Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Το τραγούδι του Δάσους


Είναι τα δέντρα του τόσο ωραία
σαν προχοράς το ακούς κατά ‘κεί
παλιό μυστικό το ταξίδι στη Γαία
δάσους πηγάδια η γλυκιά μουσική

Σα μεθυσμένος από οίνο αρχαίο
είμαι ακροβάτης του τσίρκου θεός
σ’ ένα σχοινί τεντομένο πατάω
αυλός μαγεμένος αιθέρας ανθός

Είναι το δάσος πικνό και μεγάλο
είν’ το τραγούδι του τόσο κρυφό
απομακρίνομαι μέσα του κι άλλο
κινούμενη άμμος κι απάνω περνώ

ναι,ξεγελιέμαι, οι χάρτες χαθήκαν
κι όσοι βγήκαν μου είπαν μη μπέις(?)
σειρίνες στα αυτιά μου σταθήκαν
τρέχουν στ’αστέρι της άλλης αυγής

[Να’ναι παγίδα, δεν ξέρω τι βλέπω
είν’ το ποτάμι που κυλάω γοργό
ένα σχοινί νου να σώσει εμπλέκω
πως που, να πάω, χαμός, το μπορώ]

(..μη ναι, μίνε μή ναι, μίνε..)



( θεά, σε τι δοκιμασίες συνέχια με βάζεις ,
γιατι θές ακόμα εδω μέσα να ζείς?)
το ποίημα αυτό πρωτογράφω στις 17 / 11 / 2000
...
-θεοί
[μη ναι μίνε μή ναι μίνε]

(fotoς by me)

23 σχόλια:

pandiony είπε...

καληνύχτα Κεμάλ

pandiony είπε...

ακα

pandiony είπε...

τα

Ανώνυμος είπε...

ποιός είναι αυτός που σε τέτοιο δάσος θα βρεθεί και δεν θα μπεί?
μη ρωτάς, απάντηση δεν θα πάρεις.
η ημερομηνία? κάτι πολύ σημαντικό για σένα?
καλή κόκκινη Πρωτομαγιά!
σε φιλώ Pandiony mou
filos ton Maasai

pandiony είπε...

πως να κοιμήθώ με τόσους καφέδες
τι να μου κάνει και ο χατζιδάκης και κάτι ιταλικά που έχω κι ακούω..
κόκκινη ε!!! βρήκα μπλουζάκι!!!
Γιάννη δουλεύω την πρωτομαγιά δυο δουλειές. βελγικο αεροπλάνο και λουκουμάδες στο μαίναλο
και με τσιμπάει η μέση μου μετα το Βερολίνο. καλά είναι, στα κόκκινα
ναι..

pandiony είπε...

είμαι ξάαααααααααααααααααααπλα

Ανώνυμος είπε...

η φωτογραφία? άριστα! άριστα! άριστααααα!
φροντιστήριο? θάμαι καλός μαθητής.
ftM

Ανώνυμος είπε...

NA ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΤΗ ΜΕΣΟΥΛΑ!
ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΚΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΗΝΑ!
ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑ
Ι.Α.

pandiony είπε...

πόσο σ'αγαπω!

pandiony είπε...

το πηράζω ακόμα..
να το αφίσω..
ένα κιλό κατσικίσιο τυρί
απο την Αμάλθια
(έχουν οι θεοί τρίχες?
δεν έχουν?)

Φαιδρα Φις είπε...

σκεφτόμουν ώρες και μέρες
το τραγούδι του δάσους

πώς μπορεί ένα δάσος
να φυτρώσει σε άμμο κινούμενη
και να μην πάρουν από αυτή
τη χάρη της άμμου
κάτι
ο κορμός τα φύλλα τα κλαδιά
που δεν ριζώνουν
ή που οι ρίζες
μεταξωτές απλώνουν
χορεύοντας τις γητειές τους

Φαιδρα Φις είπε...

σκεφτόμουν ακόμη πως για να μεθάς από αρχαίο οίνο και να γίνεσαι του τσίρκου θεός

αυτό το δάσος είναι σίγουρα από φοίνικες
αυτοί δίνουν το πιο αρχαίο
και το πιο δυνατό κρασί

και τότε τα Βερολίνα φυτρώνουν στο κεφάλι σου
και μπορείς να κάνεις χίλιες δυο
ταχυδακτυλουργίες
και ακόμα περισσότερα ακροβατικά

Φαιδρα Φις είπε...

κι αυτά λέω πως έχουν ένα καλό κι ένα προνόμιο
αν δε γίνονται για να εντυπωσιάσουν
ή για να ετοιμάσουν παγίδες
που ο άλλος δεν μπορεί να δει
και πέφτει με τα μούτρα

Φαιδρα Φις είπε...

το τραγούδι γίνεται σίγουρα
από οινό-πνευμα και γαλάζια κιθάρα γαλάζια κιθάρα

σ'ένα τέτοιο σκάφος κιθάρας θα μπω μια μέρα
και θα ταξιδέψω στο διάστημα

απομακρύνοντας τις Σειρήνες
από το δάσος και κρατώντας μόνο
αυτή του ασθενοφόρου
της εισαγωγής του Γράμματος του Σωκράτη

ίου ίου ίου ίου

Φαιδρα Φις είπε...

δεν τρέμω τ'αστέρια εγώ
ούτε τα φεγγάρια

"εγώ πατώ στον ουρανό
[...]
εσένα σαν κοιτώ
είσαι Νεράιδα της αυγής
η πιο όμορφη όλης της γης
μ'ένα χαμόγελο μπορείς
τα θαύματα να πεις"

τα είπες...

μαγεία μαγεία μαγεία

pandiony είπε...

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
έτσι το είχα φανταστεί.. να μπαίνει στην θάλασσα, να είναι απο πάνω δάσος και απο κάτω θάλασσα, ή απο κάτω δάσος και αποπάνω θάλασσα, να περιστρέφεται.. εξού και οι σειρίνες και η άμμος, ναι.
θα ήθελα κάποια στιγμή να το ακούσω με μια ψυχολητική μουσική που να του πηγαίνει..
Φαίδρα Φις, μόλις γύρισα απο την πίστα και η ανάλυση που βρήκα είναι το πιο καταπληκτικό τονοτικό του κόσμου!!!!!!!!!
σε φιλώ αγάπη

pandiony είπε...

πάλι με έλιωσες..

[το προ τελευταίο τετράστίχο με οθει να το πηράζω συνέχια.
αν σου έρθει τίποτα πες το, θέλω να γίνει μπαμμμ αυτό το τραγούδι, να το ακούσω..]

pandiony είπε...

καθως και ο τελευταίος..
είναι κάπως ανχομένος
και δεν ξέρω αν πείθει.
εμένα με πείθει πάντως.

Φαιδρα Φις είπε...

να'ναι παγίδα δεν ξέρω τι βλέπω
να'ναι ποτάμι που κρατάω το νερό
στου νου-σχοινί τη θηλιά επιρρέπω
είναι που θέλω να ρέω και μπορώ

έρχομαι και με άλλα

Φαιδρα Φις είπε...

ξενύχτησα στην πόρτα σου
και σιγοτραγουδώ
εδώ είναι ο παράδεισος
κι η κόλαση εδώ

Φαιδρα Φις είπε...

παγίδα είναι αλήθεια τη βλέπω
σαν άγριος θάμνος απ'τον ουρανό
το μέλλον εκτός που μπορώ και προβλέπω
στα άγρια σχοινιά του να πλέω με κανό

Φαιδρα Φις είπε...

διακρίνω το χάσμα,
μα η μάντιδα το'πε
μονοπάτι το άσμα
που ακόμη κοιτώ
είμαι διόνυσο πλάσμα
στου νου μου το φάσμα
θα ακροβατώ

pandiony είπε...

!!!!!!!
σ’αγαπώ