σε κάνω αυτή την αγνή την αθώα την ζεστή με την παιδική οικειότητα αγκαλιά που σταματάει κάθε πόνο που σταματάει και το μυαλό και τον χρόνο. αυτήν την αγκαλιά που όλα τα γαμίσια του κόσμου δεν πιάνουν μια μπροστά της. αυτήν που δεν μπόρεσα τότε να σου δώσω, μάλλον που δεν μπόρεσα να κρατηθώ μέσα της από μια μαλακισμένη αγωνία κι αμηχανία. τώρα που ξέρω πως υπολογίζω και θέλω δίπλα μου στην ζωή μου μόνο όσους καταφέρνουμε μαζί αυτήν την αγκαλιά. και την γλυκιά γαλήνη στις σιωπές μας. και κάτι σαν αρμονικό χορό στις κινήσεις μας μέσα στον χώρο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή