Όταν γαμιέμαι και μου έρχεται ο πεθαμένος στο μυαλό είναι κάπως υποφερτά. Όταν όμως έρχεται ο ζωντανός.. Ξέρεις τι είναι να γαμιέσαι και να σου έρχεται ο ζωντανός σου έρωτας στο μυαλό, είναι σα να τον σκοτώνεις και να σε σκοτώνει εκείνη την ώρα χωρίς τελειωμό. Είναι μαρτύριο να γαμιέσαι με κάποιον και να σου περνάει ο ζωντανός σου έρωτας από το μυαλό. Κι έτσι όσο κι αν καυλώνω προτιμώ να μην δωθώ. Αλλά πως θα βγει η ζωή έτσι? που είναι αυτός ο ζωντανός? Να μένεις έτσι? Να περνάει η χαρά μπροστά σου και να μοιάζει βασανιστήριο? φτάνεις να λες θέλω να τον σκοτώσω, γιατί δεΝ πεθαίνει ΡΈ πούστη! Και να πεθαίνεις κι εσύ. Στο έχω πει, πεθαμένοι κάνουμε καλύτερα την δουλεία μας. και με εμάς μοιάζει όταν με σκοτώνεις να ζωντανεύουμε και όταν σε σκοτώνω να ζωντανεύουμε. και δεν μπορούμε να πεθάνουμε για να κάνουμε σωστά την δουλειά μας ένα γύρω τόση χαρά. Δεν ξέρω, εσύ τι κάνεις? Γιατί δεν μιλάμε? ποιο είναι το πρόβλημα. Με σκότωσες? Τα καταφέρνεις? Τα καταφέρνειΣ καλά κι αβασάνιστα? Τα καταφέρνεις μια χαρά? Όλα Εντάξει?
?
ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΔΩ . ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΞΈΡΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή