον αφήσω ελεύθερο να κάνει ότι θέλει γιατί φτάνει να βγάζει αφρούς και να σπάει, φτάνει μέχρι το αίμα και το κόκαλο. Και όλα τα ραντεβού σας ήταν έξω από τα σύνορά μας και σε περιοχές που από προηγούμενα έχουμε πει πως δεν θα πηγαίνουμε. Καταλάβετέ το. Μόνοι σας δεν θα βγήτε. Πρωτίστως σε αυτά τα μέρη που σας την δίνουν έτσι, ξενοδοχεία μπαρ ερημιές και στην δουλειά, κυρίως στην δουλειά. Πήτε μου τώρα πως μπορώ να σας βοηθήσω ..

 

Σε είδα στον ύπνο μου. Σε ένα πολύ ζωντανό όνειρο που το ένιωσα πολύ έντονα ωραία. Ήμασταν σε ένα σπίτι σαν τον Πύργο του Άλεξ δηλαδή με πολλά δωμάτια μπάνια κουζίνες μπαρ κτλ και ήταν και πολύς κόσμος και γίνονταν όλο πράγματα και κινούμασταν συνέχεια κάνοντας κάτι κι όλο πλησιάζαμε κι ένιωθα αγωνία κι υπερένταση. Κι όταν ήρθαμε κοντά με άγγιξες με πολύ τρόπο και κάπου φιληθήκαμε λίγο, όχι πολύ, μάλλον στιγμιαία γιατί κάτι κάναμε όλος ο κόσμος εκεί πέρα και ήταν πολύ δύσκολο να διασταυρωνόμασταν κάπου που δεν μας έβλεπε κανείς. Αλλά μόλις έγινε αυτό ένιωσα έρωτα με πεταλούδες κι άλλαξα που ανακουφίστηκα και η αγωνία μου ήταν μόνο να ερχόμαστε κοντά και συνέχεια συνέβεναν κάποια αγγίματα που τα προκαλούσαμε όταν διασταυρωνόμασταν από αυτό που κάναμε και φιλιά γρήγορα. Και είχα αποφασίσει το βράδυ να έρθω κρυφά να τρυπώσω στο κρεβάτι σου και μόλις τελείωσε αυτή η δουλειά που κάναμε που δεν κατάλαβα τί ήταν και πηγαινοερχόμασταν μες στον πύργο έτσι τότε πήρα ένα ψαλίδι και μια πετσέτα και πήγα σε ένα μπάνιο να ετοιμαστώ αλλά ήταν πολλά αγόρια μέσα και έπρεπε να περιμένω την σειρά μου και ξύπνησα, δε θυμάμαι κάτι άλλο.

 

Ας μας απαντήσει ο μπάτλερ

 

Πάρε όλο το δίκιο δικό σου. Απαλάσομαι κι εγώ λόγο βλακείας κι όλα καλά. 

Είναι βάρβαρο έτσι όπως γίνεται. Κανένας θεός δεν μπορεί να το θέλει έτσι. 

Κι αφού η τεχνολογία δεν στάθηκε ικανή να μας βοηθήσει να ειδωθούμε δεν περιμένω και δεν ελπίζω να σώσει τίποτε από τον πλανήτη, να δώσει τίποτε εν τέλη θετικό στον άνθρωπο. 

Κι αφού η λογοτεχνία δεν στάθηκε ικανή να μας βοηθήσει να ειδωθούμε δεν πιστεύω ούτε σε αυτή. 

Έτσι όπως σε βλέπω μόνο στον κόσμο σου πιστεύω. Αλλά δεν φαίνεσαι ούτε κι εσύ ευτυχισμένη μέσα του και δεν ελπίζω ούτε σε αυτόν. 

Μόνο εύχομαι να βρεθούν τίποτε τρελοί να μας δώσουν καλοσύνη κι αγάπη να μαλακώσει λίγο ο πόνος από την στέρηση. 

Το αντίδοτο της στέρισης λένε είναι η ένωση. Λοιπόν, είναι κουφό να μην βρίσκεις κάτι που να θέλει και να θέλεις να ενωθείτε. Είναι κουφό να μην βρίσκω κάτι που να θέλω και να θέλει να ενωθώ μαζί του. Είναι κουφό να θέλεις και να θέλω να ενωθούμε και να μην το κάνουμε. 

Προφανώς κάποιος από τους δύο δεν το θέλει, και δεν είμαι εγώ. Το ίδιο νιώθω συμβαίνει και σε εσένα. Φαίνεσαι πονάς, στερείσαι, κάποιος δεν θέλει, και δεν είσαι εσύ. 

Τί συμπέρασμα βγαίνει; 

Να μας απαντήσει ο μπάτλερ.

Πτέσματα

 

Εμάς το καλύτερο κομμάτι μας μένει ανεκμετάλευτο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημά μας. 

Όλα τα άλλα είναι πτέσματα.

Το ξεπέρασα

 

αγάπη μου έχω γιατρευτεί

Γιατί πολύ απλά είναι φυσιολογικό να σε βλέπω παντού και έτσι μου φαίνεται ο κόσμος καλύτερος. Και όταν συμβαίνει κάτι κακό δεν το πιστεύω, το παίρνω για πλάκα. Κι αν τελικά δεν είναι πλάκα είναι απλά μια αναποδιά.

Αλλά κάτι σε απασχολεί πολύ όμως ..

ΛΑΚΗΣ ΤΕΑΖΗΣ

 

Άγιο σώμα

Κορεσμένο 

Ηδονή

Πλούσιο 

σε αγγίγματα

αντίγραφο 

μιάς αρχέγονης φήμης

Ανθίβολο αγιογραφίας 

Άγιο σώμα

Σκάφος των τρικυμιών

και της γαλήνης

Των ερήμων 

Αμοθύελα

και της Αλεξάνδρειας φήμη

Σώμα κιβωτός

Της πνευματικής οντότητας

μισερό σώμα των ανέραστων γυναικών

Μπογιατισμένο με ροές 

Άστρων 

Άγιο σώμα

Πότε στα φτερά των ερωδιών 

και πότε 

σε κάποιας εργάτριας τα μπούτια

Εξαίσιες ηδονές 

Σε κρεβάτια υγρών πόθων

και όρθιες απολαύσεις

εξω από καπηλειά 

και καλντερίμια

Σώμα δοξασμένο

χωρίς ουσίες και βοηθήματα

Αστροπελέκι στον σκοταδισμό 

Των απαγορεύεται

Έτσι που σε μεγάλωσα

σε ποιο χώμα να σε δώσω.

------------------------------

(ας μου συγχωρεθεί λίγο που παρενέβην ως προς την συρραφή των στίχων)

Πατητίρι 2024

 

Θάλασσά μου τα έχω κάνει θάλασσσα

 

Αλλά η διαχρονική μου φαντασίωση είμαι αγκαλιά σου από παντού και σε κολυμπάω

Έχω μια φαντασίωση από χθες για ένα απλό ραντεβού

 

Αγάπη μου έχω μια φαντασίωση έρωτά μου. Ότι βγήκαμε ραντεβού και βρεθήκαμε κάπου κάτω από την ακρόπολη. Έλαμπες μέσα σε ένα σκούρο γυαλιστερό φόρεμα με τα μαλλιά σου άγρια και τα χείλη σου κατακόκκινα  βαριά σκιά  δικτυωτό καλσόν και τακούνια. Κι εγώ  φορούσα μια μαύρη  φόρμα με πολλές τσέπες και μποξεράκι μαύρο με μαύρο στραπόν. Και φανέλα με ανοιχτό πουκάμισο και σκέιτ παπούτσια. Κι είχα τα μαλλιά μου λυτά με ένα μαντίλι που το έβαζα και στο λαιμό. Σε είδα που με περίμενες σταυροπόδι και με κοίταξες με τσαντίλα και αποδοκιμασία και μου έριξες κι ένα βρίσιμο που άργησα πέντε λεπτά αλλά φαινόταν πως ήθελες κάτι άλλο να πεις και ήταν όλα τόσο γλυκά στάθηκα μπροστά σου με ανοιχτά τα πόδια και μου άρπαξες τα κολομέρια και έσκιψα αμέσως και φιληθήκαμε με πολύ πάθος τόσο που βρέθηκα καβάλα σου άλλά εσύ ήσουν ακόμη σταυροπόδι και φιλιώμασταν και ενώ με τράβαγες από τα κολομάγουλα και μου έβαζες και όλη την γλώσσα σου μου έλεγες κιόλας να κάτσω φρόνημα και σηκωθήκαμε και αγκαλιαστήκαμε και φιλιόμασταν πιο ήρεμα όρθια μέχρι που πιαστήκαμε από τα χέρια τελικά και αρχίσαμε να περπατάμε τον πεζόδρομο του Κεραμικού πολύ αεράτα σε διάφορους ρυθμούς και λέγαμε διάφορα με δηλητήρια και χιούμορ και σοβαρά και ρομαντικά πράγματα ώσπου πήραμε ένα ταξί αμίλητοι και φτάσαμε κάπου σπίτι. Μπήκαμε και κάναμε κόριντορ σεξ με μισοκατεβασμένα και σκισμένα ρούχα μέχρι που κατάφερες τελικά να με γδύσεις και το φόρεσες εσύ και με τα χάδια σου με πήρες στα τέσσερα πολύ ευαίσθητα και σκληρά. Κι ύστερα μπήκαμε στο μπάνιο και χαϊδευόμασταν και γλυφόμασταν με σπασμούς στα νερά. Σκουπιστήκαμε λίγο και πήγαμε στο κρεβάτι και είχαμε ένα πολύ φλύαρο εξινταεννιά και ενενινταέξι χι εις την ατελείωτη ώσπου κάτσαμε λίγο αγκαλιά και σε άφησα να ξεκουραστείς και πήγα στην κουζίνα και άχνισα διάφορα λαχανικά και έφτιαξα φαγητά κρεμώδη αλμυρά και γλυκά. Και όταν ήρθες στην κουζίνα κι εσύ σε σήκωσα και σε έβαλα στο τραπέζι και σε έστησα και σέρβιρα όλα τα φαγητά πάνω σου και έτρωγα και σε τάιζα με τα χέρια και το στόμα μου μέχρι που δεν αφήσαμε τίποτα και ξαναμπήκαμε στο μπάνιο και ήμασταν λίγο πιο ήρεμοι τότε και πήγαμε στον καναπέ να δούμε μια ταινία αλλά πατήσαμε πάους κάπου στην μέση γιατί γλύφαμε τα στήθη μας και παίζαμε με τα χέρια αλλά κάτι θυμήθηκες και πήγες και σχεδόν μου φόρεσες εσύ το στραπον και ανέβηκες πάνω μου μέχρι που με νευρίασες τόσο που σε έριξα κάτω και καβάλησα το κεφάλι σου και μου το δάγκωνες κι έχυνα από τα βογγητά μας μέχρι που κατέβηκα και σε πήρα με αλεπάλληλα τζαζ τινάγματα και τρελή  μανία  ώσπου το έβγαλα και το δάγκωνα και άφριζα λυσσασμένα σα σκύλος. Τότε μπήκες ανάμεσα στα πόδια μου πάλι και με έγλυφες και άρχισα να λιώνω να γίνομαι πολύ ευσίσθητη αλλά κάτι θυμήθηκα τότε και σου γύρισα και πήρα το στραπόν στα χέρια μου και συγκεντρώθηκα στο αιδοίο σου μέχρι που άνοιξες τελείως και το πέταξα και πέσαμε στο πλάι σε ένα πολύ τριπάτο κυματιστό εξινταεννιά ώσπου στραγγίξαμε κάπως σα να μας βαρεθήκανε τα κορμιά μας και κλείνανε αλλά είχαμε απίστευτη ευτυχία και χαιδευόμασταν ακόμη και ξημέρωνε τότε καθήσαμε αγκαλιά κάμποσο και ίσως κοιμηθήκαμε λίγο. Ύστερα είχε ανέβει αρκετά ο ήλιος που βγήκαμε για καφέ και περπατούσαμε αγκαλιά σαν άγγελοι και σαν δαίμονες και  αγκιζόμασταν και κάτσαμε αντικριστά κάπου έξω και κοιτάγαμε εμάς και το υπερπέραν το μόνο που είπαμε ήταν να βρεθούμε την άλλη εβδομάδα κάπου στα ενδιάμεσα. Και τότε σηκώθηκες πρώτη να φύγεις χωρίς να με κοιτάξεις που σε θαύμασα και έκανα κάμποση ώρα να συνέλθω. 

Πετιμέζι μου

 

Τέτοια μου κάνεις

 Θα βγει κατράμι

ημέρα για να κοιμηθείς

 

ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ

Μια σιμαδούρα σιγοντάρω που χορεύει

μες στο λιμάνι μόνη

Έξω η Θάλασσα 

λυσσομανάει και θυμώνει.

Καβαλάρης παραχαϊδεμένος

από χάδια του αέρα

Κινά να πάει εκεί 

που δεν μπορεί να τον επάει η μέρα.

Κι όλο σε άγρια λιμάνια φτάνει

κυμά το κύμα γύρισμα

της μουσικής αφρός

και της φωνής το τσάκισμα αφροί

που νανουρίζουν τον ψαρά πιο κει.

Ημέρα για να κοιμηθεί.

"Πρώτα τραγουδάμε για αυτούς που έχουνε φύγει

 

Πέφτοντας τα χαρτιά

Εκατό φορές την ημέρα πηγαίνουμε στο ψυγείο και το ανοιγοκλείνουμε χωρίς να τρώμε κάτι

 

 

Όπως περνάμε για το υπόγειο τρέχοντας για διάφορα συνήθως για κούνια και παιχνίδι 

Πέφτουνε με την φόρα μας τα χαρτιά που είναι τοποθετημένα στην άκρη της σκάλας τυχαία γι' αυτό.

Μιλάμε για οργάνωση, όχι αστεία ..

(Την Κυριακή ίσως μαζέψουμε λίγο)

Μας ακούει κέντρο ..

 

Βγάζουνε καπνοί οι σωλήνες. Τί κάνουμε τώρα; Βαράμε ανάποδα τα έμβολα για να βγάλουμε τον αέρα από το κύκλωμα ώστε να αποφύγουμε την υπερθέρμανση και την έκριξη του πτητικού φορτίου μέχρι να γυρίσει το υγρό την πτερωτή και να επιτευχθεί μια ασφαλής σύσταση και η σταθερότητητα στη ροή.

Ολόκληρος Ιππόδρομος

 

Προσπαθώ να είμαι μετριόφρον. Είναι ωραίο που μπορώ να έχω και υπερβολική αυτοπεπίθηση, τόση που με βάζω και δίπλα στον Μητροπάνο. Αλλά προσπαθώ να είμαι μετριόφρον. Ακόμη κι αν αυτό το μετριοτέτοιο μου δίχνει τη θέση μου μέσα στο φέρετρο. 

Και τον Καζατζίδη νηπενθές στο ΥΠΑΡΧΩ

Είναι κάποιες συνδιαστικές κινήσεις που μας χρειάζονται ζωντανούς και τους δύο μαζί. 

Είναι η ώρα και το μέρος. Οι προοπτικές και οι επιπτώσεις τους. Πες το ψυχαναγκασμό, εγώ το λέω οργάνωση. Όμως μαζί σου δε με νοιάζει το χάος, στο είπα τόσες φορές. Είχα μπερδευτεί. Αλλά με βοήθησες και είδα πως αν είναι να διαρκέσουμε καλύτερα να βρισκόμαστε στο χάος. Παρά σε κάτι   ξεκάθαρο και φωτεινό. Μια τρελή βόλτα. Ένα ραντεβού από το υπερπέραν. Μια σακατεμένη ιστορία που όμως τρέχει είναι πολύ εντάξει. 

Το άλογο μπλέ και ο πύργος πηγάδι. Το άλογο μαύρο και ο πύργος σοκάκι. Το άλογο κόκκινο και ο πύργος Ομόνοια. Το άλογο ροζ και ο πύργος παπάκι. Το άλογο κίτρινο και ο πύργος μπαράκι. Το άλογο άσπρο και ο πύργος πλοίο. Το άλογο μοβ και ο πύργος σύννεφο. Το άλογο καφέ και ο πύργος όπου γης και πατρις. Το άλογο πράσινο και ο πύργος αστέρια. Το άλογο γκρί και ο πύργος η Πατησίων. Λες και βλέπουμε, το κάνεις κι εσύ θέμα.. Το θέμα είναι ένα. Και έχει γίνει τόσο δα, μια σταλίτσα

Μ' άφησες. Που πήγες. Εγώ όταν παρακαλάω βρίζω. Σε λίγο το βλέπω να αρχίζω να σε "παρακαλάω". Κι είναι δώρον άδωρον να σε παρακαλέσω χωρίς να σε κοιτάω στα μάτια και να σ' αγκαλιάζω μωρό μου.

Γαμώτο σου

 

Έργο αναγνώστης και ποιητής

 

Οι θητείες του καλλιτέχνη στα είδη και τα διάφορα εργαλία της τέχνης του είναι απαραίτητη προϋπόθεση αν θέλει να ξέρει τί κάνει. Και να ξέρει  και τί δεν κάνει. 

Η θητεία πχ στον άμεμπτο λόγο -τον λόγο καθρέπτη στον οποίο χωράνε όλα τα χρώματα και κάθε ύφος- σε βοηθάει να φτάσεις σε έναν πετυχημένο μεμπτό λόγο, ο οποίος δλδ δύναται να κατευθύνει, να "βάψει", να φτιάξει ύφος. 

 Τυχαίνει βέβαια να βγαίνουν και σπουδαία έργα από καθαρή τύχη και συγκυρία. Ακόμη και από δουλεμένους δημιουργούς. Όπως βλέπεις και έργα που ξεπερνάν τον δημιουργό τους, κι  αυτό πιθανότατα να συμβαίνει με όλα τα μεγάλα έργα. 

Γράφεις πχ ένα ποίημα που σε εκπλήσει και λες αυτό το ποίημα πάει μέχρι άπειρο. Και πάει όσο πάει ο αναγνώστης. Δηλαδή, αν ο ίδιος ο ποιητής πάει πχ μέχρι το πέντε κι ένας αναγνώστης "θαύμα" πάει μέχρι το δέκα, το ποίημα μπορεί να πάει πιο πέρα από όσο θα μπορούσε να φτάσει ο ίδιος ο ποιητής του. Όπως συχνά βλέπουμε να γίνεται το αντίθετο.

 Έτσι από αυτό και μόνο φαίνεται πως όντως συμβαίνει και υπάρχει ο διαχωρισμός του καλλιτέχνη από το έργο, μόλις ξεκινά το δικό του ταξίδι.

Εσύ πως είσαι;

 

Γιατί σκοτεινιάζει; Γιατί νιώθω ότι είσαι αλλού; Γιατί φοβάμαι πως τελειώσαν όλα; Γιατί αισθάνομαι τόσο μόνη σε αυτή την ανηφόρα; Γιατί σκέφτομαι πως έχασα το τραίνο και ματαιοπονώ; Γιατί δυσκολευομαι να ονειρευτώ και έχω μόνο αναλαμπές παραισθήσεων. Γιατί σκέφτομαι πως έχω λαθέψει και έχω σπαταληθεί; Γιατί νιώθω άστοχη και παραμελημένη; Γιατί δεν ελπίζω; Γιατί την καρδιά μου την έπιασε κρύο; Γιατί δεν βρίσκω να ρίξω μια καλή μπαλιά και τα λουλούδια μου φάνηκαν άσχημα και φτωχά σήμερα που βγήκα να τα φωτογραφίσω; Γιατί νιώθω πως έχουμε πάρα πολλές μέρες να μιλήσουμε έστω κι έτσι όπως ένιωθα πως υπήρχε κάποιος διάλογος; Γιατί δεν έχω βρει κάτι που να με ωθήσει να έρθω έστω για μια βόλτα στην Αθήνα; Γιατί νιώθω πως σε χάνω εντελώς; Γιατί σκέφτομαι πως τα γραπτά είναι για τους ρομαντικούς και τελειωμένες υποθέσεις και κανείς επαγγελματίας γραφιάς δεν συμβαδίζει την ζωή του μαζί τους. Γιατί νιώθω μαύρα και μόνη; Αφου όλα κλείσαν τόσο ωραία και νιώθω δυνατή και πως μπορώ να πάω όπου θέλω και να τα καταφέρω. Γιατί όμως νιώθω πως έχεις φύγει; Και από αυτή την βάση μου σκάνε όλα αυτά τα γιατί; Γιατί νιώθω πως μ' αγαπάς αλλά δεν θες τίποτε και αυτό ήτανε; Και θυμάμαι πως όταν το είχα ξαναπεράσει αυτό ήταν ο προσωπικός μου θάνατος της ταυτότητάς μου και ζητούσα μετά με μανία έναν σταυρό. Αλλά μόλις τώρα μου γεννήθηκε μιαν ελπίδα! Πως σε λίγην ώρα θα μου έχει περάσει..

 

 

Είδα στον ύπνο μου ότι έμενα σε ένα ψηλό διαμέρισμα με την Γιολάντα. Σε ένα πολύ καθαρό σπίτι που ήταν όλα τηλιγμένα με ζελιφάν σαν να μη χρησιμοποιούνταν. Είχαμε μια πολύ τρυφερή φιλικοερωτική σχέση και ξαπλώναμε στροματσάδα στο πάτωμα. Και ήρθε μια μεγάλη παρέα και τρώγαμε γεμιστά με λάδι ψωμί και φέτα. Αλλά έφυγα από εκεί γιατί κάποια δουλειά είχα και πήγα σαν σε άλλη πόλη αλλά κάπως στην ίδια πολικατοικεία να βρω την Ελένη τη Μιχαηλίδου που έμενε σε ένα μεγάλο εργαστίρι ολόκληρο όροφο και ήταν άσπρο κι αυτό και τέλεια καθαρό και είδα κάποιους να δουλεύουν γλυπτική όσο την έψαχνα στον χώρο και μόλις την αντίκρισα ήταν κορίτσι πανέμορφο όπως είμασταν πριν είκοσι χρόνια και την είδα ότι χάρηκε πολύ κι έπειτα δεν θυμάμαι ξύπνησα