Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

στα όρη των ορίων


(ή.. νους διεστραμμένος εν σώματι με πληγές)
Την σκοτεινή στοά θολώνει καπνός. Ο απαγορευμένος. Η ένταση της μουσικής δυνατή, για να καλύπτει τις σκέψεις. Μόνο οι εμμονές επιβιώνουν σε αυτόν τον χώρο. Και χορεύουν. Παραπατούν, στροβιλίζονται δερβίσικα, θεριεύουν στη μέθη.
Οι αλλοιωμένες φιγούρες γύρω μου ξεκινούν να σου μοιάζουν. Κάποιος, κάπου, προσπαθεί κάτι να πει και η γλώσσα του κυλά στον λαβύρινθο του αυτιού μου. Στην ιδανική σου μορφή, την απεριόριστη, την ανέμελα γοητευτική, την δεκτική, την ανύπαρκτη.
Αρχίζω το παραμύθι, το διεγερτικό. Σφραγίζω το νου με την εικόνα της φαντασίας και προχωρώ στο κενό. Γυρνώ και για αγάπη σου τραγουδώ.
[Αν υπήρχε τέτοια ζυγαριά θα ήθελα να συγκρίναμε τα ψεύδη μας. Αυτά των καταστάσεων και τα άλλα των συναισθημάτων.] [.Σε θέλω για πάντα.]
Κερνώ τις ανοιχτές πληγές αλκοόλ και τις πυροδοτώ με την φλόγα του κεριού της ψυχής μου. Το χύνω στα μάτια και τα αυτιά μου, στις ρόγες των δακτύλων. Εξαλείφω τις αισθήσεις. Το σπαταλώ. Μα η θύμηση τους στέκει στην είσοδο του μυαλού μου θαυμαστός Κολοσσός. Αναπαριστώ τις στιγμές μας με ακέφαλο παρτενέρ.
Ναι, αυτόν που πολύ με τον Χάροντα μοιάζει. Σαν στης αυγής το φως ασελγεί στου ονείρου μου το παραλληλο σώμα. Χαράζει, με λεπίδια χαράζει η μέρα.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον έρωτα. Την γλυκιά αυτή αγκινάρα με τα αγκάθια και τη διάρκεια πεταλούδας..

(foto by Era/Neda water-fall)
-for ever update-

10 σχόλια:

Φαιδρα Φις είπε...

στους όρους των ορίων
και στα πανύψηλα αυτά όρη
στις αγνώμονες οροσειρές

καταλαβαίνω πώς και γιατί
επέστρεψες εκεί...-ελπίζω και το εύχομαι ολόψυχα να είναι για λίγο-

είναι κακή επιρροή Δία
για την αρχή του καλοκαιριού αυτό

ανέμελα δεν είπαμε?

Φαιδρα Φις είπε...

η ομορφιά είναι δύσκολη
και το γνωρίζω πως πονάει
-καμιά φορά πονάει πάρα πολύ-

αλλά κοίτα κοίτα το πιο μέσα
αυτό που έγραψες πέρα από τη
χθεσινή φόρτιση
και πες πως δεν σου αξίζει
ούτε μια μέρα τέτοιου μάταιου πόνου

Φαιδρα Φις είπε...

είναι ύπουλη νοσταλγία αυτή

όφειλε κι ο Κώστας να το ξέρει
και να μη σε προτρέψει σ'αυτή

δεν του ρίχνω καμία ευθύνη
γιατί αν δεν το'θελες κι εσύ
κατά βάθος
δεν θα το έκανες

αλλά αυτή η εμμονοληπτική
διαστροφή με ό,τι μας πονά

με ό,τι μας κρατάει πίσω
δεμένους και μας αποκλείει
τον ελεύθερο δρόμο μπροστά
θα πρέπει κάποτε να τη λήξεις

και το κάποτε ήρθε
και είναι σήμερα
τώρα

Φαιδρα Φις είπε...

κοίτα τον οίστρο
τι όμορφος που είναι!

δείχνει ν'αδιαφορεί
για όλα τα άχρηστα

αυτό κι αν είναι
κριτήριο!!!!!

μου φαίνεται τελικά
πως απ'αυτόν και το ύφος
του παίρνουμε μαθήματα

pandiony είπε...

κι αυτός νιαουρίζει σπαραχτικά αν δεν είναι στην αγκαλιά μου..
άκου, έχεις δίκιο..
το ξέρουμε!

pandiony είπε...

έγραψα κι άλλα κι άλλα χθες, σε ένα καινούριο ντοσιέ..

πάλι παίζει το τραγούδι μου
;))))

είμαι καλά, κι όλα γύρω όμορφα, μαζεύονται.. και φεύγω.. και στα πιο πέρα είναι η αλήθειας.
η ωραία απο σουλούπι.. που καμια φορά τα μάτια την πληγώνουν
και την νύπτουν με ζωή στα χέρια σα νερό..
οοοοοοοοοοοοοοοοοχ

piece de resistance είπε...

και σταζουν μελι…

τα χειλη
http://doresist.blogspot.com/2009/06/what-on-earth-is-this-thing-called-body.html

pandiony είπε...

καλως την do resist!!!
πολύ ωραίο το update!!!
απο τα καλύτερα..
;)))))))))))))²

jacki είπε...

Μου αρέσει που γράφεις [σε θέλω για πάντα]. Κάποιοι σταμάτησαν να το ψελίζουν.
Καλημέρα.

pandiony είπε...

Καλημερες Τζάκι, βάλε να τα πιούμε όλα απόψε..