Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

Ότι θές

Του έρωτα και του πόνου μου η αδίστακτη φύση
αδειάζει ψυχή κυνηγώντας καρδιά να γεμίσει .

...

Ακονίζω εγώ κάθε μέρα το δίκοπο μαχαίρι σου
και μ’ ένα βλέμμα ψυχρού δολοφόνου το βάζω στο χέρι σου .

...

Ελα λοιπόν ... μαχαιριές και πληγές ...
έλα λοιπόν ... ότι θές ...

1 σχόλιο:

kostas_patra είπε...

μερικές φορές, τον καιρό με τις μεγάλες μοναξιές
κατεβαίναμε στον δρόμο και σκουντουφλούσαμε πάνω στους περαστικούς που έβριζαν

ήταν βλέπεις μια προσπάθεια, μια μορφή επικοινωνίας