Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

μισό σονέτο προς αποτέφρωση



Ο έρωτάς μου ερμαφρόδιτος δράκος σε σπηλιά
Κοιμάται, με τα μάτια ανοιχτά σε οπτασία
Κρύβει τη φλώγα του βαθυά μες τη κοιλιά
για να τη γνέθει μεταξένια απ' την Ασία
...
...
Πώς σ' αγαπώ μεταθανάτια!
Χυτή καρδιά απο αλάτι
Ρολόι που με χτύπαγε στη πλάτη


 (fotoart E.Naranjo)

6 σχόλια:

Φαίδρα Φις είπε...

...Όμορφα όλα μικρή...μη λυπάσαι. έτσι έπρεπε να γίνει.

pandiony είπε...

μόνο το πίσμα μου της χάρισε τρείς πληγωμένους μήνες.
αν ήταν άνθρωπος θα την έβριζα τώρα που μ'άφισε, αλλά η αγνότητα των ζώων με συνθλίβει..
σ'ευχαριστώ

Φαίδρα Φις είπε...

όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.
δεν είναι τίποτα τυχαιότητα...

μη μ'ευχαριστείς
μακάρι να ήμουν εκεί

pandiony είπε...

να τσακίζαμε το κουτί με τα γλυκά και να βλέπαμε τη Λάμψη του Στιβεν κινγκ!

Φαίδρα Φις είπε...

κατά προτίμηση λιβανέζικα με σιρόπια και σοκολάτα!
θα ξεκινάγαμε από τη Λάμψη και θα καταλήγαμε στο μυστικό παράθυρο με τον Τζόνι! :))

pandiony είπε...

ε! έφτασα στην Προκχόροβκα.