Γέμισα μερικές σελίδες με θέμα το σύγχρονο αστικό δράμα και την υπαρξιακή αγωνία αλλά δεν πιστεύω πως κατάφερα κάτι γιατί νιώθω μεγάλο χάσμα με τους υπόλοιπους δημιουργούς που πραγματεύονται αυτό το θέμα και με τον τρόπο που το κάνουν. Η αλήθεια είναι πως δεν με συγκινεί αυτό το δράμα όπως δεν με συγκινεί η αρρώστια κάποιου που δεν προσπαθεί ουσιαστικά να θεραπευτεί και δεν εγκαταλείπει το που τον αρρωσταίνει.
Με έπιασε μεγάλη ανησυχία για την πραγματικότητα. Είπα να δω τα πράγματα κι από άλλες θέσεις μήπως και μιλώ από μια θέση ευνοϊκή και προνομιακή κι από μια βάση που κάποιοι άλλοι δεν έχουν. Με απασχολεί το θέμα ας μην με συγκινεί με απασχολεί διότι έχω ονειρευτεί να ζούμε μαζί. Αλλά δεν μπόρεσα ποτέ να αντέξω και να ασπαστώ το αστικό δράμα χωρίς να πηδάω από παράθυρα. Με έπιασε και μεγάλη ανησυχία για την πραγματικότητα, αν είναι ιδέα μου. Γιατί δεν ξέρω γιατί δεν δύναται τόσον καιρό να λάβεις πραγματικά την αγάπη μου και να λάβω την δική σου;
Σκέφτομαι πως τα πράγματα μπορεί και να είναι όπως τέθηκαν. Αρκετοί άνθρωποι άλλαξαν συμπεριφορά μετά τον κόβιτ και πολλοί λένε πως φταίνε τα εμβόλια που σα να άλλαξαν συχνότητα οι εμβολιασμένοι κι έγιναν πιο απόμακροι και άπονοι κι απάνθρωποι κι ατομιστές και διαλύθηκαν πολλές σχέσεις το '19 με '21 και άλλαξαν και κλυδωνίστηκαν κι άλλαξε πολύ όλη η κοινωνία. Μπορεί να φταίει δλδ το εμβόλιο που δεν μιλιόμαστε και εμείς. Ακούγεται κάπως ψεκ αλλά αν κοιτάξει κανείς γύρω του θα βρει πολλά παραδείγματα με σχέσεις που διαλύθηκαν κατά τον κόβιτ. Πιο λογικό ακούγεται να φταίει το εμβόλιο από το να πω πως με θες όσο σε θέλω πως αγαπιόμαστε και μένουμε έτσι, αυτό είναι πιο παράλογο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή