Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

λούτρινο


με στοιχειώνει τρυφερά η νοσταλγία σου
ευωδιά απ' άνθη φυτρωμένα στο κενοτάφιο των στίχων
αερικό που σαρώνει τη σκόνη των δρόμων 
και τινάζει φωτιές απ' τ' ανακατεμένα μαλλιά 

σου χαμογελώ στον καθρέπτη
εξερευνώντας στα έτη τα αίτια που μας ωχραίνουν 
και σαν φαντάσματα μας περνάν στην αιωνιότητα
όπως μπαίνει η κλωστή στο βελόνι

έπειτα, ο φακίρης αναρριχάται μετέωρα
-ιστορίες κινητικών κενών-
παράλληλα, η πριγκίπισσα απλώνει την κόμη της
για να σκαρφαλώσει ο ιππότης

όμως, τίποτε από αυτά.
μια άδεια καρέκλα στο δείπνο μας τρίζει
και με τριβελίζει το βέλος που απόψε παλεύω 
να ξεριζώσω απ' την ξερή καρυδιά

μια νοσταλγία τρυφερή με στοιχειώνει
κάθε που ανταμώνει το τέλος με την αρχή
σαν μέθεξη εκκρεμής αιματώνει τους μυς
και σε θέλω, ξύλινο καρφί στην καρδιά

(art Roberto Crippa)

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ.Μ ΑΓΓΙΞΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΟΝΗΜΑ ΣΟΥ...Σ ΑΓΑΠΩ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΑΝΔΙΟΝΑΚΙ ΜΟΥ..ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗ Η ΧΡΟΝΙΑ ΑΣ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΑΠΛΟΧΕΡΑ Ο,ΤΙ ΠΟΘΕΙ Η ΨΥΧΟΥΛΑ ΣΟΥ...


Ι.Α.

spitha είπε...

πολυ καλο πανδιονυ. τουλαχιστον.

pandiony είπε...

νέας εποχής!

piece de resistance είπε...

ευχες....πολυ καλο

pandiony είπε...

γειά σου κοριτσάρα