Λυπάμαι που ο Γονίδης φαίνεται να συντάσσεται με την κακοκρατία. Μου άρεσε αυτό το κάτι το τσιγγάνικο που έχει η φωνή του και εκτονωνόμουν με κάποια τέτοια χαζοτράγουδα. Στην αρχή με τις απόψεις του έλεγα, δεν μπορεί μας δουλεύει, μας δοκιμάζει και κάτι άλλο θα εννοεί, κάτι άλλο θέλει να πει. Όμως συνέχισε έτσι χωρίς να δείχνει κάτι πως το πήγαινε κάπου αλλού και είναι το λιγότερο ενοχλητικό να έχει κανείς αποκρυσταλλώσει τέτοιες απόψεις. Θέλω δεν θέλω πια όταν τον ακούω κάνω αυτήν την σύνδεση στο μυαλό μου και δεν μπορώ να χαλαρώσω και να απολαύσω τα τραγούδια του. Ναι μεν μπορεί να διαχωρίσει κανείς το έργο από τον καλλιτέχνη αλλά οι επιλογές του καλλιτέχνη καμιά φορά μας αποκαλύπτουν κάτι που ίσως να μην είχαμε προσέξει και στο έργο του. Όταν ο καλλιτέχνης είναι υποκείμενο πως να τον ξεχωρίσεις από το έργο του; Για να τον ξεχωρίσεις θα πρέπει να τον δεις ως αντικείμενο. Ακόμη και η σκέτη ερμηνεία, το performing που λέμε, περνάει από έναν αγωγό που είναι η ψυχή του κάθε καλλιτέχνη κι αυτό σίγουρα κάπως επηρεάζει το αποτέλεσμα, ίσως σε κάποιες λεπτομέρειες που είναι δύσκολο να παρατηρηθούν αν δεν εμβαθύνεις ή κι αν ο στίχος ας πούμε δεν θίγει και δεν πραγματεύεται τα θέματα που χρειάζεται για να τον αποκαλύψουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή