Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

μη με ξυπνάς



Πηγαίναμε, στο όνειρο, για μπάνιο στην θάλασσα. Oδηγούσα την πολύχρωμη μηχανή και κατεβαίναμε ψηλές σκάλες, αγκαλιά. Νιώθοντας εκείνο το απαλό σφίξιμο και συνάμα γαργαλητό με το αλάφρωμα στα σωθικά. Φορούσαμε σορτσάκια και κοντομάνικα, μα στον στενό πέτρινο δρόμο έριχνε χιόνι. Σε έχασα. Το κενό της πληρότητας έγινε σκέψεις, μπερδεμένες αλήθειες με ψέματα.



Φορούσες εκείνο το λεπτό παλτό και μες το κρύο ερχόσουν, νεράιδοξωτικό, σα να πετούσες με ζύγωνες. Με τύλιγαν οι αισθήσεις. Η γεύση γιομάτη μπαχάρια κι αρώματα κορμιού γλυκόξινου, όπως το άγουρο σταφύλι, το πράσινο. Σαν τις λιμνοθάλασσες των ματιών σου. Πέρασμα για μεταναστευτικά πουλιά. Πύλες για το ταξίδι στο μυστήριο του βυθού τους, έως την φονική λάσπη του πάτου τους.



Πόσες ανάσες χρειάζομαι για να ξεκινήσω να σκάβω, ώσπου στην άλλη άκρη να βγω. Να καώ στον πυρήνα, να παιδευτώ σε μαγνητικά πετρώματα, ίσως να βρω και των προηγουμένων τα πτώματα. Για να δω τον ίδιο ήλιο, το ίδιο φεγγάρι αλλιώς. Να χαιρετήσω το λαγούμι μου, να ξεκολλήσω απ το καβούκι μου, να ξεριζώσω το παλούκι μου. Αδέσποτο, αλητάκι του δρόμου να τρακάρει τσιγάρα και ιστορίες τους περαστικούς.

(fotoς by me/η οπτική της κουκίδας)

19 σχόλια:

pandiony είπε...

αφιερώνω το ''οι επτά νάνοι στο SS Kerinia''
συρικνώνομαι, η φωτογράφιση είναι απο σήμερα το απόγευμα και λέγετε : η οπτική της κουκίδας.

jacki είπε...

Τα όνειρα καμιά φορά τρομακτικά και σε ζαλίζουν.. Μια δίνη που δε λέει να τελειώσει..
Ωραίες οι φωτογραφίες σου.

solomantzaros είπε...

"...σκάβαμε τις πέτρες
ξέροντας πως θα φτάσουμε
το πολύ ως τη θάλασσα"

solomantzaros είπε...

"...σκάβαμε τις πέτρες
ξέροντας πως θα φτάσουμε
το πολύ ως τη θάλασσα"

Φαιδρα Φις είπε...

Δία έτσι!
είμαι περήφανη για σένα
και για τις οπτικές σου
που διευρύνονται
με το συνεσταλμένο πάθος
του αδιάφθορου ανθρώπου...

αρχικά βεβαίως

διότι μετά διαστέλλονται
οι κόρες των ματιών σου
κι εμείς βλέπουμε τα θαύματα
μέσα από μια κουκίδα...
του απείρου

μπράβο μπράβο μπράβο

"μόρτισσα καραμελάτη
τσακιστή και μυρωδάτη
με κερνάει σαν νυχτώνει
του έρωτά της το αφιόνι"

φιλί
φιλί
φιλί
φιλί

pandiony είπε...

καλημέρααα,

σολομάτζαρε, πως τα λες έτσι! λες και παρακολουθεις το gps στο παπούτσι μου!
;oPPPPPPPPPPP

Jacki, ζαλισμένη είμαι πάντα, και τραβούσα χθές τις φωτο και είχα και τον σκήλο με το λουρι να με κουνάει.. μια χαρά. ΔΕΝ ΤΡΟΜΑΖΩ._

Φαίδρα Φις, λατρεμένη, είδες! δυό συμβουλές μου έχεις δώσει και όταν τις χρησιμοποιώ αλλάζει το αποτέλεσμα!
η φωτογραφία με την τραμπάλα μου αρέσει ιδιαίτερα, αν και με τον μαλο να με τραβολογάει και την κάμερα της πλάκας που βρήκα δεν την έχω ισιώσει ούτε φωτίσει καλά. δηλαδή, ακόμα και η κουκίδα μόνη της πως να παίξει.. την νικάει και το μηδαμινο βάρος.

έχει ήλιο και σήμερα και γυαλίζουν τα χιόνια.. απόλαυση είναι ο καφές στο τζάκι! πάω στην θάλασσα..

φιλιά

pandiony είπε...

αφου βλέπω πως είσαι μέσα, πές ένα γεια..

fragolino είπε...

καλησπέρα,
όνειρο να ταξιδέψει κόσμο..να θυμιθεί και να μυρίσει θάλασσα..
υπομονή,το καλοκαίρι είναι κοντά
ευχαριστώ για το ταξίδι

xeimwniatikhliakada είπε...

Γι αυτο σε χαιρομαι βρε! "
"μόρτισσα καραμελάτη
τσακιστή και μυρωδάτη
με κερνάει σαν νυχτώνει
του έρωτά της το αφιόνι"
απιθανο στιχάκι ;-)
καλες σου νυστες

pandiony είπε...

τι έγινε συνενοημένες είστε?
φιλιά λιακάδα , χαίρομαι όταν περνάς, ριάκι ήταν ο χείμαρος όταν σε πρωτοείδα!!
καλημέρα.

pandiony είπε...

φραγκολίνο , τι απίστευτο δέντρο που χωρεύει, ρεσιτάλ!!!!!!!!!!!! το ερωτεύτικα!!! θα μπορούσα να το αγκαλιάζω και να του μιλάω ώρες, να το φιλώ, καταπληκτικό!!!!
καλώς με βρήκες κι απο ταξίδια , μόνο ταξίδια..
τα δικά σου? τι τα έκανες?
καλημέρες

fragolino είπε...

κι εγω χαίρομαι που σας βρήκα..
τα δικά μου ταξίδια τα άφησα στα ξωτικά να παίζουν.. και κάθε Μάρτη να έρχονται να μου λένε τις ιστορίες τους, εγώ μαζί τους δεν μπορώ να πηγαίνω. Ίσως μέρες σαν την χθεσινή να νοσταλγώ κι εγώ να πω στα ξωτικά ιστορίες, να τρέχω ως την πόρτα, αλλά πάντα να γυρίζω στο παράθυρο πάντα να τα περιμένω..
μέρα βροχερή, πάντα καλή (γιατί το νερό γνωρίζει)

pandiony είπε...

fragolino,
έρχονται, σαν τα κερνάς δροσοσταλίδες της καρδιάς.. κι έτσι μια μέρα κι εγώ θέλω να γίνουμε μαζί τους ένα και να τρέξουμε στο δάσος, να πετάξουμε σε μέρη μαγεμένα!
μυστήριο είσαι.

Ανώνυμος είπε...

με τους φίλους μου είμαστε στο μειλ σου.μην τους φοβάσαι! είναι γενναίοι και φιλόξενοι!
Αφρικάνικα-Τανζανικά Φιλιά της Αρούσας
filos ton Maasai

pandiony είπε...

γεια σου φίλε μας!

fragolino είπε...

Έρχονατι κάθε Ισημερία της Άνοιξης, είτε τα θέλεις είτε όχι .... τα ξωτικά είναι λίγο ανάγωγα, δεν περιμένουν προσκλήσεις. Άπλά κάνουν ότι θέλουν , κι εμείς ακολουθούμε.
Κι όσο για το δάσος, το δάσος είναι εκεί, άυτό που μένει είναι εμείς να πάμε..χαμογελάει σοφά και μας περιμένει όλους ξανά.

pandiony είπε...

φραγκολίνο, πως είναι αυτό το δάσος που βλέπεις απο το παράθυρο καθώς καλέις τα ξωτικά?

pandiony είπε...

πες μου, πες μου!!!!!!!

fragolino είπε...

θα μπορούσα να μιλάω ή καλύτερα να γράφω για μέρες..όσο περνάει ο καιρός με εκπλήσει..
μέχρι σήμερα έχουν δει τα μάτια μου τα πιο πράσινα και παλαβά χρώματα..
θα σου πω μια μέρα...
να έχετε μια καλή μέρα..