Δευτέρα 24 Αυγούστου 2026

 ματάκια μου 

εχθές ήπια πολύ και έβλεπα τα μάτια σου το μάτι σου είχε έρθει και πετούσε πάνω μου σαν ιπτάμενος δίσκος έριχνε το φως του πάνω μου να με ρουφήξει να με απαγάγει στο διάστημα. Λαχταριστό σαν τεράστιο μανιτάρι που κουνούσε τις πτυχώσεις του σαν υποθαλάσσιο φυτό κι έτρεχαν τα σάλια μου. 

δεν υπέφερα πολύ αυτές τις μέρες είχα φύγει εκτάκτως στην Ελαία κι ήμουν με κόσμο και ξέσκασα λίγο κι απόλαυσα και το δάσος και την παραλία. Βουρκώνω όταν μένω μόνη μου να σε σκέφτομαι φτάνω στο ποτέ και το τώρα και βουρκώνω ή να φτιάξω κάτι μαγικό αέρινο κι αυτό είναι φριχτά επώδυνο για έναν απελπισμένο μόνο άνθρωπο.    

ήθελα να σε συγχαρώ που τήρησες την θεραπεία σου και αγωνίστηκες και φαίνεται πως πήγε καλά το χέρι σου και το ξεπερνάς πια και θα είναι λειτουργικό πάλι κι εσύ. Μπράβο.  

Μου λείπει πολύ να κοιταχτούμε. Μου λείπει φριχτά. Δεν θέλω να το σκέφτομαι δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα.  Ότι έχω αποτύχει ή ότι είμαι τρελή και τέτοια που μου προκαλεί αυτή η κατάσταση και η συνθήκη, δεν μπορώ να το αποδεχτώ.                  


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σιωπή