Η στέρηση η ζήλεια κι η απελπισία με έφερε πολλές φορές σε σημείο να δεχθώ παρηγοριά. σελ. 88 είπες εσύ, εγώ λέω πως δεν υπάρχει τίποτα δικό σου που να μην με αφορά.
Ακόμη και στην αιωνιότητα και τον ιδανικό τόπο με έκρυψες στην σκιά σου και στις σκιές άλλων. Θέση δεν έχω δίπλα σου. Θέση δεν βρήκα δίπλα σου πουθενά.
Σε καλούσα στην θέση δίπλα μου κι εσύ με έστελνες σε κάτι θέσεις γαλαρίας και ορθίων κι εξόριστων και παρείσακτων και ανεπιθύμητων. Ποιον, ΕΜΕΝΑ που είμαι κορυφή !
Και τα δέχτηκα όλα σου. Και ζω σχεδόν είκοσι χρόνια μέσα στην στέρηση την ζήλεια και την απελπισία ενώ σου προσφέρω ότι έχω και δεν έχω.
Λοιπόν, θα σε σκότωνα μωρή αλλά βλέπω ένα φοβισμένο αγοράκι που το γαμήσανε στις πόρτες άσκημα και δεν πέρασε καλά ούτε στην κοινωνία. Γι’ αυτό και κρύβεται γι’ αυτό και κρύβει. Και δεν μπορώ σ΄αγαπάω. Έτσι ξεγελιέμαι πέφτω στην αδυναμία και το πιθανότερο είναι να με σκοτώσεις πάλι εσύ. Γιατί η αλήθεια είναι ότι έχεις περάσει πολύ καλά, το ξέρω, οι καταθλιψάρες είναι όλοι καλοζώητοι και οι πιο εύθυμοι άνθρωποι είναι κακοζωησμένοι.
Θα ήθελα να σου γράψω κάτι ρομαντικό κάτι πολύ ρομαντικό αλλά η στέρηση κι η ζήλεια κι απελπισία με έχουν κάνει χάλια. Θέλω μόνο να σε δω. Θέλω να σε δω μόνο αν το θες κι εσύ. Πεθαίνω για την αγκαλιά σου και τα φιλιά σου τα πραγματικά. Για τα μάτια σου και την φωνή σου.
Θέλω να είσαι καλά να γίνει καλά το χέρι σου. Να κάνεις αυτά που σου αρέσουν και σε ευχαριστούν. Είσαι σε μια ηλικία που πρέπει να έχεις καταλάβει και να έχεις φτιάξει τις συνθήκες ώστε να κάνεις μόνο ότι σου αρέσει και σε ευχαριστεί. Άρα το ότι δεν με βάζεις στην ζωή σου να σημαίνει ότι δεν σου αρέσω και δεν σε ευχαριστώ.
Σε ευχαριστώ πάντως που σου άρεσε να σε συνοδεύσω στην αιωνιότητα σε εκείνα τα δυο βιβλία της προηγούμενης δεκαετίας. Με γέμισαν ελπίδα πως θα ήθελες και στην ζωή. Μια ελπίδα που με κράτησε ως τώρα. Κι ας με έκρυβες εντάξει. Αλλά γιατί; Αφού είμαι κορυφή! Άρα .. ΠΡΟΕΧΕΙ ΑΛΛΟΣ προέχει άλλος. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΧΟΝΕΨΩ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΘΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή