Σάββατο, 3 Μαΐου 2008

Τα παλάτια του χθες

Τα φώτα θαμπά

ο αέρας με πνίγει

κι αγάπη σου λίγη

για ν’ αντέξει στο φως .

Οι σκιές στο σκοτάδι

αναμνήσεις θυμίζουν

και στη σκέψη μου χτίζουν

τα παλάτια του χθες .

Είν’ ο χρόνος κλεψύδρα

που με σκόνη γεμίζει

την ψυχή που σαπίζει

στο μυαλά και στο νου .

2 σχόλια:

kostas_patra είπε...

τη φόρμα την κατέχεις
έχεις και ουσία
πότε νύμφη, πότε μαινάδα
πότε του τριπόδου
ναρκωμένη μοιρολοίστρα

έχεις φτιάξει ένα κήπο στολισμένο με διαμαντάκια και οι επισκέπτες σου δεν έχουν το κατώφλι σου διαβεί

και είναι τόσο κρίμα
γιατί αξίζεις τον κόπο

και παραπάνω ακόμα

pandiony είπε...

me kati diko sou..
"Το πολύτιμο δεν χρειάζεται γκαλερί για να αναγνωριστεί η αξία του, φτάνει του ενός το ρίγος στη ραχοκοκκαλιά και η πιστοποίηση φτάνει."