Όταν λοιπόν υπάρχουν αντικρουόμενες ψυχοποθολογίες που η μια τρέφει την άλλη είναι άστα να πάνε. Κι όσο το τραβάει ο καθένας ατομικά στην καλύτερη περίπτωση απλά θα επιβιώνουμε με πολύ κόπο κι ο καθένας μόνος του. Εγώ θα σκέφτομαι πως όλα αυτά είναι του μυαλού μου και πως είμαι μόνη μου πιστεύοντας ότι έτσι ελέγχω ένα επεισόδιο και με τοποθετώ στις πραγματικές μου διαστάσεις τις σύμφωνες με τα λογικά δεδομένα τέλος πάντων. Κι εσύ θα σκέφτεσαι πως είσαι μόνη σου για να ελέγχεις έτσι το δικό σου μυαλό να βρίσκεται σε διαστάσεις που δεν δικαιολογούν κρίσεις ανασφάλειας κτλ. Αν είναι έτσι τα πράγματα πιθανολογώ δλδ πως κάτι τέτοιο συμβαίνει φίφτι φίφτι με το να είναι εντελώς δικό μου το αίσθημα ως ψυχοπαθολογικό σύμπτωμα. Με τα ποσοστά των πιθανοτήτων να παίζουν και να παλατζάρουν μέσα μου συνεχώς και να προσπαθώ να ισορροπώ και να επιβιώνω κάπως νορμάλ κάθε μέρα κάθε ώρα κάθε λεπτό και κάθε δευτερόλεπτο μέχρι τον ύπνο και την μάχη της επόμενης και της κάθε μέρας στον βασικότερο και τον κεντρικότερο τομέα της ζωής που επηρεάζει όλη την ενέργεια του ανθρώπου και τα πάντα του και των γύρω του φυσικά. Ενώ θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο μέσω της επικοινωνίας και της ειλικρίνειας. Έτσι θα γινόταν τουλάχιστον εάν υπήρχε αγάπη και πίστη στην αγάπη τουλάχιστον. Να μπορούσε ο ένας να επαναλάβει στον άλλον όσες φορές του χρειάζεται το τι συμβαίνει πραγματικά και να φρενάρει το μυαλό του άλλου. Αν υπήρχε αγάπη και πίστη στην αγάπη αυτό θα γινόταν. Όμως δεν γίνεται και γι΄αυτό δεν μπορούμε να μιλάμε για αγάπη. Είναι ο καθένας μόνος του, δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα στο κύριο και κεντρικό επίπεδο που είναι αυτό το οποίο βασίζει όλη την ισορροπία. Σε αυτό ήθελα να σε έβλεπα και το έχω προσπαθήσει πολύ με αρνητικό ή μηδενικό όμως αποτέλεσμα, πράγμα που όξινε τα επεισόδια μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή