Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2008

Μικρή μου ψυχοπλάνα

Θέλω οι ρυτίδες μου να είναι χαρούμενες, εννοώ να έχω γελάσει πολύ στη ζωή μου.
Να αγαπώ ασφαλέστατα.χα!

Αναδρομόντας «περί αγάπης» εγκόμια συναντώνται μόνο εκ θείας ομιλίας.
Με προβληματίζει τότε η ανθρώπινη προσέγγιση. Η ουσία να παραμένει ίδια όσο τα πρόσωπα κι αν αλλάζουν.
Η ανθρώπινη αγάπη, ατελής και φθήνουσα, ή προοδευτική, ακόμα και σταθερή κατ εξαίρεση. Είναι η πυξίδα, ο προσανατολισμός, ο μπούσουλας για την ευτυχία.
Ακόμα και ο πόνος που προκαλεί ώρες ώρες μπορεί στην ουσία να είναι ευχάριστος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: